Ο «Θεός της Σφαγής». Βία με άρωμα κλαφουτί

Το 2006, η Γιασμίνα Ρεζά σε μια προσπάθεια να χαρτογραφήσει τις ανθρώπινες σχέσεις γράφει τον «Θεό της Σφαγής». Μια ιστορία τεσσάρων ανθρώπων που θυμίζουν ιλουστρασιόν εξώφυλλα περιοδικών σαν αυτά που κρέμονται στα περίπτερα περιμένοντας κάποιος να τα προσέξει. Το έργο κατόρθωσε να κερδίσει την αποδοχή κοινού και κριτικών αποσπώντας τα βραβεία Olivier και Tony Καλύτερου Θεατρικού Έργου.

Ένα μονόπρακτο όπου η δράση του εξελίσσεται σε πραγματικό χρόνο οδηγώντας σε ένα κρεσέντο βίας και παραλογισμού. Λίγα χρόνια μετά την πρεμιέρα του έργου στη σκηνή του Schaupielhaus της Ζυρίχης και αφού έπαιξε για δύο χρόνια στο West End του Λονδίνου και στη συνέχεια στο Broadway διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Ρόμαν Πολάνσκι, όπου και κέρδισε δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία Α’ Γυναικείου Ρόλου για τις Τζόντι Φόστερ και Κέιτ Γουίνσλετ.

Ο εντεκάχρονος γιος του ενός ζευγαριού έχει δεχτεί επίθεση από τον γιο του άλλου. Οι γονείς του θύτη προσκαλούνται στο σπίτι του θύματος, με σκοπό να συμφιλιώσουν τις διαφορές των παιδιών τους και να αναζητήσουν από κοινού τις αιτίες που οδήγησαν τα παιδιά τους σε αυτό το ξέσπασμα. Οι ακριβές τουλίπες βρίσκονται στο βάζο, το ρούμι είναι παλαιωμένο, τα βιβλία με τις μελέτες του εξπρεσιονιστή Όσκαρ Κοκόσκα σε θέση που να φαίνονται, το γλυκό κλαφουτί στο ψυγείο και τίποτα δεν φαίνεται να προμηνύει την καταιγίδα που έρχεται.

Η Ζωρζίνα Τζουμάκα και η Χριστίνα Χριστοφή σκηνοθετούν ένα υπαρξιακό πείραμα πάνω στις αγκυλώσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Πολύ εύστοχα αποφεύγουν κάθε είδους υπερβολή αφήνοντας το κείμενο να αναπνεύσει μέσα από τους χρόνους και τις παύσεις του. Μια αντικομφορμιστική σάτιρα που δεν πέφτει στην παγίδα του διδακτισμού αλλά διατηρεί έως το τελευταίο λεπτό τον ρυθμό της, αποκαθηλώνοντας τα κοινωνικά στερεότυπα. Τα φαρσικά στοιχεία του έργου μπλέκονται με τις ακραία ξεσπάσματα  των χαρακτήρων δημιουργώντας ένα ψυχολογικό bra de fer με απρόβλεπτες συνέπειες. Ένα δωμάτιο που αναπνέει μέσα από το αστικό περιτύλιγμα της θλιβερά τακτοποιημένης ζωής μας όπως αυτή αποκαλύπτεται μέσα από τις προσδοκίες των άλλων. Καθώς, το έργο στερείται εξωτερικής δράσης και όλα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια του θεατή, η δραματουργική προσέγγιση της σκηνοθεσίας καταφέρνει να ξεφύγει από οποιαδήποτε στατικότατα παραδίδοντας ένα ασφυκτικό θρίλερ συμπεριφορών.

Η σκηνική λιτότητα της Ισιδώρας Ντούλου, με τις εναλλαγές του άσπρου και του μαύρου χρώματος στα έπιπλα δημιουργούν ένα δίπολο που παίζει με τις έννοιες του θύτη και του θύματος ενισχύοντας τον εγκλωβισμό των ηρώων σε κοινωνικές νόρμες.

Ο Δημοσθένης Φίλιππας, η Ευαγγελία Καπόγιαννη, η Μαρία Μπρανίδου και ο Βασίλης Πουλάκος, στους ρόλους του κυνικού δικηγόρου, της συγκαταβατικής συζύγου, της διανοούμενης και του μικρομεσαίου, αντίστοιχα, ισορροπούν μεταξύ επιτηδευμένου πολιτισμού και βαρβαρότητας με απαιτητικές ερμηνείες που κλιμακώνονται με αριστουργηματικό τρόπο. Η ανεκδήλωτη πολιτική ανάγνωση του κειμένου εξελίσσεται χωρίς να γίνεται άμεσα αντιληπτή απογειώνοντας τη ροή του έργου χάρη στον απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών μέσων των τεσσάρων ηθοποιών.

Το έργο, στον επίλογό του, απεκδύεται από τον καθωσπρεπισμό του αφήνοντας μια χαραμάδα ελπίδας μέσα από το γέλιο ενός παιδιού που προβάλλει στη γιγαντοοθόνη φορώντας μια τελετουργική μάσκα τύπου Fang που συναντάμε στην Γκαμπόν και τις γειτονικές χώρες του Καμερούν.

Η Ειρήνη Δρίβα είναι δημοσιογράφος και κριτικός θεάτρου, μέλος της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών.