Ο Έρλινγκ Χάαλαντ βρισκόταν σχεδόν είκοσι μέτρα μακριά. Ο Μάρκο Φάρτζι είχε όλο τον χρόνο να κάνει μια εύκολη πάσα. Σε οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι κανείς δεν θα ανησυχούσε. Ξαφνικά ο Νορβηγός άρχισε να τρέχει. Όχι απλώς γρήγορα. Με εκείνο το αλλόκοτο σχεδόν άγριο σπριντ που κάνει τα χέρια του να κινούνται ακανόνιστα και δίνει την εντύπωση ότι δεν κυνηγά την μπάλα αλλά τον άνθρωπο που την κρατά. Ο αμυντικός του Ιράκ πανικοβλήθηκε. Αντί να παίξει την εύκολη πάσα άρχισε να απομακρύνεται προς τη γραμμή του πλαγίου, σαν να προσπαθούσε να ξεφύγει από κάτι που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Ο Χάαλαντ τον πρόλαβε, τον ανέτρεψε, έκανε φάουλ και ξέσπασε σε μια κραυγή απογοήτευσης. Δεν ήταν γκολ. Δεν ήταν καν μια μεγάλη φάση. Ήταν όμως μια σκηνή που εξηγεί καλύτερα από οποιοδήποτε στατιστικό γιατί ο Έρλινγκ Χάαλαντ είναι ένας από τους πιο ξεχωριστούς επιθετικούς της εποχής μας.
Οι περισσότεροι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές σε κάνουν να κοιτάζεις την μπάλα. Ο Χάαλαντ σε αναγκάζει να κοιτάζεις τον ίδιο. Ακόμη κι όταν δεν συμμετέχει στη φάση, οι αμυντικοί παίζουν με βάση το πού βρίσκεται και κυρίως πού μπορεί να βρεθεί στο επόμενο δευτερόλεπτο. Δεν δημιουργεί μόνο ευκαιρίες αλλά αμφιβολία. Στο κορυφαίο επίπεδο του ποδοσφαίρου η αμφιβολία είναι συχνά πιο επικίνδυνη από την ίδια την ποιότητα. Θα μπορούσε κανείς να εξηγήσει τον Χάαλαντ με αριθμούς. Τα γκολ, τα ρεκόρ, τα πρωταθλήματα, τις ατομικές διακρίσεις. Όλα αυτά όμως περιγράφουν μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο συμβαίνει κάτι πιο ενδιαφέρον. Για πρώτη φορά η Νορβηγία δεν έχει απλώς έναν κορυφαίο ποδοσφαιριστή. Έχει έναν άνθρωπο γύρω από τον οποίο αρχίζει να διαμορφώνει τη δική της ποδοσφαιρική ταυτότητα.
Το παράδοξο είναι ότι ο ίδιος δεν μοιάζει καθόλου με άνθρωπο που επιδιώκει να γίνει σύμβολο. Όποτε επιστρέφει στο Μπρίνε, τη μικρή αγροτική πόλη όπου μεγάλωσε, συναντά την ίδια καθημερινότητα που άφησε πίσω του. Εκεί οι άνθρωποι εξακολουθούν να μιλούν λίγο και να δουλεύουν πολύ. Στο τοπικό πρωτάθλημα, ο κορυφαίος παίκτης του αγώνα έπαιρνε κάποτε ως έπαθλο αυγά. Ένας ποδοσφαιριστής που πέτυχε χατ-τρικ έφυγε κρατώντας ένα αρνί, ενώ οι αγρότες μπορούσαν να παρακολουθούν τον αγώνα χωρίς να κατεβαίνουν από τα τρακτέρ τους. Δεν ακούγεται σαν το μέρος από όπου θα ξεκινούσε ένας από τους πιο διάσημους αθλητές του πλανήτη. Ίσως όμως εκεί να βρίσκεται η εξήγηση για τον χαρακτήρα του.
