Μια pina colada ακόμα γιατί αρνούμαι να παραδοθώ στον Σεπτέμβριο

Δεν πίνω pina colada επειδή διψάω. Την πίνω επειδή είναι 31 Αυγούστου και έχω αποφασίσει να μην παραδοθώ αμαχητί. Ξέρω ότι η μάχη είναι χαμένη. Ο Σεπτέμβριος έχει υπέρ του το ημερολόγιο, τα ξυπνητήρια, την κίνηση, τις υποχρεώσεις που θυμούνται ξαφνικά ότι υπάρχουν και μια ολόκληρη κοινωνία ανθρώπων έτοιμων να μου πουν «καλό χειμώνα» ενώ έξω έχει ακόμη τριάντα τέσσερις βαθμούς. Δεν έχω πολλές πιθανότητες απέναντι σε αυτή τη συμμαχία. Έχω όμως ρούμι, ανανά και καρύδα. Δεν είναι αρκετό, αλλά από κάπου πρέπει να αρχίσει η αντίσταση.

Η pina colada είναι ίσως το πιο ακατάλληλο ποτό για έναν άνθρωπο που θέλει να πάρει τη ζωή στα σοβαρά. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο προσόν της. Υπάρχει κάτι υπέροχα ανώριμο στην pina colada. Τα σοβαρά ποτά κουβαλούν μαζί τους κύρος. Το whisky θέλει βιβλιοθήκες και βαριές πολυθρόνες. Το martini ζητάει κοστούμι, ακόμα κι αν δεν το φοράς. Το negroni και το aperol έχει αποκτήσει την τελευταία δεκαετία τόση πολιτιστική αυτοπεποίθηση ώστε ορισμένοι το παραγγέλνουν σχεδόν σαν πολιτική δήλωση. Η pina colada δεν ενδιαφέρεται για τίποτα από αυτά. Η pina colada φοράει χαβανέζικο πουκάμισο. Την εκτιμώ βαθιά γι’ αυτό. Το καλοκαίρι είναι η εποχή που πράγματα τα οποία τον Νοέμβριο θα μας έφερναν σε αμηχανία, τον Αύγουστο μοιάζουν απολύτως φυσιολογικά. Κυκλοφορούμε με μαγιό όλη μέρα, τρώμε παγωτό πριν από το φαγητό, κοιμόμαστε το μεσημέρι χωρίς να το βαφτίζουμε «power nap» και μπορούμε να περάσουμε είκοσι λεπτά συζητώντας πού έχει καλύτερη χωριάτικη χωρίς να θεωρούμε ότι χάνουμε τον χρόνο μας.

Αυτό ακριβώς υπερασπίζομαι με την pina colada μου. Όχι τις διακοπές. Την πολυτέλεια του να μην κάνω τίποτα. Το δικαίωμα για λίγο ακόμη, να μη χρησιμεύω σε τίποτα. Μπροστά μου η θάλασσα συμπεριφέρεται σαν να είναι 10 Ιουλίου. Δεν έχει καμία αίσθηση ευθύνης απέναντι στο ημερολόγιο. Τα παιδιά βουτούν, κάποιος κοιμάται κάτω από μια ομπρέλα, δύο άντρες παίζουν ρακέτες με τέτοια λύσσα ώστε αποκλείεται να μην υπάρχει παλιό οικογενειακό μίσος ανάμεσά τους, και σε ένα διπλανό τραπέζι ακούω τη φράση «να κάτσουμε λίγο ακόμα;».

Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη πρόταση του Αυγούστου. Να κάτσουμε λίγο ακόμα. Ολόκληρη η υπόλοιπη χρονιά είναι οργανωμένη γύρω από το αντίθετο. Να φύγουμε, να προλάβουμε, να φτάσουμε, να τελειώσουμε. Κάποιος πάντα μας περιμένει κάπου και κάτι πάντα πρέπει να γίνει μέχρι κάποια ώρα. Τον Αύγουστο όμως μπορώ ακόμη να κάθομαι χωρίς να αισθάνομαι ότι παραβαίνω κάποιον άγραφο νόμο παραγωγικότητας. Η pina colada βοηθάει. Είναι ένα ποτό που αντιστέκεται στην ταχύτητα. Είναι παγωμένη, πηχτή, γλυκιά και απαιτεί τον χρόνο της. Μια γουλιά, λίγη θάλασσα. Άλλη μία γουλιά, λίγο φως. Αν έχει γίνει σωστά, κάποια στιγμή σταματάς να ξέρεις ακριβώς τι ώρα είναι. Αυτό θεωρώ επιτυχία.

Κάθε χρόνο λέω ότι φέτος θα κρατήσω κάτι από το καλοκαίρι. Θα είμαι πιο χαλαρός, δεν θα γεμίζω τη μέρα μου, δεν θα κοιτάζω συνέχεια το κινητό, θα κάθομαι περισσότερο με ανθρώπους που αγαπώ. Είναι ένα εξαιρετικό σχέδιο που συνήθως καταρρέει περίπου στις 4 Σεπτεμβρίου.

