Γύρω στο ογδοηκοστό λεπτό του ημιτελικού, η Γαλλία είχε την μπάλα έξω από την περιοχή της Ισπανίας και έψαχνε έναν τρόπο να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Ο Εμπαπέ άλλαζε θέση, ο Ντεμπελέ ζητούσε χώρο, ο Ολίζε πλησίαζε προς τον άξονα, όμως η φάση έσβησε χωρίς πραγματική απειλή. Δεν υπήρξε θεαματικό τάκλιν, κάποια ηρωική απόκρουση ή μια κίνηση που θα έμπαινε στα στιγμιότυπα του αγώνα. Η μπάλα απλώς απομακρύνθηκε και η Ισπανία ξαναπήρε τον έλεγχο. Εκεί βρισκόταν σχεδόν ολόκληρη η εξήγηση του 2-0. Η νίκη απέναντι στη Γαλλία δεν χτίστηκε πάνω σε μια στιγμή ιδιοφυΐας ούτε σε μια ατομική προσπάθεια. Δεν υπήρξε ένας παίκτης που πήρε τον αγώνα πάνω του και τον άλλαξε μόνος του. Η Ισπανία έκανε κάτι πιο δύσκολο. Περιόρισε μια ομάδα γεμάτη από ποδοσφαιριστές που μπορούν να κρίνουν ένα παιχνίδι μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και το έκανε χωρίς να αλλάξει τον δικό της χαρακτήρα.
Για πολλά χρόνια κάθε συζήτηση γύρω από το ισπανικό ποδόσφαιρο ξεκινούσε και τελείωνε στην κατοχή. Η γενιά του Τσάβι, του Ινιέστα και του Μπουσκέτς έφτιαξε μια ολόκληρη γλώσσα γύρω από την μπάλα. Η κατοχή δεν ήταν απλώς μέσο. Ήταν ταυτότητα, αισθητική και πολιτισμός. Η σημερινή Ισπανία δεν έχει απομακρυνθεί από εκείνη την κληρονομιά, απλά την έχει μετακινήσει. Δεν θέλει την μπάλα για να επιβεβαιώσει ποια είναι αλλά για να επιβάλλει τι είδους αγώνας θα παιχτεί. Αυτός είναι ο λόγος που η εμφάνιση απέναντι στη Γαλλία ήταν τόσο ολοκληρωμένη. Με την μπάλα η ομάδα του Λουίς ντε λα Φουέντε είχε υπομονή και καθαρό μυαλό. Χωρίς αυτήν είχε ένταση, πειθαρχία και μια σχεδόν εμμονική προσήλωση στις αποστάσεις. Οι παίκτες δεν κυνηγούσαν απλώς τον αντίπαλο. Έκλειναν επιλογές, έκοβαν γραμμές πάσας και οδηγούσαν τη Γαλλία προς τα σημεία όπου ήθελαν να παιχτεί η επόμενη φάση.
Ο Ρόδρι και ο Φαμπιάν Ρουίθ έδωσαν στον άξονα την ισορροπία που χρειαζόταν. Δεν έπαιζαν βιαστικά και δεν άφηναν τον αγώνα να ξεφύγει από τον ρυθμό τους. Ο Ντάνι Όλμο κινούνταν ανάμεσα στις γραμμές, βοηθούσε στην κυκλοφορία και πίεζε αμέσως όταν η κατοχή χανόταν. Ο Κουκουρέγια και ο Πόρο άνοιγαν το γήπεδο όταν η Ισπανία έπρεπε να ξεφύγει από την πίεση και επέστρεφαν γρήγορα στις θέσεις τους όταν η Γαλλία προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί τα άκρα. Το πιο ενδιαφέρον ήταν ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έμοιαζε βιαστικό. Η Ισπανία έπαιξε με ένταση χωρίς να παίζει νευρικά. Έδειξε επιθετικότητα χωρίς να χάσει τη δομή της. Ακόμη και οι πιο «άσχημες» πλευρές του αγώνα, οι δεύτερες μπάλες, οι εναέριες μονομαχίες, οι συγκρούσεις και οι μεταβάσεις, γίνονταν συνήθως προς τη δική της πλευρά.
Η παλιά εικόνα της Ισπανίας ήταν συχνά εκείνη μιας ομάδας που μπορούσε να κυριαρχήσει μόνο όταν είχε την κατοχή. Η σημερινή εκδοχή της είναι πιο προσαρμοστική. Μπορεί να επιβάλει τον ρυθμό της με μικρές πάσες αλλά μπορεί και να αμυνθεί χαμηλότερα. Μπορεί να πιέσει ψηλά, να κερδίσει μια μπάλα στο τελευταίο τρίτο και να δημιουργήσει άμεσα ευκαιρία, αλλά μπορεί επίσης να κλείσει τους χώρους γύρω από την περιοχή της και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ξαναβγεί μπροστά. Μετά τον αγώνα ο Ρόδρι είπε ότι η ομάδα έπαιξε ίσως καλύτερα χωρίς την μπάλα παρά με αυτήν. Η φράση ακούγεται σχεδόν παράδοξη για την Ισπανία, αλλά στην πραγματικότητα περιγράφει τη μεταμόρφωσή της. Δεν εγκατέλειψε την κατοχή απλώς σταμάτησε να τη θεωρεί μοναδική πηγή ελέγχου.
