Pan Pan: «Καλώς ήρθατε στο νιώσιμο»

Σε μια πόλη που δεν σταματά ποτέ να κάνει θόρυβο, τα τραγούδια δεν γράφονται με μεγάλες ιδέες. Γράφονται με κλειστά παράθυρα, στο στούντιο και λίγο χρόνο που επιτέλους βρέθηκε. Ο Pan Pan μιλά για τη μουσική του χωρίς μυστικισμό. Ως διαδικασία. Ως δουλειά. Ως έναν τρόπο να βάλεις τάξη σε κάτι που στην αρχή είναι απλώς αίσθηση. Η ποπ, για εκείνον, δεν είναι δήλωση. Είναι καθημερινότητα που γίνεται ρυθμός. Λίγες μέρες πριν ξεκινήσει η Υπεραστική Μουσική σε 14 προορισμούς, συζητήσαμε μαζί του, πριν τα φώτα της σκηνής ανάψουν ξανά.

– Η μουσική σου δεν μοιάζει να ξεκινά από συναίσθημα αλλά από εικόνα. Πρώτα βλέπεις ή πρώτα ακούς;

Δεν διαχωρίζεται. Κι από συναισθήματα ξεκινάει κι από ασαφείς αισθήσεις ξεκινάει. Σε κάθε περίπτωση, μετά έρχομαι εγώ που προσπαθώ να δώσω μια πιο σαφή μορφή σε αυτό που ένιωσα.

– Η ποπ σήμερα θέλει προσωπικότητα ή χαρακτήρα;

Η ποπ είναι τόσο ευρύ φάσμα που χωράνε τα πάντα. Αν αυτό που κάνω εγώ το βάλουμε χάριν ταξινόμησης στην ποπ, θα ήθελα να μπει σ’ εκείνο το σημείο με τους δημιουργούς που προσπαθούν σε κάθε κυκλοφορία να μάθουν κάτι για τον εαυτό τους κι όχι να μαντέψουν τι θα ήθελε να ακούσει το κοινό.

– Αν η Αθήνα ήταν ήχος, θα ήταν αναλογικός ή ψηφιακός;

Η Αθήνα είναι ήχος και περιέχει μελωδίες που ξεπροβάλλουν κάτω από τον θόρυβο. Κι αυτό είναι το όμορφο κομμάτι της.

– Η Αθήνα σε εμπνέει ή σε αναγκάζει να δημιουργήσεις για να αντέξεις;

Παλιότερα με ενέπνεε γιατί ζούσα στο ανακουφιστικό κομμάτι της, τη νύχτα, τώρα είναι άλλη η καθημερινότητά μου.

– Η νύχτα σε κάνει ειλικρινή ή απλώς λιγότερο προσεκτικό;

Δεν ξέρω, έχουν περάσει τα χρόνια που ζούσα τη νύχτα. Πιστεύω πάντως πως μπορείς να είσαι λιγότερο προσεκτικός και ειλικρινής ταυτόχρονα.

– H τεχνολογία μάς βοηθά να εκφραστούμε ή να κρυφτούμε;

Εμένα με βοηθάει να ζω καλύτερα, ελπίζω και τον υπόλοιπο κόσμο που ζει στο 2026.

– Η γενιά που μεγάλωσε online αγαπά διαφορετικά;

Αν πρέπει να το γενικεύσουμε τόσο, ας πούμε πως αγαπά διαφορετικά, ευτυχώς.

– Η γενιά μας νιώθει ή απλώς αναγνωρίζει τα συναισθήματα;

Δυσκολεύομαι να το γενικεύσω τόσο.

– Το διαδίκτυο μάς έδωσε φωνή ή μας έμαθε να μιλάμε χωρίς να λέμε τίποτα;

Εμένα μου έδωσε πρόσβαση σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την τέχνη μου.

– Ένα synthesizer μπορεί να είναι πιο ανθρώπινο από μια κιθάρα;

Όργανα είναι και τα δύο, αν μιλάμε για ηλεκτρική κιθάρα μάλιστα, δουλεύουν και τα δυο με ρεύμα.

– Όταν κάποιος σου λέει «αυτό το τραγούδι είμαι εγώ», χαίρεσαι ή ανησυχείς;

Χαίρομαι γιατί στο μυαλό μου σημειώνω πόσο ετερόκλητοι άνθρωποι μπορεί να μου το έχουν πει για το ίδιο τραγούδι.

– Τι μπορεί να καταλάβει λάθος ο κόσμος για τη μουσική σου;

Αυτό είναι μέρος του παιχνιδιού. Το να εκτίθεσαι δημοσίως δεν έρχεται με την εγγύηση πως όλοι θα νιώσουν όσα ένιωσες εσύ όταν δημιουργούσες. Επομένως, δυνητικά, τα πάντα.

– Υπάρχει παρεξήγηση που σε ευχαριστεί;

Όταν κάποιος μου επικοινωνεί πως κατάλαβε κάτι άλλο από αυτό που είχα κατά νου όταν έφτιαχνα κάτι. Κι αυτό μου διευρύνει την εικόνα.

– Η έμπνευση σε επισκέπτεται ή την διεκδικείς;

Αν μιλάμε για δουλειά που πρέπει να παραδωθεί σε συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, καμιά φορά χρειάζεται να πατήσεις το κουμπί. Είναι κάτι που με τα χρόνια μπορείς να το εξασκήσεις.

– Ποια λεπτομέρεια της καθημερινότητας σε επηρεάζει περισσότερο δημιουργικά;

Δουλειές που πρέπει να γίνουν και δε μου αφήνουν χρόνο για κάτι πιο δημιουργικό.

– Πότε μια ιδέα γίνεται τραγούδι;

Όταν έχω χρόνο.

– Πώς ξεκινά συνήθως ένα κομμάτι: από μια φράση, έναν ήχο ή μια διάθεση;

Μπορεί να είναι οτιδήποτε από αυτά ή μπορεί να είναι απλώς εγώ με ελεύθερο χρόνο στο studio μου.

– Η μουσική σου ανήκει στο παρόν ή σε ένα μέλλον που δεν ήρθε ακόμη;

Είναι ένα παρόν που συνήθως αγχώνεται και κάποιες φορές ελπίζει για το μέλλον.

– Ακούς παλιά σου κομμάτια;

Καμιά φορά, όταν έχουν παλιώσει πολύ.

– Ο καλλιτέχνης εξελίσσεται ή απλώς αποκαλύπτεται;

Μερικοί δεν κάνουν τίποτα από αυτά τα δύο.

– Σε ενδιαφέρει περισσότερο το επόμενο βήμα ή η διάρκεια;

Δεν είμαι εδώ για δημιουργήσω κάποιο legacy, είμαι εδώ για να μάθω πράγματα μαζί με τους συνοδοιπόρους μου.

– Τι αλλάζει πιο δύσκολα: ο άνθρωπος ή ο ήχος του;

Όλα αλλάζουν αν σε ενδιαφέρει η εξέλιξη.

– Πότε ένιωσες τελευταία φορά πραγματικά μόνος;

Όταν για κέντρο είχα ένα τόπο κι όχι κάποιους ανθρώπους. Έχουν περάσει πολλά χρόνια.

– Τελικά, η μουσική σου είναι εξομολόγηση ή σκηνοθεσία;

Η μουσική μου είναι ένας από τους τρόπους μου να με καταλάβω και να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους.

– Τι θα ήθελες να πάρει κάποιος φεύγοντας από το live;

Ας πάρει ό,τι θέλει, για αυτό παίζουμε live.