Γιατί σε λίγες ημέρες θα ξέρω πάλι πολύ καλά τι ώρα είναι. Αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που μου παίρνει ο Σεπτέμβριος: την άγνοια της ώρας. Στις διακοπές η ημέρα χωρίζεται με έναν τρόπο που θα έπρεπε να έχει υιοθετηθεί επισήμως: πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ. Δεν χρειάζεται μεγαλύτερη ακρίβεια. Κανείς δεν λέει «θα πάμε για μπάνιο στις 11.35». Πηγαίνεις όταν είσαι έτοιμος. Τον Σεπτέμβριο επιστρέφουν τα 08.30, τα 10.15, τα «πού είσαι;», τα «σε πέντε λεπτά είμαι εκεί», μια φράση που στην Αθήνα μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε.

Κάθε χρόνο λέω ότι φέτος θα κρατήσω κάτι από το καλοκαίρι. Θα είμαι πιο χαλαρός, δεν θα γεμίζω τη μέρα μου, δεν θα κοιτάζω συνέχεια το κινητό, θα κάθομαι περισσότερο με ανθρώπους που αγαπώ. Είναι ένα εξαιρετικό σχέδιο που συνήθως καταρρέει περίπου στις 4 Σεπτεμβρίου. Μέχρι τότε έχω ήδη αρχίσει να περπατάω γρήγορα, να ελέγχω την ώρα χωρίς λόγο και να λέω πράγματα όπως «αυτή η εβδομάδα είναι λίγο τρέξιμο». Η μετάλλαξη έχει ολοκληρωθεί.

Γι’ αυτό η τελευταία pina colada του Αυγούστου έχει διαφορετική γεύση από την πρώτη. Η πρώτη είναι υπόσχεση. Η τελευταία είναι άρνηση. Ξέρω ότι σε λίγες μέρες δεν θα την παραγγείλω. Όχι επειδή θα έχει κρυώσει ο καιρός. Στην Αθήνα μπορεί να έχει 33 βαθμούς και στα μέσα Σεπτεμβρίου. Αλλά κάτι θα έχει αλλάξει. Θα έχω φορέσει πάλι παπούτσια αντί για σαγιονάρες, θα ξέρω ποια μέρα είναι και θα αρχίσω να σκέφτομαι σε εβδομάδες αντί σε μπάνια. Η μικρή χάρτινη ομπρέλα μέσα στο ποτήρι θα μοιάζει ξαφνικά εκτός τόπου, σαν άνθρωπος που εμφανίστηκε με μαγιό σε συμβολαιογραφείο.

Αυτό είναι που αντιστέκομαι να δεχτώ. Όχι ότι τελειώνουν οι διακοπές. Οι διακοπές πρέπει να τελειώνουν. Αν κρατούσαν για πάντα, κάποια στιγμή θα βρίσκαμε τρόπο να αποκτήσουμε deadlines και στην παραλία. Το ανθρώπινο είδος έχει τεράστιο ταλέντο στην καταστροφή της ελευθερίας του. Αντιστέκομαι σε εκείνη τη σχεδόν ανεπαίσθητη αλλαγή που συμβαίνει μέσα μας όταν επιστρέφουμε. Στο ότι αρχίζουμε ξανά να θεωρούμε φυσιολογικό να βιαζόμαστε. Στο ότι ξαναμπαίνουμε σε «ρυθμούς», αυτή την τρομακτική φράση που σημαίνει ότι αποδεχτήκαμε πάλι να ζούμε κοιτάζοντας το επόμενο πράγμα.

Ο ήλιος αρχίζει να πέφτει. Ο πάγος στο ποτήρι έχει λιώσει αρκετά ώστε η pina colada να έχει χάσει μέρος της αξιοπρέπειάς της. Ο Σεπτέμβριος δεν απέχει πια πολύ και για να είμαστε δίκαιοι δεν φταίει σε τίποτα. Είναι απλώς ένας μήνας που βρέθηκε στη λάθος θέση του ημερολογίου. Τον κοιτάζω παρ’ όλα αυτά με καχυποψία. Δεν θέλω ακόμη τα καινούργια ξεκινήματα, τα σχέδια και τις υποσχέσεις ότι «από Σεπτέμβριο θα…». Δεν θέλω να οργανώσω τίποτα. Θέλω να μείνω για λίγο ακόμη σε αυτή τη μικρή ζώνη αταξίας όπου δεν ξέρω την ώρα, το μαγιό μου είναι ακόμη βρεγμένο και το μεγαλύτερο πρόβλημα μπροστά μου είναι ότι τελειώνει το ποτό.

Κοιτάζω το ποτήρι. Ο πάγος έχει αρχίσει να λιώνει, ο ήλιος κατεβαίνει και ο Σεπτέμβριος βρίσκεται κάπου στον ορίζοντα με όλη την αυτοπεποίθηση του αναπόφευκτου. Εγώ έχω ρούμι, ανανά και καρύδα. Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μου, αλλά δεν πειράζει. Θα μπορούσα να σηκωθώ, να αποδεχτώ την ήττα με αξιοπρέπεια και να πω ότι όλα τα πράγματα τελειώνουν. Δεν κάνω τίποτα από αυτά. Κάνω νόημα στον σερβιτόρο και παραγγέλνω άλλη μία pina colada. Δεν θα σταματήσει τον Σεπτέμβριο. Αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να τον υποδεχτώ νηφάλιος και στην ώρα μου.