Ο Έντσο Φερνάντες έσκυψε, πέρασε τον Λιονέλ Μέσι στους ώμους του και άρχισε να χοροπηδά μπροστά στην εξέδρα των Αργεντινών. Για λίγα δευτερόλεπτα ο Μέσι έμοιαζε απλώς ένας ποδοσφαιριστής που πανηγύριζε με τους φίλους του, όχι ο άνθρωπος που εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες κουβαλά τις προσδοκίες μιας ολόκληρης χώρας. Όταν κατέβηκε το πλήθος άρχισε να φωνάζει αργά το όνομά του και οι συμπαίκτες του υποκλίθηκαν. Εκείνος κάθισε στο χορτάρι και τους κοίταξε. Στα 39 του έπειτα από μία ακόμη ανατροπή και μία ακόμη εξαντλητική βραδιά, είχε μπροστά του έναν τελευταίο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η εικόνα του πάνω στους ώμους του Έντσο εξηγούσε όσα είχαν προηγηθεί καλύτερα από οποιαδήποτε ανάλυση του αγώνα. Ο Μέσι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς καριέρας του προσπαθώντας να οδηγήσει την Αργεντινή. Υπήρχαν βραδιές που το κατάφερνε και άλλες που λύγιζε κάτω από το βάρος της. Σήμερα οι ρόλοι έχουν αλλάξει. Οι συμπαίκτες του γνωρίζουν ότι δεν μπορεί πια να κάνει τα πάντα γι’ αυτό τρέχουν, μαρκάρουν και ρίχνουν το σώμα τους μπροστά, με την αίσθηση ότι κάθε νίκη τού χαρίζει λίγο ακόμη χρόνο.
Η πρόκριση απέναντι στην Αγγλία ήρθε με τον τρόπο που η Αργεντινή φαίνεται να προτιμά σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Μέσα από την πίεση, την ανατροπή και την άρνηση να αποδεχθεί ότι ένα παιχνίδι έχει τελειώσει πριν ακουστεί το τελευταίο σφύριγμα. Βρέθηκε πίσω στο σκορ, ισοφάρισε με τον Έντσο Φερνάντες και στις καθυστερήσεις ο Μέσι βρήκε με μία σέντρα τον Λαουτάρο Μαρτίνες, ο οποίος ολοκλήρωσε ακόμη μία ανατροπή που έμοιαζε να ανήκει περισσότερο στον χαρακτήρα αυτής της ομάδας παρά στην τύχη.
Ο Μέσι δεν σκόραρε. Μετά τα γκολ σε εννέα συνεχόμενους αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου, έμεινε μακριά από τα δίχτυα τόσο απέναντι στην Ελβετία όσο και απέναντι στην Αγγλία. Ο σημερινός Μέσι δεν μπορεί πια να επιτίθεται αδιάκοπα στους αμυντικούς, να αλλάζει κατεύθυνση με την ίδια ευκολία και να επαναλαμβάνει τις εκρήξεις που κάποτε έμοιαζαν ανεξάντλητες. Είχαν προηγηθεί δύο παρατάσεις στα τρία νοκ άουτ παιχνίδια της Αργεντινής. Το ταλέντο μπορεί να ξεγελά τον χρόνο. Όχι όμως και το σώμα.
Η επιρροή του ωστόσο δεν μετριέται μόνο στα γκολ. Μετά την αποχώρηση του Άνχελ Ντι Μαρία από την εθνική ομάδα, ο Μέσι κινείται περισσότερο στη δεξιά πλευρά, εκεί όπου πρωτοέμαθε να διαβάζει το παιχνίδι ως παιδί στη Μασία. Η παρουσία του εξακολουθεί να αλλάζει τη γεωμετρία ενός αγώνα. Ένας αμυντικός τον ακολουθεί, έπειτα δεύτερος και ξαφνικά ένας συμπαίκτης του βρίσκεται με χώρο μπροστά του. Δεν είναι πάντα ο παίκτης που δημιουργεί την τελική φάση. Είναι συχνά εκείνος που δημιουργεί τις προϋποθέσεις της.
Ο Λαουτάρο Μαρτίνες έγινε ξανά ο άνθρωπος της τελευταίας στιγμής. Δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ για τον ρόλο του και κάθε φορά που η Αργεντινή χρειάζεται ένα γκολ στα νοκ άουτ, βρίσκεται σχεδόν πάντα στο σωστό σημείο. Μετά τη λήξη δυσκολευόταν να μιλήσει. Οι λέξεις έβγαιναν κομμένες σαν να είχε μείνει όλη η αναπνοή του μέσα στη φάση που έστειλε την ομάδα στον τελικό.