Απέναντι στη Γαλλία αυτό φάνηκε με τον πιο καθαρό τρόπο. Οι παίκτες του Ντε λα Φουέντε πίεζαν σχεδόν αμέσως μετά την απώλεια της μπάλας. Όταν ο Εμπαπέ κατάφερνε να γυρίσει και να σπάσει την πρώτη γραμμή έβρισκε αμέσως δύο ή τρεις αντιπάλους γύρω του. Όταν ο Ντεμπελέ ή ο Ολίζε επιχειρούσαν να κινηθούν από τα δεξιά, ο Μπαένα κατέβαινε να στηρίξει τον Κουκουρέγια και σε αρκετές περιπτώσεις η αμυντική γραμμή γινόταν προσωρινά πεντάδα. Δεν υπήρχε μία μόνο λύση, υπήρχε μια συνεχής προσαρμογή στις κινήσεις της Γαλλίας. Η πρώτη τελική προσπάθεια της Γαλλίας προς την εστία των Ισπανών ήρθε πολύ αργά. Δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα κακής βραδιάς των επιθετικών της. Οι χώροι έκλειναν πριν γίνουν πραγματικά διαθέσιμοι και η μπάλα έφτανε στους πιο επικίνδυνους παίκτες της Γαλλίας όταν ήδη είχαν χάσει χρόνο. Ο τρόπος με τον οποίο χτίστηκε το δεύτερο γκολ έδειξε και την άλλη όψη αυτής της ομάδας. Η ποιότητα του Όλμο, η κίνηση του Πόρο και η ψυχραιμία στην τελική επιλογή ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που είχε ήδη επιβάλει τις αποστάσεις και τον ρυθμό της. Η φάση δεν προέκυψε τυχαία γιατί η Ισπανία είχε προετοιμάσει το γήπεδο για να συμβεί.
Αυτή η συνοχή δεν δημιουργήθηκε μέσα σε λίγους μήνες. Ο Ντε λα Φουέντε βρίσκεται στο σύστημα της ισπανικής ομοσπονδίας από το 2013. Έχει δουλέψει με παίκτες αυτής της ομάδας στις μικρές εθνικές, τους γνωρίζει πριν γίνουν διεθνείς πρώτης γραμμής και έχει παρακολουθήσει την ποδοσφαιρική τους ωρίμανση από κοντά. Όταν ανέλαβε την ανδρική ομάδα δεν ξεκίνησε από το μηδέν. Πήρε μια γενιά που είχε ήδη μάθει να καταλαβαίνει το παιχνίδι μέσα από κοινές αρχές. Γι’ αυτό η Ισπανία δίνει συχνά την εντύπωση συλλόγου και όχι εθνικής ομάδας. Οι παίκτες της δεν μοιάζουν να προσπαθούν να θυμηθούν τι πρέπει να κάνουν. Οι κινήσεις έχουν περάσει στη μνήμη του σώματος. Ο ένας γνωρίζει πού θα κινηθεί ο άλλος, ποιος θα βγει στην πίεση, ποιος θα καλύψει τον χώρο και πού θα εμφανιστεί η επόμενη πάσα.
Η Γαλλία είχε περισσότερες ατομικές απειλές. Η Ισπανία είχε καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των παικτών της. Αυτή ήταν η πραγματική διαφορά του ημιτελικού. Στη μία πλευρά υπήρχαν ποδοσφαιριστές που μπορούσαν να αλλάξουν τον αγώνα μόνοι τους. Στην άλλη υπήρχε μια ομάδα που φρόντισε να μην τους δώσει ποτέ τις συνθήκες για να το κάνουν. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο εξακολουθεί να λατρεύει τον σταρ. Οι μεγάλες διοργανώσεις χρειάζονται πρόσωπα, ιστορίες και στιγμές που μπορούν να συμπυκνωθούν σε μία εικόνα. Οι καλύτερες ομάδες όμως δεν θέλουν να ζουν από αυτές τις στιγμές. Προσπαθούν να χτίσουν ένα παιχνίδι που δεν εξαρτάται από την έμπνευση ενός ανθρώπου.
Η Ισπανία δεν έπαψε να έχει σπουδαίους παίκτες. Αυτό που άλλαξε είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί το ταλέντο τους. Δεν ζητά από κανέναν να γίνει σωτήρας. Ζητά από όλους να υπηρετήσουν μια κοινή ιδέα. Η κατοχή παραμένει μέρος της ιστορίας της αλλά δεν είναι πια ολόκληρη η ιστορία. Απέναντι στη Γαλλία η Ισπανία έδειξε ότι μπορεί να κυριαρχήσει με πολλούς τρόπους. Με την μπάλα, χωρίς αυτήν, ψηλά στο γήπεδο, κοντά στην περιοχή της, με υπομονή ή με ένταση. Δεν άλλαξε την ταυτότητά της. Άλλαξε τον τρόπο που την επιβάλλει.
