Από Skepta μέχρι Ξαρχάκο: Οι συναυλίες του Σεπτεμβρίου που αξίζουν στην Αθήνα

Ο Σεπτέμβριος στην Αθήνα έχει ένα μικρό πρόβλημα ταυτότητας. Η πόλη έχει επιστρέψει στη δουλειά, τα σχολεία ετοιμάζονται να ανοίξουν, η κίνηση ξαναβρίσκει τον γνώριμο παραλογισμό της, αλλά τα βράδια εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να βρισκόμαστε στα μέσα Ιουλίου. Και ευτυχώς η μουσική ακολουθεί το ίδιο πρόγραμμα. Ο φετινός συναυλιακός Σεπτέμβριος είναι τόσο γεμάτος ώστε η δυσκολία δεν είναι να βρεις κάτι να δεις. Είναι να αποφασίσεις πού θα πρωτοπάς. Από τον Skepta και τους Kosheen μέχρι τον Sivert Høyem, τους Snarky Puppy και τον Jack Savoretti, από τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον Σωκράτη Μάλαμα μέχρι τους Nightstalker, τους Villagers of Ioannina City και το Αγοραφοβικό, η Αθήνα περνά μέσα σε λίγες εβδομάδες από το grime στο λαϊκό τραγούδι, από το black metal στην electronica και από το μεγάλο stadium show στις μικρές σκηνές όπου συνήθως συμβαίνουν τα πιο απρόβλεπτα πράγματα. Αυτός δεν είναι ένας κατάλογος όλων των συναυλιών της Αθήνας. Είναι ο οδηγός μας για εκείνες που έχουν έναν επιπλέον λόγο να βρίσκονται στο ημερολόγιο.

Η ηλεκτρονική Αθήνα ξεκινά δυνατά

Το πρώτο μεγάλο διήμερο του μήνα ανήκει στο ZAMNA × PRIMER, στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου στο ΟΑΚΑ. Η συνεργασία του ελληνικού φεστιβάλ με το ZAMNA του Tulum μετατρέπει τη φετινή διοργάνωση σε κάτι μεγαλύτερο από ένα ακόμη EDM weekend. Δύο σκηνές, η outdoor Helios και η νυχτερινή Lunar στο Ποδηλατοδρόμιο, και ένα line-up που απλώνεται από Afrojack και Armand Van Helden μέχρι Axwell, Miss Monique, Stephan Bodzin, Bedouin και Mind Against. Για όποιον παρακολουθεί τη μεγάλη ευρωπαϊκή dance σκηνή, είναι από τα γεγονότα του μήνα και όχι απλώς ένα καλό πάρτι.

Η ηλεκτρονική πλευρά του Σεπτεμβρίου έχει όμως και πολύ πιο ενδιαφέρουσες γωνίες. Στις 20 Σεπτεμβρίου, στο Θέατρο Βράχων, ο Jeff Mills παρουσιάζει το Tomorrow Comes the Harvest, το project που γεννήθηκε από τη συνεργασία του με τον Tony Allen και συνεχίζει να εξερευνά ένα σημείο όπου η techno παύει να λειτουργεί ως απλό dancefloor εργαλείο και συναντά τον αυτοσχεδιασμό, τη jazz και την αφρικανική ρυθμολογία. Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 24 Σεπτεμβρίου, στον ίδιο χώρο, ο Parra for Cuva έρχεται με το νέο του άλμπουμ Nacar και εκείνον τον οργανικό, κινηματογραφικό ηλεκτρονικό ήχο που δύσκολα χωρά στις κλασικές κατηγορίες του clubbing.

Ο Skepta και μια hip hop σκηνή που δεν χρειάζεται πια να αποδείξει τίποτα

Η 11η Σεπτεμβρίου είναι μία από τις σημαντικότερες ημερομηνίες του μήνα για το ελληνικό hip hop κοινό. Το Off The Hook Festival πηγαίνει στο ΟΑΚΑ με headliner τον Skepta, μία από τις προσωπικότητες που μετέτρεψαν το grime από υπόθεση του βόρειου Λονδίνου σε παγκόσμια γλώσσα. Δίπλα του βρίσκονται Toquel, Εθισμός, Vlospa, Gxhan και Lunar. Για χρόνια η ελληνική rap αντιμετωπιζόταν περίπου σαν μια παράλληλη μουσική χώρα: τεράστιο κοινό, εκατομμύρια streams, δικοί της stars, αλλά μια αμήχανη σχέση με το παραδοσιακό mainstream. Το Off The Hook στο ΟΑΚΑ δείχνει πόσο παλιό είναι πια αυτό το σχήμα. Η rap δεν ζητά θέση στο κέντρο. Έχει ήδη καταλάβει τη δική της.

