Πενήντα χρόνια μετά την πρεμιέρα του «Rocky», το «I Play Rocky» επιστρέφει στην ιστορία του άγνωστου ηθοποιού που αρνήθηκε να παραδώσει τον ρόλο της ζωής του. Μια ιστορία για το ρίσκο, την επιμονή και το Χόλιγουντ που σήμερα προτιμά να αναπολεί το παρελθόν του.
Ο Σιλβέστερ Σταλόνε ήταν σχεδόν άφραγκος όταν το Χόλιγουντ αποφάσισε ότι το σενάριό του άξιζε μια περιουσία. Εκείνος όμως δεν θεωρούνταν κατάλληλος για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Του πρόσφεραν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για να παραδώσει τον Ρόκι σε κάποιον διάσημο ηθοποιό. Ήταν η ευκαιρία να ξεφύγει από τα χρέη, τις αποτυχημένες οντισιόν και την αβεβαιότητα. Αρνήθηκε. Πενήντα χρόνια αργότερα, το Χόλιγουντ γυρίζει μια ταινία για να αφηγηθεί πόσο σπουδαία ήταν εκείνη η απόφαση.
Στις 21 Νοεμβρίου 1976 όταν το Rocky έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι ένας άγνωστος πυγμάχος από τη Φιλαδέλφεια θα γινόταν ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στην ιστορία του κινηματογράφου. Για τον άνθρωπο που τον δημιούργησε ο Ρόκι Μπαλμπόα ήταν κάτι περισσότερο από ένας κινηματογραφικός ήρωας. Ήταν η ευκαιρία να αποδείξει ότι άξιζε μια θέση σε μια βιομηχανία που μέχρι τότε δεν ήξερε τι να τον κάνει.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ο Σταλόνε πλησίαζε τα τριάντα χωρίς να έχει καταφέρει να καθιερωθεί. Είχε εμφανιστεί σε μικρούς ρόλους, είχε παίξει στο The Lords of Flatbush και είχε περάσει από αμέτρητες οντισιόν. Η χαρακτηριστική ομιλία του, αποτέλεσμα νευρικής βλάβης κατά τη γέννησή του, και το σκληρό παρουσιαστικό του περιόριζαν τις επιλογές του. Οι σκηνοθέτες μπορούσαν να τον φανταστούν ως κακοποιό, μπράβο ή περιθωριακό. Σπανίως ως πρωταγωνιστή.

Για να επιβιώσει, είχε εργαστεί σε κινηματογραφική αίθουσα και είχε εμφανιστεί στην ερωτική ταινία The Party at Kitty and Stud’s το 1970, η οποία αργότερα επανακυκλοφόρησε ως Italian Stallion, εκμεταλλευόμενη τη φήμη που απέκτησε μετά τον Rocky. Τότε η καθημερινότητά του δεν είχε τίποτα από τη λάμψη των κινηματογραφικών αστέρων. Ήταν ένας νέος άνθρωπος που έβλεπε τις φιλοδοξίες του να απομακρύνονται όσο περνούσαν τα χρόνια.
Τον Μάρτιο του 1975 παρακολούθησε τον αγώνα του Μοχάμεντ Άλι με τον Τσακ Γουέπνερ. Ο Γουέπνερ, ένας πυγμάχος που ελάχιστοι πίστευαν ότι είχε πιθανότητες απέναντι στον παγκόσμιο πρωταθλητή, άντεξε μέχρι τον τελευταίο γύρο. Έχασε με τεχνικό νοκ άουτ αλλά η αντίστασή του εντυπωσίασε τον Σταλόνε. Δεν τον συγκίνησε τόσο η αθλητική αναμέτρηση όσο η εικόνα ενός ανθρώπου που αρνιόταν να εγκαταλείψει έναν αγώνα τον οποίο όλοι θεωρούσαν χαμένο.
