Λίγες εβδομάδες πριν ανέβει στη σκηνή της Δεύτερης Αγοραφοβικής Μέρας, το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου στο ΠΛΥΦΑ, στο πλαίσιο του Αγοραφοβικού Φεστιβάλ 2026, ο TSO μιλά στο Black Book για τον πιο προσωπικό του δίσκο μέχρι σήμερα. Το KINI YI δεν είναι ένα άλμπουμ που αναζητά εύκολες απαντήσεις ούτε κυνηγά την επόμενη viral στιγμή. Είναι μια κατάθεση για την ταυτότητα, το τραύμα, τη μοναξιά, την ανάγκη να δημιουργείς με ειλικρίνεια και τη δυσκολία να μεγαλώνεις σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν να αξιολογούνται από αλγόριθμους και αριθμούς.
Στη συζήτησή μας μιλά για τη γενιά που ενηλικιώθηκε μέσα σε διαδοχικές κρίσεις, εξηγεί γιατί προτίμησε την καλλιτεχνική συνοχή από την εμπορική ασφάλεια, σχολιάζει τη βιομηχανία των «hits» και αποκαλύπτει τον άνθρωπο πίσω από την περσόνα του TSO. Μια συνέντευξη που ξεκινά από τη μουσική, αλλά καταλήγει να μιλά για κάτι πολύ μεγαλύτερο: την προσπάθεια να καταλάβεις ποιος είσαι όταν ο κόσμος προσπαθεί διαρκώς να σου πει ποιος πρέπει να είσαι.
Ακούγοντας το KINI YI έχω την αίσθηση ότι η μεγαλύτερη αγωνία του δίσκου δεν είναι η αγάπη αλλά η ταυτότητα. Συμφωνείς ότι η γενιά σου ψάχνει περισσότερο να καταλάβει ποια είναι παρά να βρει πού ανήκει;
Θεωρώ ότι η αλήθεια είναι στη μέση. Έχουμε βιώσει και συνεχίζουμε να βιώνουμε πολύ δύσκολες συνθήκες. Οι προηγούμενες γενιές είχαν μια ευκολία που τους επέτρεπε να ζουν με αφθονία και να επικεντρώνονται στον έρωτα και την οικογένεια. Η δική μου γενιά έχει ζήσει πανδημίες, lockdown, εξευτελιστικούς βασικούς μισθούς, πόλεμο και πολλά άλλα. Πώς γίνεται να επικεντρωθούμε στον έρωτα όταν δεν ξέρουμε για πόσο θα ζούμε ακόμα; Πώς γίνεται να ερωτευόμαστε ενώ κάνουμε δυο δουλειές για να επιβιώσουμε;
Το “KINI YI” μοιάζει να λέει ότι η μεγαλύτερη μάχη της γενιάς σου δεν είναι να αλλάξει τον κόσμο αλλά να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της. Κάνω λάθος;
Νομίζω ότι ως δίσκος είναι πιο αυτοαναφορικός. Δε μιλάω για τη γενιά μου αλλά για εμένα. Τώρα αν με ρωτάς, εγώ θεωρώ ότι η γενιά μου προσπαθεί να αλλάξει τα πάντα. Την τωρινή γενιά, την προηγούμενη, την επόμενη. Όλα. Έχουμε να σώσουμε τα συντρίμμια που άφησαν οι προηγούμενοι και να αντιμετωπίσουμε ένα μέλλον αβέβαιο. Δε βολευόμαστε με τα λίγα και τα εύκολα. Στο aspect της συμφιλίωσης με τον εαυτό μας, είμαστε η πρώτη γενιά που ενεργά ψυχοθεραπευόμαστε. Οπότε και εκεί γίνεται δουλίτσα νομίζω. Πάντα έχουμε κάποια ανησυχία και κάτι που θέλουμε να αλλάξουμε. Είτε κοινωνικοπολιτικά είτε εσωτερικά.
