Υπάρχουν καλλιτέχνες που αλλάζουν με τα χρόνια. Και υπάρχουν εκείνοι που μεγαλώνουν μαζί μας, μετατοπίζοντας λίγο-λίγο το νόημα των τραγουδιών τους. Η Τζώρτζια Κεφαλά ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Στο κατώφλι της εμφάνισης, στο Άλσος, μιλά με τον τρόπο που τραγουδά: καθαρά, χωρίς άμυνες, σαν να ψάχνει την αλήθεια μέσα στο σκοτάδι πριν την προσφέρει στο κοινό. Ανάμεσα στη σκηνή και στη Βουλή, ανάμεσα στη μουσική και στην πολιτική, η Τζώρτζια ξέρει ότι κάθε φορά που λέει «Φοβάμαι», κάτι μέσα της αλλάζει θέση. Ένας νέος φόβος, μια νέα ευθύνη, ένα νέο κομμάτι του εαυτού που θέλει να ακουστεί. Και ίσως γι’ αυτό το κοινό συνεχίζει να τη συναντά: γιατί δεν τραγουδά για να πείσει, τραγουδά για να παραμείνει αληθινή. Στις 11 Δεκεμβρίου, η Τζώρτζια καλεσμένη του Ζερόμ Καλούτα, μαζί με τον Ody Icons, ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή του Άλσους όχι για να μας διασκεδάσει. Έρχεται για να μας ξυπνήσει και να μας θυμίσει, ότι η μουσική μπορεί ακόμα να πει αλήθειες που η πολιτική φοβάται.
– Το Άλσος έχει μια ενέργεια μοναδική, σαν να κουβαλά πάντα ένα μικρό κομμάτι από τις φωνές που έχουν περάσει. Τι σημαίνει για εσάς να ανεβείτε στη σκηνή εκεί; Τι αφήνετε και τι παίρνετε μαζί σας από έναν τέτοιο χώρο;
Δεν έχω τραγουδήσει ξανά στο Άλσος! Χαίρομαι πολύ που η αρχή θα γινει με τον φιλο μου τον Ζερόμ άνθρωπο που εκτιμώ πολύ για την κοινωνική του στάση και την καλλιτεχνική του πορεία!
– Πώς φαντάζεστε το κοινό εκείνης της Πέμπτης; Ως μια μεγάλη παρέα που ξέρει τους στίχους ή ως μια νέα γενιά που ανακαλύπτει τη φωνή σας για πρώτη φορά;
Πάντα είχαμε και τις δύο κατηγοριες. Νέους που άκουγαν ΜΠΛΕ μαζί με τους γονείς τους και μεγαλύτερους που νοσταλγούν την εποχή που μεγαλώσαμε εμείς. Μια εποχή που η μουσική και η κυκλοφορία ενος δίσκου ήταν μεγάλο γεγονός, και το φυσικό προϊόν ερχόταν ως πολύτιμο αντικείμενο στα χέρια μας.
– Τι θέλετε να νιώσει ο κόσμος αυτή την Πέμπτη; Έχετε ετοιμάσει κάτι ειδικά για αυτή τη συναυλία;
Εγώ συνήθως θέλω να ελευθερώνω τους ανθρώπους. Να αισθάνονται παντοδύναμοι μέσα απο την ευθραυστότητα και την ατέλεια τους. Θα μοιραστούμε τραγούδια που λειτουργούν δυναμωτικά!
– Το ελληνικό κοινό, στα live αλλά και στην πολιτική, δείχνει μια περίεργη μίξη ενθουσιασμού και κούρασης. Πώς το αισθάνεστε αυτό όταν είστε μπροστά σε κόσμο; Είναι μια κοινωνία που διψάει ή μια κοινωνία που έχει εξαντληθεί;
Είναι μια κοινωνία που προς το παρόν ειναι μουδιασμένη και κουρασμένη. Συνηθίσαμε τόσο το ψέμα που νιώθουμε τη διάβρωση του ως αναπόφευκτη πραγματικότητα, και στην τέχνη και στην πολιτική. Χωρίς αλήθεια δεν υπάρχει υγεία πουθενά.
– Οι νέοι άνθρωποι δείχνουν ότι δυσκολεύονται να δουν προοπτική. Τι τους λες όταν συναντάτε αυτή την απογοήτευση; Τι πιστεύετε ότι λείπει από την Ελλάδα του 2025;
Χρειάζεται απομυθοποίηση παλιών αντιλήψεων και αμφισβήτηση συμπερασμάτων που θεωρούμε ακλόνητα! Να μιλήσουμε για την αξία,την προστασία της μοναδικότητας και τη δύναμη του ενός! Ναι έχεις δύναμη! Ναι είσαι απαραίτητος! Να το μάθουν τα παιδιά! Να πούμε αλήθεια για τις ανάγκες και τις σχέσεις των ανθρώπων χωρίς φόβο! Και μετά δράση! Συμμετοχή!
