Μια θεατρική σεζόν λέει περισσότερα για έναν χώρο από όσα λέει συνήθως το δελτίο Τύπου του. Κοιτάζεις τα έργα που επιλέγει και καταλαβαίνεις τι τον απασχολεί. Στην περίπτωση της bijoux de kant, η σεζόν 2026-2027 μοιάζει να περιστρέφεται επίμονα γύρω από την ίδια περιοχή: όσα η ελληνική κοινωνία προτιμά να κρύβει μέχρι να επιστρέψουν από κάποια ρωγμή. Η ομάδα του Γιάννη Σκουρλέτη αφήνει το HOOD της Πολυκλείτου στο Μοναστηράκι και μεταφέρει τη θεατρική της στέγη στην Ακταίου 35, στο Θησείο. Ο νέος χώρος προορίζεται για πρωτότυπη ελληνική δραματουργία, μουσικές παραστάσεις και προβολές, με τη φετινή σεζόν να δίνει ξεκάθαρα το βάρος στο ελληνικό κείμενο. Το πρόγραμμα ανοίγει στις 5 Οκτωβρίου με το «Χώμα», βασισμένο στη «Μητέρα του σκύλου» του Παύλου Μάτεσι. Η Ραραού κουβαλά την ιστορία της μητέρας της, μιας γυναίκας που στην Κατοχή συνδέθηκε ερωτικά με Ιταλό στρατιώτη. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται απλώς στο ιστορικό γεγονός, αλλά στον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία κατασκευάζει ανθρώπους που πρέπει να κουβαλούν για πάντα την ντροπή που της περισσεύει.
Ακολουθεί η «Εκδίκηση του Φώτη» του Βασίλη Βηλαρά, ένα πορτρέτο της γενιάς που μεγάλωσε με την τηλεόραση των ’90s να καθορίζει ποιο σώμα, ποια συμπεριφορά και ποια επιθυμία θεωρούνται αποδεκτά. Η νοσταλγία εδώ δεν είναι ο στόχος. Είναι το δόλωμα. Πίσω της βρίσκονται τα πρότυπα και τα στερεότυπα που μια ολόκληρη γενιά έμαθε χωρίς να θυμάται ακριβώς ποιος της τα δίδαξε. Τον Νοέμβριο επιστρέφει το «Θα σε λέω Μαρία», βασισμένο στα διηγήματα του Γιάννη Παλαβού, ενώ ο Άκης Δήμου συναντά τον Σκουρλέτη στο «Στα Χαμένα». Τον Δεκέμβριο επανέρχεται το «Μέσα στο ναρκοπέδιο, μου είπαν πως θα μάθω να χορεύω» της Μαρίας Λούκα, έργο εμπνευσμένο από πραγματική μαρτυρία σεξουαλικής βίας που αναδείχθηκε στο ελληνικό #MeToo.
Και ύστερα έρχεται ίσως ο τίτλος που θα μπορούσε να σταματήσει μόνος του κάποιον στον δρόμο: «Θέλετε να μιλήσουμε για τον Χριστό;». Η Γλυκερία Μπασδέκη γράφει και ο Γιάννης Σκουρλέτης σκηνοθετεί ένα «θεολογικό θρίλερ» για την πίστη, την απάτη, το τραύμα και τη χειραγώγηση. Την άνοιξη ακολουθεί ο «Ελέφας» του Κώστα Μποσταντζόγλου, με τη βία και την οικογενειακή παθολογία να επιστρέφουν στο κέντρο. Αν υπάρχει λοιπόν μία γραμμή που ενώνει τη νέα σεζόν του HOOD, δεν είναι αισθητική. Είναι σχεδόν αρχαιολογική. Σκάβει στην ελληνική οικογένεια, στην επαρχία, στην τηλεόραση, στη θρησκεία, στην επιθυμία και στη βία. Η bijoux de kant αλλάζει διεύθυνση. Όχι εμμονές.
Διαβάζεις BlackBook; Πρόσθεσέ μας στις προτιμώμενες πηγές σου στην Google.
Πρόσθεσε το BlackBook στην Google