Από αυτή την εικόνα γεννήθηκε η βασική ιδέα του Rocky. Ο Σταλόνε έγραψε το πρώτο προσχέδιο μέσα σε περίπου τρεισήμισι ημέρες σύμφωνα με τη δική του αφήγηση. Ο ήρωάς του ήταν ένας πυγμάχος περιορισμένων δυνατοτήτων, που εργαζόταν ως εισπράκτορας χρεών και αγωνιζόταν σε μικρά ρινγκ για ελάχιστα χρήματα. Κάποια στιγμή η τύχη τού προσφέρει την ευκαιρία να αντιμετωπίσει τον παγκόσμιο πρωταθλητή Απόλο Κριντ. Ο Ρόκι δεν πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να νικήσει. Θέλει όμως να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί απέναντί του. Δεν προσπαθεί να κατακτήσει τον κόσμο. Προσπαθεί να πάψει να αισθάνεται ασήμαντος μέσα σε αυτόν.
Το σενάριο τράβηξε την προσοχή των παραγωγών Ίρβιν Γουίνκλερ και Ρόμπερτ Τσάρτοφ, οι οποίοι διέκριναν σε αυτή την ιστορία ενός άγνωστου πυγμάχου τις προϋποθέσεις για μια επιτυχημένη ταινία. Το πρόβλημα εμφανίστηκε όταν ο Σταλόνε ξεκαθάρισε ότι ήθελε να πρωταγωνιστήσει ο ίδιος. Η United Artists προτιμούσε ένα γνωστό όνομα που θα περιόριζε το εμπορικό ρίσκο. Ο Ράιαν Ο’Νιλ και ο Μπαρτ Ρέινολντς ήταν ανάμεσα στους ηθοποιούς που συζητήθηκαν.

Σύμφωνα με στοιχεία που καταγράφονται στο αρχείο του American Film Institute, οι προσφορές για το σενάριο έφτασαν έως τα 275.000 δολάρια. Άλλες μεταγενέστερες αφηγήσεις αναφέρουν μεγαλύτερα ποσά. Για τον Σταλόνε, ακόμη και η χαμηλότερη από αυτές τις προσφορές αντιπροσώπευε οικονομική ασφάλεια που δεν είχε γνωρίσει ποτέ. Θα μπορούσε να πληρώσει τα χρέη του, να σταματήσει να ανησυχεί για το ενοίκιο και να συνεχίσει να γράφει.
Αντί γι’ αυτό επέμεινε σε μια απόφαση που στους περισσότερους θα φαινόταν παράλογη. Αν το Rocky γινόταν επιτυχία με κάποιον άλλο πρωταγωνιστή, ο ίδιος θα εξακολουθούσε να είναι ένας ηθοποιός που κανείς δεν εμπιστευόταν. Δεν διαπραγματευόταν απλώς μια αμοιβή. Προσπαθούσε να αλλάξει τη θέση του μέσα στη βιομηχανία.
Η λύση βρέθηκε όταν οι παραγωγοί περιόρισαν δραστικά τον προϋπολογισμό, ώστε η ταινία να πραγματοποιηθεί με τον Σταλόνε στον κεντρικό ρόλο. Η αμοιβή του μειώθηκε σημαντικά σε σχέση με τις προηγούμενες προσφορές, ενώ διαπραγματεύτηκε και συμμετοχή στα έσοδα. Η επιμονή του δεν ήταν μόνο μια ρομαντική χειρονομία. Ήταν μια επαγγελματική επιλογή με σημαντικό προσωπικό κόστος και αβέβαιο αποτέλεσμα.
Τα γυρίσματα διήρκεσαν μόλις 28 ημέρες. Ο σκηνοθέτης Τζον Τζ. Άβιλντσεν εργάστηκε με περιορισμένα μέσα, μετατρέποντας μια μικρή παραγωγή σε μια ιστορία γεμάτη αληθινά συναισθήματα. Η περίφημη σκηνή στο παγοδρόμιο, όπου ο Ρόκι προσπαθεί αδέξια να πλησιάσει την Έιντριαν, απέκτησε τη μορφή της εν μέρει εξαιτίας των οικονομικών περιορισμών. Η σχεδόν άδεια εγκατάσταση έκανε τελικά τη συνάντησή τους πιο προσωπική. Η Φιλαδέλφεια έγινε κάτι περισσότερο από σκηνικό. Οι δρόμοι, τα μικρά διαμερίσματα, τα γυμναστήρια και οι άνθρωποι που ζούσαν μακριά από την ευημερία της αμερικανικής διαφήμισης έδωσαν στην ταινία μια αυθεντικότητα που δύσκολα θα μπορούσε να κατασκευαστεί σε κάποιο ακριβό στούντιο.
