Τα δημοτικά τραγούδια έγιναν η ψυχή του «Μοσχάμπαρη»

Στις πρόβες για την παράσταση Ο Μοσχάμπαρης κάναμε μια μεγάλη βουτιά στον ωκεανό των δημοτικών τραγουδιών. Διαβάζοντας το κείμενο αρχίσαμε να φανταζόμαστε τραγούδια που να ταιριάζουν σε κάθε σκηνή. Σε κάθε πρόβα ο Δημήτρης μου ζητούσε ένα τραγούδι που να λέει για την χαμένη αγάπη ή για το σμίξιμο των αγαπημένων, ένα τραγούδι του γάμου ή ένα μοιρολόι. Τα δημοτικά τραγούδια μπορούσαν με απόλυτα ταιριαστό τρόπο να καλύψουν τις δραματουργικές ανάγκες της αφήγησης. Και είναι φυσικό, γιατί ο Μοσχάμπαρης είναι ένα λαϊκό παραμύθι, και οι λαϊκές αφηγήσεις είναι στενά συνδεδεμένες με τα κείμενα των παραδοσιακών τραγουδιών: παρόμοια θεματολογία, παρόμοια χρήση της γλώσσας, παρόμοιες εικόνες και χαρακτήρες. Αυτό το πολύτιμο υλικό, η μουσική και η ποίηση των δημοτικών τραγουδιών, έδωσε και την έμπνευση για τη μουσική που συνέθεσα για την παράσταση, έτσι ώστε αισθητικά να μην ξεχωρίζει το παλιό από το νέο. Πιστεύω όμως πως η δύναμη του λόγου και της μουσικής των παραδοσιακών τραγουδιών ξεπερνά τα όρια της αισθητικής: τα τραγούδια αυτά κουβαλάνε μέσα τους τον πόνο και την χαρά χιλιάδων ανθρώπων. Όταν η βασιλοπούλα που έχασε τον Μοσχάμπαρη τραγουδάει “‘Ολος ο κόσμος να ‘ναι εδώ και μια ψυχή να λείπει” μέσα από το τραγούδι της αντηχεί ο οικουμενικός πόνος του χωρισμού. Στην παράσταση αυτό το μείγμα από παραδοσιακά και νέα τραγούδια έχει διπλό στόχο: να ανταποκριθεί αισθητικά στην λαϊκή αφήγηση, αλλά και να μεταβολίσει τα πανανθρώπινα συναισθήματα της αγάπης, της μοναξιάς, της χαράς και του πόνου μέσα από μια γλώσσα οικεία.