Ο δίσκος ξεκινά με σκοτάδι και τελειώνει με την «Ανάσταση». Είναι προσωπική ιστορία ή αυτή είναι η διαδρομή μιας ολόκληρης γενιάς;
Είναι μια προσωπική εμπειρία η οποία ήθελα να εμπνεύσει τον ακροατή. Ο δίσκος είναι βαρύς στιχουργικά και ως επί τω πλείστον και ηχητικά. Ήθελα μετά από αυτήν την κατάθεση ψυχής που ξετυλίγεται, να κλείνω με ένα θετικό μήνυμα. Γι’ αυτό τα δύο τελευταία τραγούδια είναι πιο αισιόδοξα. Θεωρώ ότι το τραύμα μας ορίζει αλλά κάποια στιγμή πρέπει να το αποδεχθούμε και να μην το αφήσουμε να μας νικήσει. Να το κουβαλάμε και να μην μας κουβαλάει αυτό.
Το autotune για πολλούς είναι μια μάσκα. Για σένα μοιάζει σχεδόν με αφηγηματικό εργαλείο. Τι σου επιτρέπει να πεις που δεν θα μπορούσες να πεις με τη φυσική σου φωνή;
Για μένα είναι ένα εργαλείο που κάνει πιο φρέσκο τον ήχο. Σε αυτόν τον δίσκο θεώρησα εξαιρετικά ενδιαφέρον πως πιο κλασικές μελωδίες μεταμορφώθηκαν με το autotune. Σαν να έγινε ένα κράμα παρελθόντος και μέλλοντος, κλασικού και σύγχρονου.
Στη μουσική σου συνυπάρχουν το εκκλησιαστικό, το club, η ποπ και το πειραματικό. Είναι αισθητική επιλογή ή έτσι λειτουργεί πραγματικά το μυαλό σου;
Θεωρώ ότι έτσι λειτουργεί το μυαλό μου. Έχω πολύ χαοτική σκέψη και αρκετή διάσπαση προσοχής. Όλα αυτά τα στοιχεία αντικατοπτρίζουν περιόδους της ζωής μου. Οπότε είναι σαν να έχω βάλει όλες τις επιρροές μου σε ένα blender, να τις έχω αποδομήσει με αποτέλεσμα να έχω δημιουργήσει έναν καινούργιο ήχο. Τον δικό μου ήχο.
Έχεις πει ότι «για τους underground είμαι pop και για τους pop είμαι underground». Μήπως αυτό σημαίνει τελικά ότι οι ταμπέλες εξυπηρετούν περισσότερο τη βιομηχανία παρά τους καλλιτέχνες;
Σίγουρα. Καπιταλιστικά, όταν έχεις μια ταμπέλα είναι πιο εύκολο να σε «πουλήσουν». Αλλά δεν πειράζει. Μ’ αρέσει που είμαι στο ενδιάμεσο. Best of both worlds. Και κάπως εναντίον στο κατεστημένο. Πολύ Tso.
Αν έπρεπε να διαγράψεις από τη σύγχρονη pop μία λέξη, ποια θα ήταν;
Hit. Τι καθορίζει ένα hit; Οι δισκογραφικές πληρώνουν το ράδιο και τα μέσα για να δημιουργήσουν ένα hit. Αν άλλοι πιο μικροί καλλιτέχνες είχαν αυτήν την αντιμετώπιση, ίσως είχαν “hit”. Απ’ την άλλη όταν πας σε ένα live με 200 άτομα και όλοι ξέρουν το τραγούδι και το τραγουδάνε για μένα αυτό είναι επίσης hit. Κι ας μην κάνει νούμερα, έχει αντίκτυπο και δημιουργεί μια αίσθηση συλλογικότητας.
Ζούμε σε μια εποχή όπου οι αλγόριθμοι δείχνουν τι αξίζει να ακουστεί. Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί ακόμη να τους αγνοήσει;
Θεωρώ πως ναι. Δεν το λέω για τον εαυτό μου συγκεκριμένα γιατί εγώ δρω και λίγο με το τι θέλει ο κόσμος να ακούσει (μέχρι να τσαντιστώ και να σταματήσω) αλλά ναι. Θεωρώ ότι υπάρχουν άτομα που αγνοούν τα κριτήρια του virality και είναι πιο επικεντρωμένα στο artistry τους. Το εκτιμώ πολύ αυτό. Όταν είχα βγάλει το ZOMETSO και μετά το Fashion Killah με τη Σάττι, κάπως ένιωθα ότι ζω την ένδοξη στιγμή της ζωής μου και ενώ ετοίμαζα καιρό το album μου, ήθελα να εισάγω πιο πολλά bangers μέσα. Όταν κάποια στιγμή το άκουσα κατάλαβα ότι δεν έχει συνοχή και το έχω μπερδέψει εισάγοντας τα banger κομμάτια. Πέταξα 2-3 στα συρτάρι και έφτιαξα άλλα. Ήξερα ότι το album (KINI YI) δεν θα έχει την απήχηση του ZOMETSO ή του Fashion Killah αλλά σκέφτηκα ότι τουλάχιστον θα έχω βγάλει ένα album που έχει συνέχεια και καλλιτεχνική υπόσταση. I still stand by my choice. Με πολλή περηφάνεια. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα κυκλοφορήσω κάτι με σκοπό το virality. Τότε ήθελα να κάνω αυτό. Στο μέλλον ίσως θέλω να δοκιμάσω άλλα πράγματα. Ποτέ μη λες ποτέ.