Μερικές ημέρες αργότερα, στις 14 Σεπτεμβρίου, οι Rationalistas επιστρέφουν στην Τεχνόπολη. Άλλο κοινό, διαφορετική γενιά και άλλη αισθητική, αλλά μια χρήσιμη υπενθύμιση ότι η ιστορία του ελληνικού hip hop δεν ξεκίνησε με τα streaming charts.

Για όσους θέλουν κιθάρες, ο Σεπτέμβριος είναι σχεδόν παράλογος

Στις 9 Σεπτεμβρίου η Τεχνόπολη φιλοξενεί ένα από τα καλύτερα ελληνικά double bills του μήνα, με Χατ Τρικ και Fundracar. Punk ένταση από τη μία, reggae, rock και ψυχεδελικές αποκλίσεις από την άλλη, σε ένα live που έχει σοβαρές πιθανότητες να μη χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη τάξη. Την επόμενη ημέρα, 10 Σεπτεμβρίου, οι Χατζηφραγκέτα αναλαμβάνουν τον ίδιο χώρο με εκείνον τον παράξενο συνδυασμό καλοκαιρινής ανεμελιάς, αυτοσαρκασμού και τραγουδιών που έχουν γίνει soundtrack μιας ολόκληρης γενιάς.

Στις 11 και 12 Σεπτεμβρίου, η ίδια Τεχνόπολη αλλάζει εντελώς χαρακτήρα για το Rock Hard Festival Greece. Angra με επετειακή παρουσίαση του Holy Land και επανένωση με τον Kiko Loureiro, Stratovarius, Dirkschneider με Accept set, Blaze Bayley, Primordial και ένα πρόγραμμα φτιαγμένο για ανθρώπους που γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει να συζητάς επί μισή ώρα για το ποια περίοδος μιας metal μπάντας ήταν πραγματικά η καλύτερη. Δεν χρειάζεται να συμμερίζεσαι το πάθος τους για να αναγνωρίσεις ότι πρόκειται για ένα εντυπωσιακά εξειδικευμένο festival line-up.

Στις 15 Σεπτεμβρίου υπάρχει μια τελείως διαφορετική πρόταση στο An Club. Οι Model/Actriz είναι από εκείνα τα συγκροτήματα που αποκτούν πλήρες νόημα πάνω στη σκηνή: punk, noise, club κουλτούρα και performance μπλέκονται σε μια μουσική που ακούγεται σαν να βρίσκεται διαρκώς ένα βήμα πριν χάσει τον έλεγχο. Για το BlackBook, είναι μία από τις επιλογές που θα κύκλωνα με κόκκινο. Όχι επειδή είναι το μεγαλύτερο όνομα του μήνα, αλλά επειδή υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι μία από τις συναυλίες για τις οποίες θα μιλούν περισσότερο όσοι βρεθούν εκεί.

Τρεις ημέρες αργότερα, στις 18 Σεπτεμβρίου, οι Nightstalker γιορτάζουν στην Τεχνόπολη τα 30 χρόνια του Use. Η μπάντα του Argy έχει πλέον περάσει από το στάδιο του cult ονόματος σε κάτι πολύ μεγαλύτερο: αποτελεί μία από τις βασικές ρίζες της ελληνικής heavy rock σκηνής που απέκτησε διεθνή ακροατήρια με τους 1000mods, Planet of Zeus και Villagers of Ioannina City. Το ίδιο βράδυ, στο Floyd, οι Νορβηγοί Satyricon επιστρέφουν στην Αθήνα. Αν αγαπάς τον σκληρό ήχο, στις 18 Σεπτεμβρίου θα χρειαστεί να πάρεις αποφάσεις.

Το πιο δύσκολο σαββατοκύριακο του μήνα

Κάπου μεταξύ 18 και 20 Σεπτεμβρίου ο συναυλιακός χάρτης της Αθήνας γίνεται σχεδόν εχθρικός προς τον άνθρωπο που θέλει να τα δει όλα. Στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου, το Αγοραφοβικό Φεστιβάλ καταλαμβάνει ξανά το ΠΛΥΦΑ. Τρεις σκηνές, δύο ημέρες και ένα line-up που περιλαμβάνει Λένα Πλάτωνος, Pan Pan, Usurum, Selofan, In Trance 95, Evita Manji, Aggelina, VASSIŁINA, Jaakko Eino Kalevi και πολλούς ακόμη. Το ωραίο με το Αγοραφοβικό είναι ότι δεν λειτουργεί απλώς σαν συγκέντρωση δημοφιλών ονομάτων της εγχώριας alternative σκηνής. Δημιουργεί έναν χώρο όπου βλέπεις προς τα πού κινείται αυτή η σκηνή. Ο καλύτερος τρόπος να πας είναι να γνωρίζεις μερικούς από τους καλλιτέχνες και να αφήσεις χρόνο για εκείνους που δεν έχεις ακούσει ποτέ.

