Ο Ρόμπερτ Πάτινσον είναι ο νέος Τζέιμς Μποντ με τον Ντενί Βιλνέβ στη σκηνοθεσία. Ο ηθοποιός που έμαθε να αποδομεί την εικόνα του σταρ αναλαμβάνει έναν ήρωα χτισμένο πάνω στη βεβαιότητα, τη γοητεία και την εξουσία. Μπορεί να είναι η αρχή μιας πολύ διαφορετικής εποχής για τον 007.
Ο Τζέιμς Μποντ έχει επιβιώσει από πυροβολισμούς, εκρήξεις, δηλητήρια, βασανιστήρια και δεκάδες ανθρώπους που προσπάθησαν να τον σκοτώσουν. Στο No Time to Die του 2021 συνέβη κάτι που για δεκαετίες έμοιαζε αδιανόητο. Ο Ντάνιελ Κρεγκ αποχαιρέτησε τον ρόλο πεθαίνοντας. Το Χόλιγουντ χρειάστηκε πέντε χρόνια για να αποφασίσει ποιος θα τον διαδεχθεί. Και τελικά επέλεξε έναν ηθοποιό που μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνος για την εικόνα του 007 από οποιονδήποτε κινηματογραφικό αντίπαλό του. Ο Ρόμπερτ Πάτινσον δεν χρειάζεται να σκοτώσει τον Τζέιμς Μποντ. Αρκεί να τον κάνει να αμφιβάλλει για τον εαυτό του.
Στις 16 Νοεμβρίου 2026, η Amazon MGM Studios ανακοίνωσε επισήμως ότι ο 40χρονος Βρετανός αναλαμβάνει τον διασημότερο ρόλο κατασκόπου στην ιστορία του κινηματογράφου. Τη νέα ταινία θα σκηνοθετήσει ο Ντενί Βιλνέβ, σε σενάριο του Στίβεν Νάιτ, δημιουργού του Peaky Blinders, με παραγωγούς την Έιμι Πασκάλ και τον Ντέιβιντ Χέιμαν. Πρόκειται για μια επιλογή με τεράστιο εμπορικό ενδιαφέρον, αλλά και μια καλλιτεχνική αντίφαση. Ο Πάτινσον έγινε πραγματικά σπουδαίος ηθοποιός όταν άρχισε να καταστρέφει συστηματικά την εικόνα που τον είχε κάνει διάσημο.
Μετά το Twilight θα μπορούσε να ακολουθήσει μια απολύτως προβλέψιμη καριέρα. Ήταν νέος, όμορφος, αναγνωρίσιμος και διέθετε εκατομμύρια θαυμαστές. Αντί να εξαργυρώσει αυτή τη δημοτικότητα με μια ακολουθία ρομαντικών και εμπορικών ρόλων, άρχισε να συνεργάζεται με σκηνοθέτες που δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για τη γοητεία του. Στο Good Time των αδελφών Σάφντι υποδύθηκε έναν μικροεγκληματία που παίρνει συνεχώς λανθασμένες αποφάσεις. Στο The Lighthouse του Ρόμπερτ Έγκερς βυθίστηκε στην παράνοια και την ψυχολογική αποσύνθεση. Στο The Lost City of Z του Τζέιμς Γκρέι εξαφανίστηκε σχεδόν πίσω από τον χαρακτήρα ενός εξερευνητή.
Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στην ποικιλία αυτών των επιλογών. Ο Πάτινσον αναζητά χαρακτήρες που δεν έχουν τον έλεγχο της ζωής τους. Ανθρώπους που κάνουν λάθη, κρύβουν πράγματα, δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν και συχνά συμπεριφέρονται με τρόπο που προκαλεί αμηχανία. Δεν προσπαθεί πάντοτε να τους κάνει συμπαθείς. Τον ενδιαφέρει περισσότερο να τους κάνει πιστευτούς.

Ακόμη και όταν επέστρεψε σε μια τεράστια εμπορική παραγωγή, το Batman του Ματ Ριβς, αρνήθηκε την ευκολία του παραδοσιακού υπερήρωα. Ο Μπρους Γουέιν του ήταν ένας απομονωμένος, σχεδόν αντικοινωνικός άνθρωπος, περισσότερο άνετος μέσα στη στολή του παρά χωρίς αυτήν. Κάτω από τη μάσκα δεν κρυβόταν ένας ατρόμητος εκατομμυριούχος, αλλά κάποιος που δεν είχε μάθει να ζει με τον εαυτό του. Ο Πάτινσον έμοιαζε να ενδιαφέρεται λιγότερο για το πώς γίνεται κάποιος Batman και περισσότερο για το τι μπορεί να έχει συμβεί σε έναν άνθρωπο ώστε να θέλει να γίνει Batman. Αυτό ακριβώς θα μπορούσε να κάνει και με τον Μποντ.
Ο Σον Κόνερι καθιέρωσε έναν άνδρα που έμπαινε σε οποιοδήποτε δωμάτιο με την πεποίθηση ότι του ανήκε. Η γοητεία του προερχόταν από αυτή την απόλυτη αυτοπεποίθηση. Ο Ντάνιελ Κρεγκ, αρκετές δεκαετίες αργότερα, επέτρεψε στον χαρακτήρα να πληγωθεί, να ερωτευτεί και να αποτύχει. Έδωσε στον Μποντ ένα σώμα που υπέφερε και μια προσωπικότητα που κουβαλούσε τις συνέπειες της βίας. Παρ’ όλα αυτά παρέμεινε ένας άνθρωπος που αντιμετώπιζε την αμφιβολία μέσα από τη δράση. Όσο περισσότερο τραυματιζόταν, τόσο πιο αποφασιστικά επέστρεφε.

