ΦΑΟS: Εκεί που δεν υπάρχει σιγουριά αρχίζει η μουσική

Δεν διάλεξαν το φως. Το απέφυγαν συνειδητά. Γιατί το φως είναι καθαρό, απόλυτο, σχεδόν αυτάρεσκο. Το ΦΑΟS, αντίθετα, κουβαλάει βάρος: μνήμη, ρίζα, μια ρωγμή απ’ όπου περνάει και η σκιά. Εκεί, ακριβώς σε αυτή τη ρωγμή, συναντήθηκαν οι ΦΑΟS όχι ως μπάντα, αλλά ως άνθρωποι που ήθελαν να μιλήσουν χωρίς φίλτρο, χωρίς να διαλέξουν στρατόπεδο, χωρίς να υποσχεθούν βεβαιότητες.

Στη μουσική τους δεν υπάρχει καθαρό σκοτάδι ούτε λυτρωτικό φως. Υπάρχει η αμηχανία της συλλογικότητας, το ρίσκο του λάθους, η απόφαση να μη γίνουν «κάτι συγκεκριμένο» πριν προλάβουν να γίνουν αληθινοί. Λίγο πριν την πρώτη τους live εμφάνιση στο Σταυρός του Νότου Club, μιλούν για το γιατί το τέλειο τους αφήνει αδιάφορους, γιατί η επανεκτέλεση είναι και φόρος τιμής και ρίσκο, και γιατί τελικάτο ΦΑΟS δεν ανήκει σε έναν, αλλά εναλλάσσεται, όπως συμβαίνει και στη ζωή.

– Γιατί ΦΑΟS και όχι φως; Τι περισσεύει στο ένα και τι λείπει στο άλλο;

Το φως είναι καθαρό και αυτονόητο, το ΦΑΟS κουβαλάει μνήμη, ρίζα, ρωγμή. Μας άρεσε αυτή η αρχαία εκδοχή, γιατί δεν υπόσχεται μόνο φανέρωση αλλά και σκιά. Στο φως περισσεύει η βεβαιότητα, στο ΦΑΟS λείπει η σιγουριά και αυτό μας αφορά περισσότερο.

– Ποια αλήθεια σας έφερε κοντά πριν σας φέρει η μουσική;

Η ανάγκη να ειπωθούν πράγματα χωρίς φίλτρο. Είμαστε οι περισσότεροι φίλοι χρόνια και ήταν σαν φυσική συνέχεια της σχέσης μας. Έτσι και αλλιώς όλα τα χρόνια μας παίζαμε μουσική και κάνουμε παρέα! 

– Όταν λέτε «έξω από τα καλούπια της βιομηχανίας», ποιο είναι το πρώτο καλούπι που σπάσατε;

Την ιδέα ότι πρέπει να διαλέξεις πλευρά. Είτε έντεχνο είτε ραπ, είτε παλιό είτε νέο, είτε σοβαρό είτε πιασάρικο. Εμείς διαλέξαμε να μη διαλέξουμε. Δεν μας αρέσουν οι ταμπέλες, αγαπάμε την συμπερίληψη και την επαφή γι’ αυτό και στο live μας στο Σταυρό του Νότου στις 19 Φεβρουαρίου καλεσμένοι μας είναι καλλιτέχνες που εκτιμάμε από διαφορετικές μουσικές διαδρομές. Ο Κώστας Τουρνάς, η Στέλλα Κονιτοπούλου και ο BD Foxmoor! 

– Το σκοτάδι στον ήχο σας είναι επιλογή ή συνέπεια;

Είναι αυτό που είμαστε, δεν είναι ούτε επιλογή ούτε συνέπεια. Αυτό βγαίνει, ένα φάος στο σκοτάδι. Όλες οι μουσικές εμπεριέχουν και τα δύο, δεν κάνουμε κάποια καινοτομία σε αυτό, απλώς εμείς ονομάσαμε την μπάντα μας έτσι ώστε να εκφράσουμε αυτή την συνθήκη. 

– Πότε καταλάβατε ότι αυτό δεν είναι απλώς συνεργασία αλλά μπάντα;

Εξ αρχής η πρόθεση ήταν η συλλογικότητα και η μουσική έκφραση όλων των μελών της μπάντας! Γι’ αυτό και ακόμα δεν έχουμε βρει ακριβώς τον ήχο μας. Θέλει χρόνο και τριβή και γι’ αυτό άλλωστε επιλέξαμε να είμαστε μπάντα για να δούμε τι θα γεννηθεί τελικά. 

