Φωτεινή Βελεσιώτου: «Η συγκίνηση δεν έχει φίλτρο»

Η Φωτεινή Βελεσιώτου εμφανίστηκε στη δισκογραφία σχεδόν τυχαία και έμεινε επειδή η φωνή της δεν άφηνε πολλά περιθώρια αμφιβολίας. Χωρίς θόρυβο, χωρίς την ανάγκη να εξηγηθεί, επιβλήθηκε με έναν τρόπο ήσυχο, σχεδόν επίμονο. Από εκείνους που δεν σε κερδίζουν αμέσως αλλά δύσκολα σε αφήνουν μετά. Στα live της Φωτεινής Βελεσιώτου δεν ακούς απλώς τραγούδια. Παρακολουθείς κάτι που μοιάζει περισσότερο με κουβέντα που παίρνει τον δρόμο της μουσικής. Στις16 και 23 Μαρτίου στο Κύτταρο, μαζί με την Κική Μαυρίδου οι βραδιές δεν στήνονται σαν πρόγραμμα με αρχή και τέλος. Τα τραγούδια μπλέκονται με μικρές ιστορίες και αυτοσαρκασμό, μέχρι που δεν ξεχωρίζεις αν άκουσες ένα κομμάτι ή μια αφήγηση που απλώς έγινε μελωδία.

– Πότε καταλάβατε ότι η φωνή σας δεν είναι απλώς όργανο, αλλά χαρακτήρας;
Μεγάλωσα ακούγοντας τον πατέρα μου να ψέλνει. Η φωνή στο τραγούδι ήταν για μένα πάντα ο τρόπος να πούμε αυτά που δεν λέγονται εύκολα στη κουβέντα. Δεν ένιωσα ποτέ ότι έχω κάποιο «όργανο» στα χέρια μου. Κατάλαβα ότι η φωνή μου έχει δικό της βάρος όταν είδα ότι ο κόσμος ταυτίζεται με την ιδιαιτερότητα της. Η φωνή μου είναι τα χρόνια μου, είναι οι χαρές μου και οι πίκρες μου.

– Σας έχουν πει ότι τραγουδάτε «λαϊκά». Εσείς τι λέτε ότι τραγουδάτε;
Δεν πιστεύω στις ταμπέλες. Τραγουδάω αυτά που αγαπώ και με εκφράζουν. Αν ένα τραγούδι έχει καλό στίχο και μια μελωδία που με συγκινεί, θα το πω. Είτε είναι ρεμπέτικο, είτε σύγχρονη μπαλάντα.

– Υπάρχει τραγούδι που δεν αντέχετε πια να λέτε;
Όχι, γιατί αν δεν μου άρεσε κάποιο τραγούδι, θα σήμαινε ότι δεν με αφορά και δεν θα το είχα δισκογραφήσει. Υπάρχουν όμως στιγμές που κάποια κομμάτια με συγκινούν παραπάνω μια συγκεκριμένη βραδιά. Μπορεί να τύχει να τα συνδέω ασυνείδητα με μια απώλεια πρόσφατη ή με μια ανάμνηση. Μου έχει τύχει  αρκετές φορές να τρέχουν τα μάτια μου την ώρα που ερμηνεύω κάποιο τραγούδι που με φορτίζει συναισθηματικά.

– Ο αυτοσαρκασμός είναι άμυνα ή πολυτέλεια;
Ο αυτοσαρκασμός είναι το καλύτερο φάρμακο. Αν δεν μπορούσα να γελάσω με τις γκάφες μου και με κάποια στοιχεία του χαρακτήρα μου θα ήμουν νομίζω ένας άνθρωπος πικρόχολος. Προσωπικά τσαλακώνομαι συνέχεια και μου αρέσει. Με κρατάει γειωμένη.

– Πότε γελάσατε τελευταία φορά πάνω στη σκηνή χωρίς να το έχετε υπολογίσει;
Σχεδόν σε κάθε παράσταση θα υπάρξουν αρκετές στιγμές γέλιου είτε με ένα ανέκδοτο που θα πω, είτε με μία ιστορία είτε με ένα τραγούδι. Δεν είμαι της στημένης παράστασης. Μου αρέσει το απρόοπτο, μου αρέσει να βλέπει ο κόσμος ότι είμαι άνθρωπος και όχι μια μηχανή που πατάς ένα κουμπί και τραγουδάει.