Ο Χάαλαντ δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει κάποιος άλλος. Διατήρησε την τοπική του προφορά, δεν υιοθέτησε τη συμπεριφορά ενός απρόσιτου σταρ και εξακολουθεί να δίνει την εντύπωση ότι αισθάνεται πιο άνετα ανάμεσα στους ανθρώπους που τον γνώριζαν πριν γίνει διάσημος. Σε μια χώρα όπου η υπερβολική επίδειξη αντιμετωπίζεται σχεδόν ως κοινωνικό ελάττωμα, αυτή η στάση έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι Νορβηγοί δεν βλέπουν μόνο τον επιθετικό της Μάντσεστερ Σίτι. Βλέπουν έναν άνθρωπο που παρά τη φήμη του εξακολουθεί να τους μοιάζει.
Κάπως έτσι γεννήθηκε και κάτι που η Νορβηγία δεν είχε ποτέ πραγματικά στο ποδόσφαιρο. Ένας μύθος. Στο φετινό Μουντιάλ οι εξέδρες γέμισαν με το «Viking Row». Χιλιάδες φίλαθλοι κάθονται και κάνουν την κίνηση του κουπιού φωνάζοντας «Ro!». Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτό το τελετουργικό δεν έρχεται από κάποιο μακρινό παρελθόν. Δημιουργήθηκε λίγο πριν από τη διοργάνωση. Οι παραδόσεις όμως δεν αποκτούν αξία μόνο επειδή είναι παλιές. Αποκτούν αξία όταν μια κοινωνία αποφασίζει ότι την εκφράζουν. Οι φωτογραφίσεις με τα δρακόπλοια, οι αναφορές στους Βίκινγκς, οι σημαίες και όλη η αισθητική γύρω από την εθνική ομάδα δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη καμπάνια. Είναι η προσπάθεια μιας χώρας να αποκτήσει τη δική της ποδοσφαιρική αφήγηση.
Ο ίδιος ο Χάαλαντ δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα από όλα αυτά. Δεν εμφανίζεται ως Βίκινγκ. Δεν μιλά σαν ήρωας. Δεν προσπαθεί να πείσει κανέναν. Οι μεγάλοι αθλητές σπάνια αποφασίζουν μόνοι τους τι θα συμβολίζουν. Αυτό το αποφασίζουν οι άνθρωποι που βλέπουν μέσα τους κάτι περισσότερο από έναν εξαιρετικό επαγγελματία. Στο γήπεδο συνεχίζει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Να εξαφανίζεται για λίγα λεπτά και ύστερα να εμφανίζεται την πιο κρίσιμη στιγμή. Απέναντι στη Σενεγάλη, ο Μάρτιν Έντεγκααρντ σήκωσε για μια στιγμή το κεφάλι και έβγαλε μια βαθιά πάσα στον χώρο. Ο Χάαλαντ είχε ήδη ξεκινήσει την κίνησή του πριν ακόμη φύγει η μπάλα. Όταν την υποδέχθηκε, όλα έμοιαζαν να έχουν ήδη αποφασιστεί. Ένα κοντρόλ, ένα τελείωμα, γκολ. Δεν ήταν μόνο η ταχύτητα. Ήταν η αίσθηση ότι είχε διαβάσει τη φάση λίγα δευτερόλεπτα πριν από όλους τους υπόλοιπους. Αυτό είναι που τον κάνει διαφορετικό. Δεν περιμένει το παιχνίδι να του δώσει μια ευκαιρία. Την αναγνωρίζει πριν ακόμη εμφανιστεί.
Η Νορβηγία διαθέτει σήμερα ίσως την πιο ποιοτική ομάδα της ιστορίας της, με τον Μάρτιν Έντεγκααρντ να οργανώνει το παιχνίδι και μια γενιά ποδοσφαιριστών που πρωταγωνιστούν στα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Κανείς δεν γνωρίζει μέχρι πού μπορεί να φτάσει σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Υπάρχει όμως κάτι που μοιάζει ήδη βέβαιο. Όταν περάσουν τα χρόνια, οι περισσότεροι δεν θα θυμούνται όλα τα αποτελέσματα αυτής της διοργάνωσης. Θα θυμούνται έναν ξανθό επιθετικό που έτρεχε σαν να έβλεπε το παιχνίδι πριν από όλους τους άλλους, μια εξέδρα που κωπηλατούσε σαν να ταξίδευε προς μια νέα εποχή και μια χώρα που, μέσα από εκείνον, απέκτησε επιτέλους μια ποδοσφαιρική ιστορία που άξιζε να ειπωθεί.