Ο Rocky ήταν μια ιστορία για ανθρώπους που είχαν μάθει να συμβιβάζονται με όσα τους επέτρεπε η ζωή. Η Έιντριαν προσπαθούσε να ξεπεράσει τη συστολή της, ο Μίκι έβλεπε στον Ρόκι μια ευκαιρία να διορθώσει κάτι από το δικό του παρελθόν και ο Πόλι κουβαλούσε την πικρία μιας ζωής που δεν είχε εξελιχθεί όπως περίμενε. Κανείς τους δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένος. Γι’ αυτό και η προσπάθειά τους να αλλάξουν κάτι είχε πραγματική σημασία. Η ταινία απέφερε περίπου 225 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και κέρδισε τρία Όσκαρ, ανάμεσά τους εκείνο της καλύτερης ταινίας. Ο Σταλόνε ήταν υποψήφιος τόσο για την ερμηνεία του όσο και για το πρωτότυπο σενάριο. Ο άνθρωπος που λίγους μήνες νωρίτερα δεν θεωρούνταν αρκετά εμπορικός για να πρωταγωνιστήσει στη δική του ιστορία είχε γίνει ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες του κινηματογράφου.
Η επιτυχία βέβαια δεν ήταν αποκλειστικά δικό του κατόρθωμα. Οι παραγωγοί ανέλαβαν οικονομικό ρίσκο, ο Άβιλντσεν έδωσε στο υλικό τη σωστή κινηματογραφική μορφή και οι υπόλοιποι συντελεστές συνέβαλαν αποφασιστικά στο αποτέλεσμα. Η μεταγενέστερη εικόνα του μοναχικού δημιουργού που νίκησε ολόκληρο το Χόλιγουντ είναι πιο απλή από την πραγματικότητα. Είναι όμως και πολύ ευκολότερο να πουληθεί.

Ακριβώς σε αυτή την εικόνα επιστρέφει το I Play Rocky του Πίτερ Φαρέλι, με τον Άντονι Ιπολίτο στον ρόλο του νεαρού Σταλόνε. Ο ηθοποιός, που είχε προηγουμένως υποδυθεί τον νεαρό Αλ Πατσίνο στη σειρά The Offer, διεκδίκησε τον ρόλο στέλνοντας ο ίδιος δοκιμαστικό υλικό στους υπευθύνους του κάστινγκ. Σύμφωνα με τον Φαρέλι, η ερμηνεία του ήταν τόσο πειστική ώστε η αναζήτηση πρωταγωνιστή ουσιαστικά ολοκληρώθηκε πριν ξεκινήσει.
Η νέα ταινία αντιμετωπίζει την ιστορία με σχεδόν απεριόριστη τρυφερότητα. Ο Φαρέλι παρουσιάζει τη διαδρομή του Σταλόνε σαν ένα παραμύθι όπου ο ταλαντούχος νέος έχει δίκιο από την αρχή και τα στελέχη του στούντιο υπάρχουν κυρίως για να εμποδίζουν την επιτυχία του. Ο Σάντι Μάντοξ, τον οποίο υποδύεται ο Τρέισι Λετς, είναι ένας επινοημένος σύνθετος χαρακτήρας που συγκεντρώνει σε ένα πρόσωπο την αντίσταση της United Artists. Η ταινία παρουσιάζει τη διαφωνία για τον πρωταγωνιστικό ρόλο σαν μια σύγκρουση του Σταλόνε με ολόκληρο το Χόλιγουντ. Στην πραγματικότητα όμως κάποιοι παραγωγοί αμφισβήτησαν την επιλογή του, ενώ άλλοι πίστεψαν στο σενάριό του, τον στήριξαν και εξασφάλισαν τα χρήματα για να γυριστεί η ταινία.
