Η μουσική βιομηχανία απαιτεί από τους καλλιτέχνες να βρίσκονται διαρκώς στο προσκήνιο. Ο Μάκε Αντωνίου μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο για όσα συμβαίνουν όταν ο θόρυβος σταματά. Στο πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του, «Στα χνάρια του Ερημίτη», αναζητά εκείνη την προσωπική περιοχή όπου η μοναξιά δεν σημαίνει απομάκρυνση από τους ανθρώπους, αλλά έναν τρόπο να τους πλησιάσεις ξανά με μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Με αφετηρία έξι τραγούδια που μιλούν για τον έρωτα, την απώλεια και τις ανθρώπινες δοκιμασίες, ο τραγουδοποιός και ερμηνευτής συναντά μουσικά τον Μίλτο Πασχαλίδη, τη Ρίτα Αντωνοπούλου και την Κέλλυ Βουδούρη, σε έναν δίσκο που συνδυάζει παραδοσιακά όργανα, λαϊκές αναφορές και σύγχρονες ενορχηστρώσεις. Η συζήτησή μας, ωστόσο, δεν περιορίζεται στη μουσική. Μιλάμε για την ανάγκη της σιωπής, για τους ανεκπλήρωτους έρωτες που επιμένουν στη μνήμη, για τη συναισθηματική έκθεση μπροστά στο κοινό και για όσα θα ήθελε να πει στον νεότερο εαυτό του. Για τον Μάκε Αντωνίου, το να βρίσκεις τη φωνή σου δεν σημαίνει απαραίτητα να μιλάς περισσότερο. Μερικές φορές σημαίνει να μάθεις πρώτα να ακούς.
Ποια ήταν η πρώτη σας ουσιαστική συνάντηση με τη μουσική; Θυμάστε τη στιγμή που καταλάβατε ότι το τραγούδι ήταν ένας τρόπος να εκφράζετε όσα δεν μπορούσατε να πείτε διαφορετικά;
Η πρώτη μου επαφή με την μουσική έγινε όταν ήμουν εφτά χρονών όταν ξεκίνησα μαθήματα πιάνου, τα οποία όμως δεν πήγαν και πολύ καλά. Στο γυμνάσιο ήρθα σε επαφή για πρώτη φορά με την κιθάρα και κάπου εκεί άναψε η σπίθα η οποία προκάλεσε μια πυρκαγιά που δεν έσβησε ποτέ. Μέχρι σήμερα, η μουσική παραμένει για μένα η καλύτερη διέξοδος και ο κυριότερος τρόπος έκφρασης μου.
Το «Στα χνάρια του Ερημίτη» είναι το πρώτο σας ολοκληρωμένο άλμπουμ. Γιατί τώρα; Τι χρειάστηκε να συμβεί στη ζωή σας για να αισθανθείτε ότι είχατε κάτι δικό σας να καταθέσετε;
Από την αρχή της μουσικής μου πορείας ονειρευόμουν να ερμηνεύσω και δικά μου τραγούδια. Η γνωριμία μου με τον στιχουργό Ανδρέα Καπανδρέου ήταν καθοριστική. Οι στίχοι του με ενθουσίασαν και αποτέλεσαν τη βάση για τα πρώτα τραγούδια τα οποία οδήγησαν και στον πρώτο προσωπικό μου δίσκο. Η ομάδα συμπληρώθηκε και έδεσε ακόμα περισσότερο με τους Γρηγόρη Πολύζο και Ανδρέα Παπαδόπουλο που έγραψαν τη μουσική του δίσκου αλλά και τις στιχουργούς Χρύση Κοτοβού και Μαρία Γιουτανή. Με τα άτομα αυτά έχω πολλά κοινά με βασικότερο την αγάπη μας για την καλλιτεχνική δημιουργία και τη μουσική.
