Λίγο πριν από τη σέντρα του αγώνα της Αργεντινής με την Αυστρία στο Ντάλας, ένας άνδρας στις πρώτες σειρές της εξέδρας κρατούσε το κινητό του σηκωμένο εδώ και αρκετά λεπτά. Ο αγώνας δεν είχε αρχίσει ακόμη. Δεν υπήρχε κάποια φάση να καταγράψει. Στην οθόνη του φαινόταν απλώς ο Λιονέλ Μέσι να κάνει ζέσταμα μαζί με τους υπόλοιπους συμπαίκτες του. Κάποια στιγμή ο Αργεντινός έσκυψε και έδεσε το κορδόνι του παπουτσιού του. Γύρω του ακούστηκαν φωνές και χειροκροτήματα. Δεν ήταν ακριβώς ενθουσιασμός. Περισσότερο έμοιαζε με αναγνώριση. Σαν να είχαν έρθει όλοι για να επιβεβαιώσουν ότι ο άνθρωπος που παρακολουθούσαν τόσα χρόνια μέσα από οθόνες βρισκόταν πράγματι μπροστά τους.
Οι μεγάλες αθλητικές καριέρες συνήθως μετριούνται με τρόπαια, αριθμούς και ρεκόρ. Στην περίπτωση του Μέσι όμως υπάρχει κάτι πιο δύσκολο να αποτυπωθεί. Κάτι που δεν εμφανίζεται σε στατιστικά φύλλα και δεν χωρά εύκολα σε ντοκιμαντέρ ή αφιερώματα. Είναι η προσμονή που γεννά. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η προσμονή μοιάζει να μεγαλώνει σε μια εποχή που θα έπρεπε θεωρητικά να έχει εξαφανιστεί. Σήμερα δεν χρειάζεται να περιμένουμε σχεδόν τίποτα. Οι αγώνες είναι διαθέσιμοι παντού. Τα στιγμιότυπα εμφανίζονται στα κινητά μας πριν καν τελειώσει μια φάση. Οι αθλητές βρίσκονται διαρκώς μπροστά μας, σε συνεντεύξεις, βίντεο, podcasts και κοινωνικά δίκτυα. Οι προηγούμενες γενιές περίμεναν την Κυριακή για να δουν ποδόσφαιρο. Εμείς δυσκολευόμαστε να περιμένουμε λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να φορτώσει ένα βίντεο.
Κι όμως, ο Μέσι εξακολουθεί να προκαλεί μια σχεδόν παλιομοδίτικη αίσθηση προσμονής. Δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί γιατί. Ίσως επειδή ποτέ δεν ήταν ο αθλητής που επιδίωκε διαρκώς τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν επιδίωξε να γίνει δημόσιο θέαμα με τον τρόπο που το έκαναν άλλοι σταρ της εποχής του. Δεν μονοπώλησε την επικαιρότητα με δηλώσεις. Δεν μετέτρεψε την προσωπική του ζωή σε περιεχόμενο. Για μεγάλο μέρος της καριέρας του έμοιαζε σχεδόν απρόθυμος να παίξει τον ρόλο της παγκόσμιας διασημότητας. Όταν όμως η μπάλα φτάνει στα πόδια του, συμβαίνει κάτι παράξενο. Το βλέπεις στις εξέδρες. Το βλέπεις στους δημοσιογράφους που σταματούν να γράφουν για ένα δευτερόλεπτο. Το βλέπεις ακόμη και στους αντιπάλους του. Όλοι περιμένουν. Όχι επειδή γνωρίζουν τι θα ακολουθήσει. Αλλά επειδή δεν το γνωρίζουν.
