Υπάρχει μια λεπτομέρεια που δύσκολα χωρά στους πίνακες της FIFA και στα οικονομικά στοιχεία των διοργανώσεων. Όσοι θυμούνται το Μουντιάλ του 1982 ή ακόμη και εκείνα του 1986 και του 1990, δεν θυμούνται μόνο τις ομάδες και τα αποτελέσματα. Θυμούνται την αίσθηση ότι σχεδόν ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθούσε τα ίδια πράγματα την ίδια στιγμή. Οι αγώνες δεν ήταν αμέτρητοι. Οι επιλογές δεν ήταν ατελείωτες. Η εμπειρία ήταν κοινή. Όταν ο Πάολο Ρόσι οδηγούσε την Ιταλία προς την κορυφή του κόσμου, εκατομμύρια άνθρωποι έβλεπαν την ίδια ιστορία να ξετυλίγεται μπροστά τους. Όταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα μετέτρεπε το Μουντιάλ του Μεξικού σε προσωπικό του θρύλο, ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης μοιραζόταν τα ίδια στιγμιότυπα, τις ίδιες συζητήσεις και τις ίδιες αναμνήσεις. Το Μουντιάλ του 2026 μοιάζει να ανήκει σε έναν διαφορετικό κόσμο.
Με 48 ομάδες, 104 αγώνες και διοργάνωση που εκτείνεται σε τρεις χώρες, είναι το μεγαλύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία. Η FIFA το παρουσιάζει ως θρίαμβο της παγκόσμιας ανάπτυξης του ποδοσφαίρου. Και δεν έχει άδικο. Περισσότερες χώρες συμμετέχουν, περισσότερες κοινότητες εκπροσωπούνται και περισσότεροι φίλαθλοι βλέπουν την εθνική τους ομάδα να βρίσκεται στη μεγαλύτερη σκηνή του αθλήματος. Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται αλλού. Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, κανείς δεν μπορεί πραγματικά να παρακολουθήσει ολόκληρο το Μουντιάλ. Όχι επειδή δεν έχει πρόσβαση, αλλά πειδή έχει υπερβολικά μεγάλη πρόσβαση.
Οι αγώνες είναι περισσότεροι από ποτέ. Οι ώρες μετάδοσης ατελείωτες. Τα βίντεο κατακλύζουν τις οθόνες πριν ακόμη ολοκληρωθεί μια φάση. Οι συζητήσεις μεταφέρονται από πλατφόρμα σε πλατφόρμα με ταχύτητα που καμία προηγούμενη γενιά φιλάθλων δεν είχε γνωρίσει. Κάποτε το δύσκολο ήταν να βρεις έναν αγώνα του Μουντιάλ. Σήμερα το δύσκολο είναι να αποφασίσεις ποιον αγώνα θα χάσεις. Αυτό δεν αφορά μόνο το ποδόσφαιρο. Αφορά σχεδόν κάθε πλευρά της σύγχρονης ζωής. Οι πλατφόρμες παράγουν περισσότερες σειρές από όσες μπορεί να παρακολουθήσει ένας άνθρωπος. Τα φεστιβάλ απλώνονται σε δεκάδες σκηνές. Τα κοινωνικά δίκτυα ανανεώνονται αδιάκοπα. Η αφθονία έχει γίνει η φυσική κατάσταση της εποχής μας.
Το Μουντιάλ του 2026 είναι η πιο χαρακτηριστική αθλητική εκδοχή αυτού του φαινομένου. Δύο φίλαθλοι μπορούν να παρακολουθούν την ίδια διοργάνωση και να ζουν σχεδόν διαφορετικές εμπειρίες. Ο ένας να ακολουθεί μόνο την Αργεντινή και τη Γαλλία. Ο άλλος να κυνηγά τις ιστορίες των μικρών χωρών. Κάποιος τρίτος να ενημερώνεται αποκλειστικά μέσα από αποσπάσματα λίγων δευτερολέπτων στο κινητό του. Όλοι βλέπουν το ίδιο Μουντιάλ και ταυτόχρονα όχι. Γι’ αυτό ίσως η πιο ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στα παλαιότερα Παγκόσμια Κύπελλα και στο σημερινό δεν βρίσκεται στο ποδόσφαιρο. Βρίσκεται στον τρόπο που μοιραζόμαστε την εμπειρία.
Το Μουντιάλ του 1982 δεν ήταν καλύτερο επειδή είχε λιγότερες ομάδες. Ούτε το 1986 έγινε θρυλικό επειδή είχε λιγότερους αγώνες. Ούτε εκείνο του 1994 ή του 2006. Εκείνες οι διοργανώσεις έμειναν στη μνήμη επειδή δημιούργησαν κοινές αναφορές. Όλοι θυμούνται τον Μαραντόνα. Όλοι θυμούνται τον Πάολο Ρόσι. Όλοι θυμούνται τον Ρομπέρτο Μπάτζιο. Όλοι θυμούνται τον Ζιντάν. Όλοι θυμούνται συγκεκριμένες εικόνες. Η συλλογική μνήμη λειτουργεί διαφορετικά από τους αριθμούς. Σε είκοσι χρόνια ελάχιστοι θα θυμούνται ότι το Μουντιάλ του 2026 είχε 104 αγώνες. Ελάχιστοι θα θυμούνται πόσες χώρες συμμετείχαν ή πόσα εισιτήρια πωλήθηκαν. Οι περισσότεροι θα θυμούνται μια ιστορία. Ένα γκολ. Έναν παίκτη. Μια μικρή χώρα που ξεπέρασε τα όριά της. Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα της διοργάνωσης. Όχι να γίνει μεγαλύτερη. Αυτό έχει ήδη συμβεί.
Να καταφέρει, μέσα σε όλη αυτή την αφθονία εικόνων, αγώνων και περιεχομένου, να δημιουργήσει στιγμές αρκετά δυνατές ώστε να τις θυμόμαστε όλοι μαζί. Το μεγαλύτερο παράδοξο του Μουντιάλ του 2026 είναι ότι διεξάγεται σε μια εποχή όπου μπορούμε να δούμε τα πάντα, αλλά σπανιότερα από ποτέ βλέπουμε τα ίδια πράγματα ταυτόχρονα.