– Υπάρχει κάποιο τραγούδι που θα παρουσιάσετε με τρόπο διαφορετικό από ό,τι παλιά; Και τι σας έκανε να το αλλάξετε;
Υπάρχει ενα τραγουδι που θέλω να το λέω “αλλιώς”. Είναι το σπουδαίο “Ήτανε μια φορα” του Ξαρχάκου- Φέρρη τραγουδισμένο απο τον Ξυλούρη. Για μια γυναίκα άλλης εποχής που περιμένει τον “κύρη” της στωικά στο σπίτι. Ενώ αυτός μάχεται. Για εμένα αυτη η τρυφερή γυναίκα δεν βράζει μόνο από έρωτα αλλά και από δίψα για συμμετοχη! Απο δίψα για αγώνα. Τρελαίνεται διαδοχικά όχι μόνον από την απώλεια του αγαπημένου, αλλά και από την απομόνωση και την έλλειψη δράσης. Στο μυαλό μου έχει ανάγκες έκφρασης και της βάζω εκτός από απόγνωση και λίγο θυμό..
– Υπάρχει ένα τραγούδι σας που όταν το λέτε live, νιώθετε ότι κάτι μέσα σας ξαναγράφεται από την αρχή. Ποιο είναι;
Το τραγούδι που νιώθω πως κάθε φορά είναι καινούργιο είναι το “Φοβάμαι”. Καθώς μεγαλώνω μετατοπίζονται αυτά που φοβάμαι. Κάθε φορά το τραγουδι είναι καινούργιο για εμένα. Όμως και κάθε συναυλία ειναι διαφορετική επειδή η σχέση που δημιουργείται αλλάζει από τα διαφορετικά και μοναδικά άτομα που ως ακροατές και συμμετέχοντες δίνουν γεύση στη σούπα!
– Σας έχει συμβεί να θέλετε να πείτε κάτι στη σκηνή και δεν σας βγήκε η φωνή όπως θέλατε. Όχι από τεχνικό λάθος, αλλά από συναίσθημα. Τι ήταν αυτό που σας κράτησε;
Μου έχει τύχει να κλάψω αρκετές φορές, και από προσωπική φόρτιση αλλά και απο φορτισμένες συναισθηματικά αντιδράσεις του κοινού.
– Ποια στιγμή στη Βουλή σας συγκίνησε πραγματικά, όχι ως πολιτικό γεγονός, αλλά ως ανθρώπινη ιστορία;
Ένα αληθινό συγνώμη που μου είπε ένας υφυπουργός! Οταν μετά από γνωριμία και μερικές συζητήσεις μου ομολόγησε πως ήταν προκατειλημμένος μαζί μου. Δεν πίστευε πως μια καλλιτέχνις του τύπου μου θα έδειχνε συνέπεια και σοβαρότητα και όλα αυτά που ακούω χρόνια τώρα ότι δεν συνάδουν με την εμφάνιση και την εκφραστικότητα μου! Αυτό με συγκινεί γιατι πιστεύω πως είναι μεγάλη νίκη απέναντι στην προκατάληψη και τις διακρίσεις. Δεν κινδυνεύουμε απο το διαφορετικό.
– Υπάρχουν στίχοι σας που σήμερα τους καταλαβαίνετε αλλιώς; Που έχουν αποκτήσει μια λεπτή πολιτική ή προσωπική διάσταση που πριν δεν βλέπατε;
Οταν κυκλοφορησαμε το “Δεν θελω” που επιφανειακά έμοιαζε ενα τραγούδι άρνησης σε μια ερωτική σχεση, κάτι περίεργο άρχισε να συμβαίνει κυρίως στα κορίτσια. Το δικαίωμα να πεις όχι και να είσαι κάθετη σε αυτό ακόμα και αν δεν φαινόταν και τόσο “ευγενικό” είχε αρχίσει να γίνεται αίτημα! Ερχόντουσαν γυναίκες, κοπέλες, έφηβες και μου έλεγαν ευχαριστώ γιατί μας είπες πως δεν είναι απαραίτητο να είμαστε πάντα γλυκούλες… πως είναι “εντάξει” να αισθανόμαστε αλλιώς και να το λέμε. Αυτός ο δυνατός συμβολισμός και η εικόνα η δική μου, μιας γυναίκας που ψάχνει, δοκιμάζει, κάνει λάθη και είναι ο εαυτός της, έδωσε ώθηση και σε άλλες και χαίρομαι πραγματικά για αυτό.
– Υπάρχουν στίχοι σας που σήμερα τους καταλαβαίνετε αλλιώς; Που έχουν αποκτήσει μια λεπτή πολιτική ή προσωπική διάσταση που πριν δεν βλέπατε;
Οι “Ενοχές” έχουν άπειρα πολιτική χροιά το “Κοίταξε με 2 φορες” ,το “Μία φορά”,το “Στα μαύρα έχω ντυθει”, το “Ανησυχώ”: “Δεν θα σου πω τρομάζω, δεν θα σου πω πονάω, συνήθισα σε όλα. Τώρα παντού χωράω..”