Σήμερα τι θεωρείς μεγαλύτερη επιτυχία; Να σε ακούσουν πολλοί ή να σε καταλάβουν λίγοι;
Τίποτα από τα δύο. Θεωρώ επιτυχία το να συνυπάρχω σε ένα studio με άτομα που γουστάρουν να δημιουργούν μαζί μου και περνάμε καλά. Προφανώς και η αγάπη του κόσμου με γεμίζει αλλά για μένα η επιτυχία προκύπτει από το δημιουργικό στάδιο. Είναι ευλογία το ότι έχω την ευκαιρία να κάνω την τρέλα μου και να υπάρχουν άτομα που με βοηθούν σε αυτό.
Έχεις σπουδάσει κινηματογράφο και αυτό φαίνεται. Όταν γράφεις μουσική, σκέφτεσαι πρώτα εικόνες ή ήχους;
Για το album μου ναι. Ήθελα να είναι κινηματογραφικά τα κομμάτια, εφόσον και το album αυτό καθ’ αυτό διηγείται μια ιστορία. Τώρα για το επόμενο μου project με νοιάζει περισσότερο να δημιουργώ με γνώμονα το πώς θα τα πω live και πόσο θα διασκεδάζει ο κόσμος όταν τα ακούει live. Θεωρώ πως μεγάλο εργαλείο και στον κινηματογράφο και στη μουσική είναι ο ρυθμός. Πότε γίνεται κάτι, πότε δεν γίνεται κάτι, πότε αλλάζει και πότε κάτι επιστρέφειι. Είχα κάνει ένα σεμινάριο με έναν Ολλανδό ντοκιμαντερίστα, τον Robert Rombout. Όταν εξέταζε τις ταινίες μας για να μας δώσει σχόλια κουνούσε το δάχτυλο του με κυκλικές κινήσεις (σα να είναι γρανάζι) και σε κάποια στιγμή φώναζε “STOP”. Στο σημείο που έλεγε stop έπρεπε να αλλάξουμε κάτι στον ήχο ή στο μοντάζ για να ρέει καλύτερα ο ρυθμός της ταινίας. Είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα που με έχουν μάθει και το κουβαλάω και στη μουσική μου.
Ποια είναι η πιο λανθασμένη εντύπωση που έχει ο κόσμος για σένα;
Ότι είμαι ένα demonic twink. Πολύ σεξουαλικός, diva και αμόρφωτος. Αλλά εντάξει. Τέτοιο υλικό έχω δώσει ως τώρα με την εικόνα μου. Πώς περίμενα να με βλέπουν; Χαίρομαι όμως τώρα τελευταία που συναντάω κόσμο που με ξέρει και μου λέει «φαίνεσαι πιο ήρεμος από κοντά» ή «πιο προσιτός». Θα ήθελα η εικόνα μου ως Tso να εναρμονιστεί με την εικόνα μου ως Τάσος. Για να καταλάβει ο κόσμος ποιος είμαι στην πραγματικότητα και να αποδομηθεί αυτή η intimidating diva.