Οι περισσότεροι μεγάλοι αθλητές γίνονται σπουδαίοι επειδή επαναλαμβάνουν κάτι εξαιρετικά δύσκολο ξανά και ξανά. Ο Μέσι έγινε σπουδαίος επειδή, ακόμη και μετά από είκοσι χρόνια, εξακολουθεί να μοιάζει ικανός να κάνει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί.Στο Ντάλας αυτό μεταφράστηκε σε δύο ακόμη γκολ και σε ένα ακόμη ρεκόρ Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το γεγονός ότι αυτή η συζήτηση γίνεται για έναν ποδοσφαιριστή που βρίσκεται λίγες ημέρες πριν από τα 39α γενέθλιά του κάνει όλο το φαινόμενο ακόμη πιο δύσκολο να εξηγηθεί. Τα γκολ θα μπουν στις λίστες. Τα ρεκόρ θα ενημερωθούν. Οι αριθμοί θα προστεθούν στους ήδη αμέτρητους αριθμούς της καριέρας του. Δεν είμαι βέβαιος ότι αυτά είναι που θα θυμούνται περισσότερο όσοι βρέθηκαν στο γήπεδο.
Διαβάστε και αυτό από το World Cup Culture:
Πιθανότατα θα θυμούνται την αίσθηση πριν από αυτά. Την προσδοκία. Τη στιγμή που ο Μέσι έπαιρνε την μπάλα και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έγερναν ελαφρώς προς τα εμπρός στις θέσεις τους. Υπάρχει ένας πειρασμός να θεωρήσουμε ότι κάθε γενιά υπερβάλλει για τους δικούς της ήρωες. Οι μεγαλύτεροι μιλούσαν έτσι για τον Πελέ και τον Μαραντόνα. Αργότερα για τον Ζιντάν. Οι επόμενοι πιθανότατα θα μιλούν με παρόμοιο τρόπο για τον Εμπαπέ ή τον Λαμίν Γιαμάλ. Είναι επίσης πιθανό να κάνουμε αυτό που κάνουν πάντα οι φίλαθλοι όταν πλησιάζει το τέλος μιας μεγάλης καριέρας. Να μπερδεύουμε τον θαυμασμό με τη νοσταλγία. Να πιστεύουμε ότι ζούμε το τέλος μιας μοναδικής εποχής μόνο και μόνο επειδή τελειώνει η εποχή που μας διαμόρφωσε ως θεατές. Μπορεί να είναι αλήθεια. Η ιστορία του αθλητισμού είναι γεμάτη από ανθρώπους που θεωρήθηκαν ανεπανάληπτοι μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι εποχές μοιάζουν μεταξύ τους.
Στον σημερινό κόσμο της αδιάκοπης πληροφορίας, της υπερπληθώρας εικόνων και της συνεχούς απόσπασης προσοχής, η ικανότητα ενός αθλητή να κάνει εκατομμύρια ανθρώπους να περιμένουν υπομονετικά την επόμενη κίνησή του μοιάζει σχεδόν αναχρονιστική και γι’ αυτό τόσο πολύτιμη. Το ποδόσφαιρο φυσικά θα συνεχίσει να υπάρχει όταν ο Μέσι αποσυρθεί. Θα υπάρξουν νέα αστέρια, νέα ρεκόρ και νέες μεγάλες βραδιές. Το παιχνίδι πάντα βρίσκει τρόπο να ανανεώνεται.
Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι αν θα υπάρξει ξανά κάποιος που να δημιουργεί ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Όχι θαυμασμό. Όχι ενθουσιασμό. Προσμονή. Τα γκολ του Μέσι θα παραμείνουν διαθέσιμα για πάντα. Θα βρίσκονται σε βίντεο, αφιερώματα και λίστες με τα καλύτερα στιγμιότυπα όλων των εποχών. Εκείνο που δεν μπορεί να αποθηκευτεί είναι το μικρό κενό πριν συμβεί κάτι. Η στιγμή που ένα ολόκληρο γήπεδο περιμένει. Η στιγμή που τίποτα δεν έχει συμβεί ακόμη αλλά όλοι πιστεύουν ότι μπορεί να συμβεί. Αυτό είναι που κάνει τον Λιονέλ Μέσι να ξεχωρίζει ακόμη και σήμερα και αυτό είναι που θα μας λείψει περισσότερο όταν φύγει.