Στις 19 Σεπτεμβρίου εμφανίζεται στον Λυκαβηττό ο Sivert Høyem. Η σχέση του Έλληνα ακροατή με τη φωνή των Madrugada αποτελεί πλέον ένα μικρό μουσικό παράδοξο: υπάρχουν χώρες όπου ο Høyem είναι σημαντικός και υπάρχει η Ελλάδα, όπου αντιμετωπίζεται περίπου σαν συγγενής που επιστρέφει τακτικά στο σπίτι. Αυτή θα είναι μάλιστα η πρώτη προσωπική του εμφάνιση στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, με υλικό και από τα On an Island και Dancing Headlights.

Το ίδιο βράδυ στο Floyd παίζουν οι Snarky Puppy. Αν ο Høyem εκπροσωπεί την εσωστρεφή, σκοτεινή πλευρά της βραδιάς, η πολυβραβευμένη κολεκτίβα από το Τέξας βρίσκεται στον απέναντι πόλο: jazz, funk, fusion και μουσικοί που αντιμετωπίζουν τη δεξιοτεχνία όχι ως επίδειξη αλλά ως ομαδικό παιχνίδι. Είναι από εκείνα τα βράδια που δεν υπάρχει σωστή επιλογή. Υπάρχει μόνο η επιλογή που ταιριάζει περισσότερο σε εσένα.

Και στις 20 Σεπτεμβρίου, πριν ακόμη προλάβουμε να ανασυνταχθούμε, οι Villagers of Ioannina City ανεβαίνουν στον Λυκαβηττό, δύο ημέρες μετά την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ Venceremos. Μετά το Age of Aquarius, η επόμενη μεγάλη δισκογραφική τους κίνηση είχε αποκτήσει σχεδόν υπερβολικό βάρος. Η αθηναϊκή συναυλία θα είναι η πρώτη μεγάλη ευκαιρία να δούμε πώς το καινούργιο υλικό στέκεται δίπλα στα τραγούδια που τους μετέτρεψαν από ένα ιδιαίτερο συγκρότημα των Ιωαννίνων σε μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές rock μπάντες της εποχής τους.

Από τον Ξαρχάκο στον Μάλαμα: το ελληνικό τραγούδι κρατά τα ανοιχτά θέατρα γεμάτα

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη Αθήνα, εκείνη που τον Σεπτέμβριο ανεβαίνει στον Λυκαβηττό, στο Κατράκειο και στα μεγάλα ανοιχτά θέατρα για να ακούσει τραγούδια που γνωρίζει ήδη απ’ έξω.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος έχει δύο διαφορετικά ραντεβού με τον Λυκαβηττό. Στις 5 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον Γιάννη Κότσιρα και την Ηρώ Σαΐα, κινείται στο λαϊκό κομμάτι του έργου του. Στις 30 Σεπτεμβρίου, με τον Μπάμπη Στόκα και ξανά την Ηρώ Σαΐα, στρέφεται στα ερωτικά του τραγούδια. Δεν πρόκειται απλώς για δύο συναυλίες με διαφορετικό setlist. Είναι δύο τρόποι να δεις πόσο μεγάλο εύρος μπορεί να χωρέσει μέσα στη μουσική ενός δημιουργού.

Στις 14 Σεπτεμβρίου, η Ιουλία Καραπατάκη ανεβαίνει στον Λυκαβηττό έχοντας πίσω της μια από τις πιο εντυπωσιακές συναυλιακές ανόδους των τελευταίων χρόνων. Η επιτυχία της δεν βρίσκεται στο ότι «έκανε το παραδοσιακό μοντέρνο», μια φράση που συνήθως σημαίνει πολύ λιγότερα απ’ όσα νομίζουμε. Βρίσκεται στο ότι κατάφερε να τραγουδήσει λαϊκά, παραδοσιακά και σύγχρονα τραγούδια χωρίς να απολογείται για τις μεταξύ τους αποστάσεις.

Την επομένη, 15 Σεπτεμβρίου, ο Γιάννης Χαρούλης παίρνει τη σκυτάλη στον ίδιο χώρο, σε μια περίοδο κατά την οποία παρουσιάζει και νέο υλικό. Στις 21 Σεπτεμβρίου, ο Λυκαβηττός ανήκει στον Αλκίνοο Ιωαννίδη, ενώ στις 23 και 24 Σεπτεμβρίου ακολουθεί ο Μίλτος Πασχαλίδης. Το πρόγραμμα του θεάτρου από μόνο του θα μπορούσε σχεδόν να αποτελέσει ξεχωριστό συναυλιακό φεστιβάλ.