Η Αργεντινή δεν παίζει για τον Μέσι επειδή ξέρει ότι κάθε παιχνίδι μπορεί να είναι το τελευταίο του. Παίζει γιατί εξακολουθεί να τον χρειάζεται. Χρειάζεται την ποδοσφαιρική του ευφυΐα, τις αποφάσεις που παίρνει ένα δευτερόλεπτο πριν από όλους τους άλλους και την προσοχή που εξακολουθεί να συγκεντρώνει. Όμως υπάρχει και κάτι μεγαλύτερο. Οι συμπαίκτες του ξέρουν ότι κάθε παιχνίδι μπορεί να είναι το τελευταίο του με αυτή τη φανέλα. Και αυτό μετατρέπει κάθε αγώνα σε κάτι περισσότερο από έναν ακόμη αγώνα.
Αυτό εξηγεί ένα μέρος από τις αντοχές μιας ομάδας που αρνείται επίμονα να συμφιλιωθεί με την ήττα. Στο ίδιο γήπεδο της Ατλάντα είχε επιστρέψει από το 0-2 απέναντι στην Αίγυπτο, με μόλις έντεκα λεπτά να απομένουν. Απέναντι στην Αγγλία άφησε ακόμη λιγότερο χρόνο στη διάθεσή της. Η Αργεντινή πλησιάζει συχνά τόσο πολύ στον αποκλεισμό ώστε η επιστροφή της έχει πάψει να μοιάζει με σύμπτωση. Κάθε φορά εμφανίζεται ένας διαφορετικός παίκτης για να αλλάξει την έκβαση. Ο Σκαλόνι το ονομάζει καρδιά. Στο γήπεδο μοιάζει με μια ομάδα που δεν αποδέχεται το τέλος πριν ακουστεί το τελευταίο σφύριγμα.
Απέναντι στην Αγγλία, βέβαια, η ιστορία είχε μεγαλύτερο βάρος. Μετά τον αγώνα, ο Τζιοβάνι Λο Σέλσο άπλωσε ένα πανό που έγραφε «Οι Μαλβίνες είναι Αργεντινή». Από την εξέδρα ακούστηκε το «El que no salta es un inglés» —«όποιος δεν πηδά είναι Άγγλος»— και σχεδόν ολόκληρο το αργεντίνικο πέταλο άρχισε να κινείται στον ίδιο ρυθμό. Ο πόλεμος των Φόκλαντ απέχει περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, αλλά δεν έχει φύγει από τη μνήμη των Αργεντινών. Ένας αγώνας με την Αγγλία ξαναφέρνει στην επιφάνεια τις Μαλβίνες, τον Μαραντόνα, το «Χέρι του Θεού» και εκείνο το δεύτερο γκολ στο Μεξικό που έγινε εθνικός μύθος. Το ποδόσφαιρο αναλαμβάνει να κουβαλήσει λογαριασμούς που δεν άνοιξε και ασφαλώς δεν μπορεί να κλείσει.
Στον τελικό περιμένει η Ισπανία. Ο Μέσι θα αντιμετωπίσει τη χώρα που τον μεγάλωσε ποδοσφαιρικά και απέναντί του θα βρεθεί ο Λαμίν Γιαμάλ, ο ποδοσφαιριστής που συμβολίζει το επόμενο κεφάλαιο του παιχνιδιού. Η γνωστή φωτογραφία με τον νεαρό Μέσι να κρατά στην αγκαλιά του τον Γιαμάλ όταν ήταν ακόμη μωρό προσφέρει στον τελικό έναν συμβολισμό σχεδόν υπερβολικό. Σαν να περνά μια ολόκληρη εποχή τη σκυτάλη στην επόμενη. Όταν ο Έντσο κατέβασε τον Μέσι από τους ώμους του, οι Αργεντινοί δεν έδειχναν πρόθυμοι να εγκαταλείψουν το γήπεδο. Συνέχιζαν να τραγουδούν, να αγκαλιάζονται και να χτυπούν το τύμπανο, σαν να μπορούσαν να κρατήσουν τη νύχτα ανοιχτή λίγο ακόμη.
Κανείς δεν γνωρίζει αν αυτή η διαδρομή θα ολοκληρωθεί με ένα τέταρτο αστέρι. Όλοι όμως καταλαβαίνουν ότι πλησιάζουν στις τελευταίες σελίδες της. Για χρόνια ο Μέσι κρατούσε ζωντανή την Αργεντινή. Τώρα η Αργεντινή προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό λίγο ακόμη τον χρόνο της μαζί του.