– Πόσο δύσκολο είναι να παραμένεις ο εαυτός σου όταν οι ρόλοι γύρω σου αλλάζουν; Έχετε χαθεί ποτέ μέσα σε αυτούς;
Ρόλοι πολλοί! Δοκιμάζομαι παντα σε πολλούς και διαφορετικούς! Ο λόγος που το κάνω είναι ότι δεν χάνομαι μέσα σε αυτούς, αντιθέτως! Με βοηθούν να βρίσκω εμένα. Γιατι η ουσία είναι πως δεν είσαι τίποτα συγκεκριμένο. Έχεις τη δύναμη και τη δυνατότητα να δημιουργείς και να πραγματώνεις αυτό που επιλέγεις κάθε φορά. Αυτή η αστείρευτη ενέργεια είναι η ουσία.
– Στη μουσική, η αλήθεια σας βγαίνει μέσα από τη φωνή. Στην πολιτική, από πού βγαίνει; Από τον λόγο, την πράξη ή από τις στιγμές που μένετε σιωπηλή;
Από τον τρόπο που διαλέγεις να εκφράζεσαι και να σχετίζεσαι. Απο την παραδοχή της ανθρώπινης υπόστασης που είναι πεπερασμένη αλλα ταυτόχρονα και μεγαλειώδης. Με λίγα λόγια πρέπει να θυμάσαι (για να είσαι αληθινός) πως ουσιαστικά είσαι ασήμαντος και ως ασήμαντος μπορείς να διαλέξεις αν θα κάνεις κάτι αυθεντικό και σημαντικό ή όχι.
– Στη Βουλή υπάρχουν στιγμές που ο χώρος γίνεται πιο βαρύς από όσο μπορεί να αντέξει μια ψυχή. Ποια είναι η στιγμή που νιώσατε ότι το δωμάτιο σας κοιτάζει περισσότερο απ’ όσο κοιτάτε εσείς αυτό;
Όταν τραγούδησα από το βήμα της Ολομέλειας! Ηταν μια μέρα τεράστιας έντασης και ήρθε αυθόρμητα ένα τραγουδι που η Βιτάλη έγραψε σε μικρή ηλικία όταν γέννησε το γιο της. Μια στιγμή απόλυτης αλήθειας για τη γυναίκα και μεγαλειωδους ευθύνης. Η συζήτηση ήταν για τα Τέμπη και τα σκοτωμένα παιδιά μας. Τα παιδιά που έγιναν γρανάζια μιας μηχανής διαφθοράς και θανάτου.
– Ποιος ήχος μέσα στη Βουλή σας ξεβολεύει περισσότερο: ο ψίθυρος, η σιωπή ή το χειροκρότημα;
Το χειροκρότημα και οι δυνατες ομιλίες αποσυντονίζουν!
– Τι νιώθετε ότι κουβαλάτε πίσω από κάθε λέξη που λέτε στη Βουλή, ένα βάρος, μια υπόσχεση ή μια παλιά πληγή που ακόμα δεν έκλεισε;
Σίγουρα όλοι της γενιάς μου κουβαλάμε μια πληγή που δεν έκλεισε επειδή δεν κάναμε και πολλά για να κλείσει. Ήμασταν σχεδον αδιάφοροι. Η πολιτική είναι δουλειά όλων μας! Δεν είναι “δουλειά” σκέτο. Δεν επιτρέπεται να χάνουμε νέους ανθρώπους επειδή χάνουν τη ζωή τους μεταφορικά και κυριολεκτικα. Γίναμε ξανά μετανάστες επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Οφείλουμε εμείς που επιτρέψαμε να συμβεί αυτό να πούμε στα παιδιά πως θα το αλλάξουμε!
– Ποιο είναι αυτό που, αν το χάσετε, δεν θα μπορέσετε ποτέ να ξαναγίνετε ο εαυτός σας;
Αυτό που φοβόμουν πάντα μην χάσω είναι η επαφή με το ένστικτο. Γι αυτό παντα ήμουν μακριά από εξαρτήσεις κάθε είδους (ουσίες, χρήματα, φήμη ομορφιά, νιάτα, επιβεβαιωση), και παντα οταν μου προσφέρουν κάτι απλόχερα, είμαι καχύποπτη και αρνητική.
– Τι σας έμαθε η σιωπή που δεν μπορούσε να σας μάθει η μουσική;
Η σιωπή είναι μέρος της μουσικής! Και μάλιστα το πιο σημαντικό. Άρα να είμαστε ανοικτοί πάντα. Σε καινούργιες προκλήσεις, ιδέες, δρόμους, αλλά και παντα να εξετάζουμε κάτω από το φως, ότι επιμελώς δεν θέλουμε να δούμε και ας ποναει αρχικά. Μετά ελευθερώνει.
Πληροφορίες:
ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΣ ΔΕΗ: Ευελπίδων 4, Κυψέλη – Πεδίον του Άρεως
Τηλ. Κρατήσεων: 210-8227471 & 210-8831487
Ημερομηνίες: Πέμπτη 4 & 11 Δεκεμβρίου
Ώρα έναρξης: 21:30
Προπώληση: more.com και στα ταμεία του Θεάτρου.
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/funky-alsos-welcomes-jerome-kaluta-show/
