Νικολέττα Παναγιώτου: Η μοναξιά είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας

Η Νικολέττα Παναγιώτου γεννήθηκε στην Λευκωσία της Κύπρου. Το 2012 μετακόμισε στην Αθήνα όπου και κατοικεί έκτοτε. Σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Εργάζεται ως ηθοποιός και ως τραγουδίστρια στο ρεμπέτικο-λαϊκό τραγούδι. Από το 2022 είναι μέλος της ομάδας Seven Sisters με τις οποίες παρουσίασαν την παράσταση «Το Μαράκι έκλασε» και αυτή την περίοδο παρουσιάζουν για δεύτερη χρονιά την δεύτερη τους δουλειά «Πάρανταϊζ – Η αίθουσα κλιματίζεται» στο Θέατρο 104.

Τελευταία ταινία που είδες και σου άρεσε;

Το ντοκιμαντέρ «48 | Αντίσταση στον μεγάλο εποικισμό» για την κατεχόμενη Δυτική Όχθη στην Παλαιστίνη.

Ποιο βιβλίο έχεις στο κομοδίνο σου;

«Το φυλάκιο» της Χάρης Ν. Σπανού από τις εκδόσεις Αιγαίον.

Τι θα έκανες αν δεν ήσουν … ηθοποιός;

Μάλλον θα προσπαθούσα να ήμουν τραγουδίστρια. Αν και σε ένα παράλληλο σύμπαν θα σπούδαζα εθνομουσικολογία και θα γυρνούσα τον κόσμο για να ανακαλύψω όσες περισσότερες πλευρές μπορούσα της μουσικής των λαών του κόσμου.

Περίγραψε μια στιγμή ευτυχίας

Τέλος Ιούνη σε μια σχεδόν ερημική παραλία με τιρκουάζ νερά (αν έπρεπε να γίνω συγκεκριμένη θα έλεγα τα Γλυκά Νερά στη νότια Κρήτη ή τη Βαγιά στη Σέριφο), με ένα δροσερό αεράκι να σπάει τη λαλάκα, εκεί γύρω στο μεσημέρι που έρχεται η ντάγκλα, με το αλάτι να στεγνώνει στο δέρμα. Αυτή η εικόνα με την σωστή παρέα και τη γνώση ότι σε λίγο θα φας καλαμαράκια είναι η απόλυτη ξεγνοιασιά για μένα, άρα και η απόλυτη ευτυχία. 

Τι φοβάσαι πιο πολύ;

Την ματαίωση και την απώλεια. Δεν ξέρω τι από τα δύο με φοβίζει πιο πολύ. Κατά κάποιον τρόπο οι δύο αυτές έννοιες συνομιλούν μεταξύ τους στο μυαλό μου.

Πότε λες ψέματα;

Πολύ σπάνια πια – προσπαθώ. Συνήθως για να μην κακοκαρδίσω κάποιον, για να αποφύγω τη σύγκρουση.

Αν θα μπορούσες ν’ αλλάξεις κάτι στον εαυτό σου, τι θα ήταν

Η εύκολη απάντηση θα ήταν «τα μπούτια μου» ή «την αναβλητικότητά μου». Η δύσκολη απάντηση είναι ότι θα άλλαζα την ανάγκη μου για «πατερίτσες». Θα με μετέτρεπα σε έναν άνθρωπο ανεξάρτητο από υποβοηθήματα.

Ποια είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας;

Η μοναξιά όταν επιβάλλεται.

Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζεις;

Θα ήθελα να ζω στο τώρα. Δε βρίσκω καμία γοητεία στο παρελθόν, και δεν ξέρω τι μπορεί να φέρνει το μέλλον.

Ποιο είναι το motto σου;

«Θα ξεκουραστούμε όταν πεθάνουμε». Αν και μάλλον πιο συχνά λέω «το’ χω πάθει και με γκόμενο».

Αγαπημένος προορισμός;

Η νότια Κρήτη, τα Τζουμέρκα, ο Ακάμας στην Κύπρο, οι (μη τουριστικές) Κυκλάδες.

Το μεγαλύτερο ελάττωμα σου;

Η ανάγκη μου να μην απογοητεύω κανέναν, να μην είμαι ποτέ “ανεπαρκής”.

Αν είχες μπροστά σου τον θεό τί θα του έλεγες;

Μάλλον κάτι προβοκατόρικο.

Αγαπημένη βόλτα στην πόλη

Τα Λιπάσματα στη Δραπετσώνα όταν δύει ο ήλιος. Η θέα στο Γαλάτσι αργά το βράδυ.

Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό και ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου;

Αυτή την περίοδο με τις Seven Sisters ανεβάζουμε για δεύτερη χρονιά την παράσταση «Πάρανταϊζ – Η αίθουσα κλιματίζεται» στο Θέατρο 104. Για τα επόμενα μας σχέδια… stay tuned που λέμε και στο χωριό μου!