Οι άνθρωποι σε γνωρίζουν ή γνωρίζουν την εικόνα που τους επιτρέπεις να δουν;
Εξαρτάται. Δε θεωρώ ότι θα έπρεπε όλοι οι άνθρωποι να γνωρίζουν τον εσωτερικό μου κόσμο. Το να εμπιστεύεσαι κάποιον και να του αναλύεις τις ευάλωτες πτυχές της ζωής σου είναι σαν να έχεις παιδί και να το δίνεις σε κάποιον να του κάνει babysit. Θα το έδινες σε κάποιον άγνωστο; Όχι. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τον εσωτερικό μου κόσμο. Δεν ανοίγομαι σε αγνώστους. Προτιμώ να κάνω PR συζητήσεις με γνωστούς αγνώστους και να πουλώ το παραμύθι του Tso παρά να εμβαθύνω. Εμβαθύνω με τα άτομα που εμπιστεύομαι απόλυτα και τα θεωρώ οικογένεια μου.
Πόσο κοστίζει να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου;
Καταρχάς αυτό προϋποθέτει να γνωρίζεις ποιος είναι ο εαυτός σου. Να μην καθορίζεσαι από απόψεις άλλων και να πατάς στα πόδια σου. Πόσο εύκολο είναι αυτό στην εποχή των social media που συγκρίνεις και συγκρίνεσαι κάθε ένα δευτερόλεπτο;
Έχεις νιώσει ποτέ ξένος μέσα στην ίδια σου τη ζωή;
Πολλές φορές. Ειδικά όταν εμένα στη Γερμανία. Δεν είχα τους φίλους μου, την οικογένεια μου. Δεν είχα κανέναν.
Τι φοβάσαι περισσότερο; Να σε απορρίψουν ή να σε καταλάβουν;
Νομίζω να με απορρίψουν. Θα μπορούσα να απαντήσω ψέματα και να φανώ βαθυστόχαστος αλλά όχι. Να με απορρίψουν.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που άλλαξες γνώμη για τον εαυτό σου;
Όλη την ώρα αλλάζω γνώμη για τον εαυτό μου. Είμαι δίδυμος με δίδυμο ωροσκόπο. It’s crazy in my head. Πριν λίγο καιρό έπρεπε να δώσω μία συνέντευξη και μου είχαν πει πως πρόκειται για απλού τύπου ερωτήσεις, τύπου είμαι ο τάδε και είμαι τάδε. Έπρεπε σε μια ερώτηση να περιγράψω τον εαυτό μου με τρεις λέξεις. Και εκεί δυσκολεύτηκα σε κάτι τόσο απλό. Σκεφτόμουν μόνο αρνητικά για τον εαυτό μου. Και τότε αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να αναγνωρίσω εγώ ο ίδιος τις αρετές μου. Σκέφτηκα ότι για να έχω τόσους φίλους δεν παίζει να είμαι όσο κακός άνθρωπος όσο ο ίδιος με περιγράφω. Είπα να ξεκινήσω να με ορίζω με θετικές έννοιες. Για να καταλάβω ότι είμαι καλός άνθρωπος και ότι αξίζω τις ευκαιρίες που μου έχουν δοθεί.
Οι άνθρωποι αλλάζουν ή απλώς αποκαλύπτονται όσο μεγαλώνουν;
Θεωρώ ότι αλλάζουν. Αλλά ποιος είμαι εγώ να ξέρω. Θεωρώ ότι είμαι αρκετά νέος για να μιλήσω για την πορεία της ζωής κάποιου. Πιστεύω όμως ότι συμβαίνουν άπειρα πράγματα που σε σκληραίνουν ή σε μαλακώνουν. Αν για παράδειγμα πεθάνει ένας δικός σου άνθρωπος δε θα πάρεις πιο χαλαρά τη ζωή; Κάπως όταν γίνεται κάτι πολύ στενάχωρο μετά αναθεωρείς για πράγματα και μαλακώνεις. Ή και το ακριβώς αντίστροφο τώρα που το σκέφτομαι.
Η μοναξιά είναι τιμωρία ή προνόμιο;
Στην παρούσα φάση της ζωής μου είναι τιμωρία. Τη φοβάμαι.
Θέλω να κλείσουμε με το τραγούδι που υπάρχει μέσα στον δίσκο: “Θα ξημερώσει”. Σήμερα το λες περισσότερο στον εαυτό σου ή στον κόσμο;
Το λέω στον εαυτό μου ως μέρος του κόσμου. Χρειάζομαι αυτόν τον οπτιμισμό. Χρειάζομαι να πιστεύω σε κάτι.