Το παράδοξο είναι ότι η κινηματογραφική βιομηχανία εξακολουθεί να θαυμάζει περισσότερο το ρίσκο όταν γνωρίζει ήδη το αποτέλεσμά του. Ο άγνωστος Σταλόνε του 1976 ήταν ένα οικονομικό πρόβλημα. Ο διάσημος Σταλόνε του 2026 είναι μια εξαιρετική κινηματογραφική επένδυση. Μισό αιώνα αργότερα, η ιστορία ενός ανθρώπου που διεκδίκησε την ευκαιρία να δημιουργήσει κάτι πρωτότυπο γίνεται μέρος μιας βιομηχανίας που αναζητά συχνά ασφάλεια σε γνωστά ονόματα, συνέχειες επιτυχημένων ταινιών και αναβιώσεις παλαιότερων επιτυχιών. Αν εμφανιζόταν σήμερα ένας άγνωστος ηθοποιός με ένα πρωτότυπο σενάριο και την απαίτηση να πρωταγωνιστήσει ο ίδιος, πόσοι παραγωγοί θα του άνοιγαν την πόρτα;

Υπάρχει και μια ακόμη πλευρά που οι ιστορίες προσωπικής επιτυχίας αποφεύγουν. Για κάθε Σταλόνε που δικαιώθηκε, υπήρξαν πολλοί άλλοι που επέμειναν εξίσου, πήραν αντίστοιχα ρίσκα και δεν κατάφεραν ποτέ να πραγματοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους. Η επιτυχία ενός ανθρώπου δεν αποδεικνύει ότι η επιμονή ανταμείβεται πάντοτε. Ούτε ότι όσοι απέτυχαν δεν πίστεψαν αρκετά στον εαυτό τους.
Πενήντα χρόνια μετά ο Ρόκι εξακολουθεί να ανεβαίνει τα σκαλιά του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφειας στη συλλογική κινηματογραφική μνήμη. Η μουσική του Μπιλ Κόντι παραμένει συνδεδεμένη με την προσπάθεια και την αντοχή. Όμως η σημαντικότερη σκηνή της πρώτης ταινίας δεν είναι εκείνη όπου ο Ρόκι σηκώνει θριαμβευτικά τα χέρια του. Είναι το τέλος του αγώνα με τον Απόλο Κριντ. Ο Ρόκι έχει χάσει. Δεν κατακτά τον τίτλο, δεν παίρνει τη ζώνη και δεν γίνεται παγκόσμιος πρωταθλητής. Έχει καταφέρει να παραμείνει όρθιος απέναντι σε έναν αντίπαλο που κανείς δεν πίστευε ότι μπορούσε να αντιμετωπίσει. Και όταν όλα τελειώνουν, δεν ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα. Αναζητά την Έιντριαν μέσα στο πλήθος. Εκεί βρίσκεται η πραγματική νίκη του.
Ο Σιλβέστερ Σταλόνε κατάφερε κάτι αντίστοιχο έξω από το ρινγκ. Δεν αρνήθηκε τα χρήματα επειδή γνώριζε ότι θα γίνει διάσημος. Δεν μπορούσε να το γνωρίζει. Τα αρνήθηκε επειδή είχε αποφασίσει ότι η επιτυχία ενός έργου από το οποίο θα είχε αποκλειστεί δεν θα ήταν η δική του επιτυχία. Αυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα κληρονομιά του Rocky. Όχι η βεβαιότητα ότι όποιος επιμένει τελικά νικά. Η πραγματική ζωή έχει διαψεύσει αμέτρητες φορές αυτή την ευχάριστη ιδέα. Αλλά ορισμένες φορές η σημαντικότερη μάχη δεν δίνεται για να κερδίσεις κάτι. Δίνεται για να μη δεχτείς ότι κάποιος άλλος έχει το δικαίωμα να αποφασίσει ποιος μπορείς να γίνεις.
Σου αρέσει να διαβάζεις BlackBook;