Ο Πάτινσον διαθέτει μια διαφορετική υποκριτική ποιότητα. Μπορεί να κάνει την αβεβαιότητα μέρος της γοητείας ενός χαρακτήρα. Να εμφανίζεται επικίνδυνος χωρίς να επιδεικνύει τη δύναμή του. Να δημιουργεί την αίσθηση ότι πίσω από μια απολύτως συνηθισμένη κουβέντα κρύβεται κάτι που ο συνομιλητής του δεν μπορεί να καταλάβει. Φανταστείτε έναν Μποντ που δεν έχει πάντοτε έτοιμη την κατάλληλη ατάκα. Που χρησιμοποιεί την αυτοπεποίθησή του σαν μεταμφίεση. Που γνωρίζει πώς να εξαπατήσει τους άλλους, αλλά δεν είναι εξίσου βέβαιος ότι γνωρίζει τον εαυτό του.
Η παρουσία του Ντενί Βιλνέβ κάνει αυτή την πιθανότητα ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Στο Blade Runner 2049 τον απασχόλησε η ανάγκη ενός ανθρώπου να πιστέψει ότι η ζωή του έχει ιδιαίτερη σημασία. Στο Dune ασχολήθηκε με τον τρόπο που η εξουσία μεταμορφώνει εκείνον που την αποκτά. Οι ήρωές του συχνά εγκλωβίζονται σε ταυτότητες που έχουν διαμορφώσει άλλοι για λογαριασμό τους. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι θα μπορούσε να κάνει αυτή η κινηματογραφική ματιά με έναν άνδρα που έχει μάθει να συστήνεται πάντοτε με τον ίδιο τρόπο: «Μποντ. Τζέιμς Μποντ».

Οι δύο δημιουργοί έχουν ήδη συνεργαστεί στο Dune: Part Three, που αναμένεται τον Δεκέμβριο, με τον Πάτινσον στον ρόλο του Σκάιταλ, ενός Face Dancer που μπορεί να αλλάζει μορφή. Η σύμπτωση είναι σχεδόν υπερβολικά ταιριαστή. Ένας ηθοποιός που υποδύεται κάποιον ικανό να αλλάζει πρόσωπα πρόκειται να ενσαρκώσει έναν κατάσκοπο που έχει μετατρέψει την απόκρυψη της πραγματικής του ταυτότητας σε επάγγελμα. Η στιγμή έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία. Το 2025, η Amazon MGM απέκτησε τον δημιουργικό έλεγχο της κινηματογραφικής σειράς, κλείνοντας ένα μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας της οικογένειας Μπρόκολι. Ο νέος Μποντ γεννιέται επομένως μέσα σε ένα διαφορετικό βιομηχανικό περιβάλλον, όπου η ανάγκη εμπορικής επιτυχίας συνυπάρχει με την επιθυμία επαναπροσδιορισμού ενός παγκόσμιου κινηματογραφικού συμβόλου.
Ίσως αυτός ο επαναπροσδιορισμός να είναι αναγκαίος. Ο Μποντ δημιουργήθηκε σε μια εποχή που η ανδρική αυτοπεποίθηση, η σεξουαλική κατάκτηση και η βία μπορούσαν να παρουσιαστούν ως αυτονόητα προνόμια του ήρωα. Σήμερα αυτές οι συμπεριφορές αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στο να αφαιρέσουμε από τον χαρακτήρα τις αντιφάσεις του ή να τον μετατρέψουμε σε κάποιον ευγενικό και ακίνδυνο άνθρωπο. Βρίσκεται στο να αναρωτηθούμε τι αποκαλύπτουν αυτές οι αντιφάσεις για τον ίδιο.

Η φετινή παρουσία του Πάτινσον στο The Drama, στην Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν και στο Primetime επιβεβαιώνει ότι έχει καταφέρει κάτι αρκετά σπάνιο: να συνδυάζει μεγάλες εμπορικές παραγωγές με ρόλους που διατηρούν τη δική του υποκριτική ταυτότητα. Δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει ότι είναι κάτι περισσότερο από το πρόσωπο μιας επιτυχημένης κινηματογραφικής σειράς. Το έχει ήδη καταφέρει. =
Το ερώτημα είναι αν θα του επιτραπεί να κάνει το ίδιο με τον 007. Γιατί ο Τζέιμς Μποντ υπήρξε για περισσότερα από εξήντα χρόνια η φαντασίωση ενός άνδρα που είχε πάντοτε τον έλεγχο. Ήξερε τι ήθελε, πώς θα το αποκτούσε και ποιος έπρεπε να πεθάνει για να τα καταφέρει. Ίσως το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μπορεί να του συμβεί σήμερα είναι να χάσει αυτή τη βεβαιότητα. Όχι επειδή γέρασε, ερωτεύτηκε ή συνάντησε έναν ισχυρότερο αντίπαλο. Αλλά επειδή, για πρώτη φορά, θα χρειαστεί να αναρωτηθεί αν ο άνθρωπος που έμαθε να υποδύεται είναι πράγματι ο εαυτός του.
Σου αρέσει να διαβάζεις BlackBook;