– Σας φοβίζει η συγκίνηση ή την εμπιστεύεστε;
Την εμπιστεύομαι γιατί είναι το μόνο καθαρό πράγμα που μας έχει μείνει. Σήμερα όλα είναι «φτιαχτά», όλα περνάνε από φίλτρα. Η συγκίνηση όμως δεν έχει φίλτρο. Ή σου έρχεται ο κόμπος στον λαιμό ή δεν σου έρχεται. Δεν την φοβάμαι, την επιδιώκω.

– Τι δεν συγχωρείτε εύκολα: την αδικία ή τη γελοιότητα;
Την αδικία, χωρίς δεύτερη σκέψη. Η γελοιότητα είναι συχνά αποτέλεσμα άγνοιας, μπορείς κάπως να την προσπεράσεις. Η αδικία όμως, ειδικά όταν γίνεται από πρόθεση και εις βάρος ανθρώπων που δεν μπορούν να αμυνθούν, με κάνει να θυμώνω πολύ. Εκεί δεν έχω καθόλου υπομονή.

– Η σκηνή είναι εξομολόγηση ή διαπραγμάτευση με το κοινό;
Η σκηνή είναι μοίρασμα με την παρέα μου. Όταν ανεβαίνω στο πάλκο, νιώθω ότι κάθομαι στο τραπέζι με φίλους. Τους λέω τι με πονάει, τι με χαροποιεί κι αυτοί μου απαντάνε με το χειροκρότημα, με το τραγούδισμα τους ή με τη σιωπή τους. Αυτό είναι εξομολόγηση αμφίδρομη.

– Ποια ηλικία σας επιστρέφει συχνότερα χωρίς να τη ζητήσετε;
Η ηλικία που ήμουν δασκάλα στα σχολεία. Αυτή η επαφή με την αγνότητα των παιδιών με καθόρισε. Μου λείπει εκείνη η καθαρότητα του βλέμματος. Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται με τη λογική της δασκάλας, ακόμα και τώρα που είμαι στο τραγούδι.

– Η συνεργασία με την Κική Μαυρίδου είναι καθρέφτης ή πρόκληση;
Η Κική Μαυρίδου είναι για μένα ένας πολύτιμος άνθρωπος της τέχνης, με ουσία και ευγένεια, τόσο στη γραφή όσο και στη σκηνική της παρουσία. Η συνεργασία μας γεννήθηκε πολύ φυσικά, μέσα από μια φιλία χρόνων που έχει μέσα της γέλιο, συγκίνηση και αλήθεια. Σκεφτήκαμε πως αυτή η ανθρώπινη ανταλλαγή δεν χρειάζεται να μένει ιδιωτική· μπορεί να γίνει μέρος μιας βραδιάς που θα μοιραστούμε με τον κόσμο. Έτσι, η παράσταση παραμένει βαθιά μουσική στον πυρήνα της, αλλά αφήνει χώρο για μικρές, διακριτικές στιγμές πρόζας και διαλόγου που αγκαλιάζουν τα τραγούδια, χωρίς να μεταβάλλουν τον χαρακτήρα τους.

– Τι είναι πιο επικίνδυνο σήμερα: η ειλικρίνεια ή το χιούμορ;
Το να είσαι ειλικρινής είναι το πιο δύσκολο, γιατί η αλήθεια πονάει και κανείς δεν θέλει να πονάει σήμερα. Όλοι θέλουν το εύκολο και το ευχάριστο. Αλλά αν δεν είσαι ειλικρινής, πρώτα με τον εαυτό σου, μετά δεν έχεις τίποτα να δώσεις και στον διπλανό σου.

– Όταν τελειώνει η παράσταση και μένει σιωπή, τι εύχεστε να έχει μείνει στον κόσμο;
Μια γαλήνη. Να φύγουν από το μαγαζί και να νιώθουν ότι πήραν μια ανάσα. Να είναι η ψυχή τους λίγο πιο γεμάτη και το μυαλό τους λίγο πιο ήσυχο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος για μένα.

Πληροφορίες