Στο Κατράκειο, ο Σωκράτης Μάλαμας κλείνει στις 21 και 22 Σεπτεμβρίου ένα ακόμη καλοκαίρι συναυλιών με νέο υλικό αλλά και εκείνο το τεράστιο ρεπερτόριο που έχει μετατρέψει τις εμφανίσεις του σε κάτι ανάμεσα σε συναυλία και συλλογική τελετουργία. Στις 24 Σεπτεμβρίου, στον ίδιο χώρο, ο Γιώργος Νταλάρας παρουσιάζει το «Ρεμπέτικο», επιστρέφοντας σε ένα μουσικό πεδίο που αποτελεί κεντρικό κομμάτι της προσωπικής του ιστορίας.

Kosheen, Jack Savoretti και η δύναμη της επιστροφής

Οι Kosheen εμφανίζονται στις 13 Σεπτεμβρίου στο ΠΛΥΦΑ, γιορτάζοντας 25 χρόνια από την εποχή του Resist και του «Hide U». Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στη νοσταλγία των 00s. Εκείνη η περίοδος, όταν drum ‘n’ bass, trip hop, electronica και pop μπορούσαν να βρίσκονται μέσα στο ίδιο τραγούδι χωρίς κανείς να αισθάνεται υποχρεωμένος να εξηγήσει το genre, ακούγεται σήμερα σχεδόν εξωτική. Οι Kosheen κουβαλούν ακριβώς αυτό το ίχνος.

Στις 25 Σεπτεμβρίου, ο Jack Savoretti ανοίγει στον Λυκαβηττό το ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας του We Will Always Be the Way We Were. Ο Βρετανοϊταλός τραγουδοποιός έχει χτίσει εδώ και χρόνια μια ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα και επιστρέφει με καινούργιο άλμπουμ και ίσως τον καταλληλότερο αθηναϊκό χώρο για τη μουσική του.

Και στο τέλος, Άννα Βίσση

Στις 26 Σεπτεμβρίου, η Άννα Βίσση πηγαίνει στο ΟΑΚΑ. Μετά τις τεράστιες συναυλίες στο Καλλιμάρμαρο, η μεταφορά σε stadium scale είναι η φυσική συνέχεια μιας περιόδου κατά την οποία η Βίσση έχει καταφέρει κάτι σπάνιο: αντί η διάρκεια της καριέρας της να μικραίνει το γεγονός γύρω από κάθε εμφάνιση, το μεγαλώνει. Η συναυλία στο ΟΑΚΑ είναι από μόνη της pop γεγονός, ανεξάρτητα από το αν κάποιος ανήκει στο κοινό της.

Υπάρχει μάλιστα και ένα ωραίο φινάλε στην Τεχνόπολη μία εβδομάδα νωρίτερα. Στις 20 Σεπτεμβρίου, ο Γιώργος Μαζωνάκης γιορτάζει εκεί 33 χρόνια πορείας και κλείνει το φετινό πρόγραμμα της Μουσικής Τεχνόπολης. Άλλος ένας καλλιτέχνης που πέρασε εδώ και καιρό το όριο ανάμεσα στην pop επιτυχία και στην προσωπικότητα που έχει αποκτήσει δικό της πολιτισμικό λεξιλόγιο.

Ο Σεπτέμβριος του 2026 δεν είναι λοιπόν ένας μήνας στον οποίο η Αθήνα προσπαθεί απλώς να παρατείνει το καλοκαίρι. Είναι κάτι πιο ενδιαφέρον. Μέσα σε τριάντα ημέρες μπορείς να βρεθείς στο ΟΑΚΑ για τον Skepta, στο An για τους Model/Actriz, στο ΠΛΥΦΑ για το Αγοραφοβικό, στο Floyd για τους Snarky Puppy, στον Λυκαβηττό για τον Sivert Høyem ή τον Ξαρχάκο και στην Τεχνόπολη για τους Nightstalker. Η επιστροφή στην πόλη παραμένει επιστροφή στην πόλη. Κανένα live δεν πρόκειται να εξαφανίσει την κίνηση της Κηφισίας, τα emails που μαζεύτηκαν τον Αύγουστο ή εκείνο το πρώτο πρωινό που συνειδητοποιείς ότι οι διακοπές τελείωσαν στ’ αλήθεια. Αλλά υπάρχει κάτι αρκετά παρήγορο στην ιδέα ότι όταν πέσει ο ήλιος, η Αθήνα του Σεπτεμβρίου έχει σχεδόν κάθε βράδυ και μια διαφορετική έξοδο κινδύνου.