Χρειάζεται να διαθέτεις μια σπάνια σιγουριά για να ανέβεις σε μια εντελώς άδεια σκηνή με ένα λάπτοπ, ένα μικρόφωνο, τη βερμούδα σου και το t-shirt σου και να δώσεις ένα εκρηκτικό live σαν αυτό που είδαμε το Σάββατο στο Floyd. Αυτή τη σιγουριά φαίνεται να κατέχουν σε βάθος οι Sleaford Mods, που χρόνια τώρα επιμένουν σε μια σκηνική παρουσία απαλλαγμένη από τα περιττά. Η απουσία δε των σκηνικών στοιχείων μοιάζει τελικά, να είναι περισσότερο προέκταση του ίδιου του κόσμου για τον οποίο κραυγάζουν τα τραγούδια τους, παρά απλή αισθητική επιλογή.
Τα ενενήντα λεπτά που μας έδωσαν στην πρώτη τους εμφάνιση ως headliners στην Αθήνα ήταν πυκνά και γεμάτα, με το set να περιλαμβάνει κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο, The Demise of Planet X, ξεκινώντας με τα The Unwrap, αλλά και το ήδη επιτυχημένο και ευστοχότατό τους The Good Life, το Megaton και λίγο αργότερα τα Kill List, Double Diamond και Cato. Επίσης, παλιότερες σταθερές τους όπως UK GRIM και Kebab Spider, αλλά και μερικά ακόμα όπως τα Bad Santa, No Touch, Gina Was, I Don’t Rate You, Flood the Zone και πολλά άλλα, μας ξεσήκωσαν με σημαντική ωδή στην 90s ρίζα μας το Elitest G.O.A.T. (The Prodigy Acid Thunder Mix), την συνεργασία τους με τους Prodigy και την Aldous Harding. Μικρή έκπληξη και γλυκιά ανάπαυλα απ’ το αμιγώς σκληρό και ωμό ρεπερτόριό τους η διασκευή του West End Girls των Pet Shop Boys.
Μέσα στην εντελώς άδεια και γεμάτη καπνό —ευτυχώς για εμάς μόνο στην αρχή— σκηνή, βλέπουμε τους δυο τους μ’ ένα μικρόφωνο και το laptop στηριγμένο σε ένα road case, απ’ το οποίο κρέμεται αφίσα της War Child! Η λιτότητα άλλωστε δεν είναι καινούρια ανακάλυψη για το βρετανικό ντουέτο. Ο Andrew Fearn χειρίζεται τους ηλεκτρονικούς ρυθμούς και ο Jason Williamson εξαπολύει πάνω τους έναν χείμαρρο από λέξεις — εκρήξεις καθημερινής αγανάκτησης. Τα τραγούδια τους μιλούν για έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο, αλλά με ελάχιστη επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Οι ίδιοι πιστοί σε αυτή τη θέση έχουν αφαιρέσει κάθε τι περιττό από τον ήχο και την εικόνα τους.
Καμία προσπάθεια για υπόδειξη ή επίκληση συναισθήματος στον ακροατή! Ο Fearn, σε έναν ασταμάτητο, ανέμελο, πηγαίο —σχεδόν παιδικό— χορό, φαίνεται να απολαμβάνει τη συναυλία όσο κι εμείς. Ανεπιτήδευτος σχεδόν σαν θεατής! Ο Williamson απ’ την άλλη στακάτος και τραχύς με το χαρακτηριστικό spoken-word ύφος του, τραγουδά με σώμα ηλεκτρισμένο. Κινησιολογία άτακτη και απρόβλεπτη, αδύνατον να καλουπωθεί σε φόρμες, με το μικρόφωνο να γίνεται συνέχεια της κίνησής του και μέρος της αυτοσχεδιαστικής χορογραφίας του. Σαν άγριο ζώο που μόλις βγήκε απ’ το κλουβί. Η φωνή του τραχιά σαν γδαρμένη, με αυτή τη συγκλονιστικά κραυγαλέα αιχμή, λες και αναδύεται έτσι κι αυτή απ’ την ωμότητα των τραγουδιών τους· ωμότητα που στην περίπτωση των Sleaford γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας της συναυλιακής εμπειρίας.
«Athens it means so much to us» μας λέει σχεδόν ψιθυριστά στο τέλος. Και μαλακώνει λίγο μέσα μας αυτό που τόσα χρόνια αγριεύει με τη μουσική του. Η εναλλαγή της μουσικής τους αυτής ωμότητας με την τρυφερότητα δεν εξαντλείται μόνο πάνω στη σκηνή. Ο πολυδιάστατος ήχος των Sleaford Mods, όπου το post-punk μπλέκεται με το UK rap, το trip-hop, το electro-punk κ.λπ., επιβεβαιώνεται και διευρύνεται μάλιστα στο The Demise of Planet X μέσα από τις συνεργασίες που επέλεξαν να κάνουν με καλλιτέχνες από διαφορετικές μουσικές αφετηρίες, όπως η Gwendoline Christie και οι Big Special, η Aldous Harding, η Sue Tompkins, ο Liam Bailey και ο Snowy, ανοίγοντας έτσι ακόμη περισσότερο το ηχητικό τους φάσμα.
Όσο αυτοί μουσικά εξελίσσονται, τόσο φωτίζεται ακόμη περισσότερο η ακατέργαστη, αυθάδικη μα τόσο αυθεντική ενέργειά τους!
Σου αρέσει να διαβάζεις BlackBook;