– Η επανεκτέλεση είναι φόρος τιμής ή ρίσκο;

Και τα δύο είναι. Φόρος τιμής γιατί  πλησιάσαμε αυτό το τραγούδι με σεβασμό και αγάπη και πιστεύουμε ότι προτείναμε κάτι αισθητικά όμορφο. Ρίσκο γιατί και η πρώτη εκτέλεση έχει μια λιτή ενορχήστρωση, κάτι που έτσι και αλλιώς ταιριάζει στην αισθητική μας, είπαμε όμως να το δοκιμάσουμε χωρίς φόβο και να προσθέσουμε κάτι δικό μας

– Τα «Βεγγαλικά Σου Μάτια» τι φωτίζουν σήμερα και τι καίνε;

Φωτίζουν τη μνήμη και καίνε την αυταπάτη. Είναι ένα κομμάτι που σήμερα ακούγεται αλλιώς, γιατί κι εμείς όλοι είμαστε αλλιώς. Κάνουμε μια ευχή τα Βεγγαλικά σου μάτια να φωτίσουν την αλήθεια, όχι στιγμιαία αλλά με συνέχεια. 

– Πώς αλλάζει μια μπάντα όταν δίπλα της στέκονται φωνές όπως του B.D. Foxmoor;

Μας έκανε την τιμή ο BD Foxmoor, αυτός ο ποιητής, να βάλει λόγια σε ένα τραγούδι μας, το “Τι σε τρομάζει”. Εκτός από τα λόγια που έγραψε και είπε στο κομμάτι, μας βοήθησε και στην παραγωγή του κομματιού. Δεν είναι μόνο η φωνή του που είναι εμβληματική, είναι η τόσο υπέροχη και ανεξάντλητη γραφή του και οι απίστευτες γνώσεις του και ικανότητες του στην μουσική παραγωγή και τον ευχαριστούμε από καρδιάς για την απλόχερη βοήθεια του! 

– Η πρώτη live εμφάνιση είναι γέννα ή δοκιμασία;

Είναι και τα δύο μαζί. Γέννα γιατί εκτίθεσαι, δοκιμασία γιατί δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από την παραγωγή. Η πρώτη μας live εμφάνιση θέλουμε να έχει χαρά, αλληλεπίδραση, έκφραση και να γίνουμε όλοι μια μεγάλη παρέα! Δεν είναι εύκολο τίποτα από όλα αυτά, με ειλικρινή πρόθεση όμως πετυχαίνεις τον σκοπό που κάνει κανείς μουσική, να μοιράζεται και να αλληλοεπιδρά. 

– Πόσο χώρο αφήνετε στο λάθος πάνω στη σκηνή;

Όσο χώρο χρειάζεται για να συμβεί κάτι αληθινό! Το τέλειο μας αφήνει αδιάφορους. Δεν υπάρχει άλλωστε. Στη μουσική δεν υπάρχει λάθος, αν το λάθος γίνει στιγμή. Αν το ακούσεις, αν το αποδεχτείς, αν το αφήσεις να σε πάει κάπου που δεν είχες σχεδιάσει! Πάνω στη σκηνή, το λάθος είναι ρίσκο. Και χωρίς ρίσκο δεν υπάρχει όντως αληθινή μουσική έκφραση και ειλικρινής επαφή. 

– Ποιο μέλος της μπάντας κρατάει το φως όταν οι άλλοι βυθίζονται;

Άλλο κάθε φορά! Αυτό είναι το ωραίο. Το ΦΑΟS δεν είναι ένας, είναι εναλλαγή και ομάδα. Όπως είναι ωραίο να είμαστε και στη ζωή όπου μπορεί ο καθένας μας βοηθάει και στηρίζει γιατί αλλιώς δεν υπάρχει εξέλιξη! 

– Υπάρχει στιγμή που διαφωνείτε για το φως, αλλά συμφωνείτε στο σκοτάδι;

Όχι και τόσο συχνά αλλά ναι συμβαίνει. Και εκεί συνήθως γεννιούνται οι πιο ενδιαφέρουσες ιδέες. Έτσι άλλωστε είναι και η δημιουργία! Έτσι γεννιούνται από πάντα σε όλες τις καλλιτεχνικές δημιουργίες τα ρεύματα, τα είδη, από τις διαφωνίες, τις τριβές και τις συμπλεύσεις τελικά. 

– Αν το κοινό φύγει με μία μόνο σκέψη στο κεφάλι του, ποια θα θέλατε να είναι;

Ότι κανείς δεν είναι μόνος του, είμαστε όλοι μαζί και κάνουμε παρέα και προχωράμε. Ότι μέσα στο σκοτάδι υπάρχει πάντα κάτι που επιμένει να φωτίζει, έστω και ατελώς. Χωρίς αυτό να είναι αυταπάτη αλλά η ίδια η ζωή