Ο τίτλος του δίσκου παραπέμπει σε έναν άνθρωπο που επιλέγει την απομόνωση. Ποιος είναι ο δικός σας ερημίτης;
Να πούμε αρχικά ότι ο τίτλος «Στα χνάρια του Ερημίτη» δόθηκε ως συνέχεια του πρώτου τραγουδιού που κυκλοφόρησα ως single με τίτλο «Ερημίτης». Ο δικός μου ερημίτης είναι εκείνο το κομμάτι του εαυτού μου που αναζητά την ησυχία και την απομάκρυνση από τον θόρυβο της καθημερινότητας, όχι για να αποκοπεί από τον κόσμο, αλλά για να μπορέσει να τον αφουγκραστεί βαθύτερα. Είναι ο άνθρωπος που επιλέγει να μείνει για λίγο μόνος, ώστε να ακούσει τις σκέψεις του, να αναμετρηθεί με τις αλήθειες του και να ξαναβρεί τη σύνδεσή του με όσα έχουν πραγματική αξία. Για μένα, ο ερημίτης δεν συμβολίζει τη φυγή, αλλά την εσωτερική αναζήτηση· την ανάγκη να επιστρέφεις στον εαυτό σου για να μπορείς να επιστρέψεις πιο ουσιαστικά στους άλλους. Αυτό το ταξίδι είναι τελικά και το ταξίδι που αποτυπώνεται μέσα από τη μουσική μου.
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι αισθάνονται την ανάγκη να μιλούν, να εκτίθενται και να δηλώνουν διαρκώς την παρουσία τους. Εσείς πόση ανάγκη έχετε τη σιωπή; Eίναι εύκολο για έναν καλλιτέχνη να την υπερασπιστεί;
Έχω μεγάλη ανάγκη τη σιωπή, γιατί μέσα σε αυτήν μπορώ να ακούσω πιο καθαρά όσα συμβαίνουν μέσα μου. Νομίζω πως, όταν όλα γύρω μας διεκδικούν την προσοχή μας, η σιωπή γίνεται ένας τρόπος να διατηρήσεις την επαφή με τον εαυτό σου και να μην παρασυρθείς από τον διαρκή θόρυβο της εποχής. Για έναν καλλιτέχνη, βέβαια, δεν είναι πάντα εύκολο να την υπερασπιστεί. Υπάρχει η ανάγκη να επικοινωνήσεις, να μοιραστείς τη δουλειά σου, να είσαι παρών. Όμως πιστεύω πως δεν χρειάζεται να μιλάς διαρκώς για να έχεις κάτι να πεις. Μερικές φορές, η απόσταση, η παρατήρηση και η σιωπή είναι αυτές που γεννούν κάτι αληθινό. Προτιμώ να μιλάω όταν έχω κάτι ουσιαστικό να μοιραστώ, και να αφήνω τη μουσική να εκφράζει όσα δεν χρειάζεται πάντα να ειπωθούν με λόγια.
Τα έξι τραγούδια του άλμπουμ έχουν διαφορετικές ιστορίες, αλλά συναντιούνται στον έρωτα, στην απώλεια και στην ανθρώπινη δοκιμασία. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας σε αυτά τα τραγούδια, παρότι οι στίχοι και οι μουσικές τους ανήκουν σε άλλους δημιουργούς;
Ο έρωτας και η απώλεια είναι δύο από τους βασικότερους πυλώνες της ελληνικής μουσικής. Καταρχάς είναι σημαντικό να τονίσω ότι όλοι οι στίχοι έχουν επιλεχθεί προσεκτικά από εμένα γιατί όταν τους διάβασα με άγγιξαν και ένοιωσα ότι έχουν κάτι πολύ ιδιαίτερο να πουν. Ερμηνεύοντας τα τραγούδια που εντάχθηκαν στον δίσκο έχουν γίνει δικά μου βιώματα. Είναι πολύ βασικό για ένα ερμηνευτή να μπορεί να ταυτιστεί με τα τραγούδια που λέει και αυτό θα το εισπράξει τελικά και το κοινό.
Στον «Έρωτα θλιμμένων ποιητών» συναντιούνται δύο εμβληματικές μορφές της ελληνικής λογοτεχνίας, ο Κώστας Καρυωτάκης και η Μαρία Πολυδούρη. Τι σας συγκινεί περισσότερο στην ιστορία τους; Η ένταση του έρωτά τους ή το γεγονός ότι η ανεκπλήρωτη αγάπη τους εξακολουθεί να μας αφορά σχεδόν έναν αιώνα αργότερα;
Αυτό που με συγκινεί περισσότερο στην ιστορία του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη είναι πως ο έρωτάς τους ξεπερνά τα όρια μιας προσωπικής ιστορίας και γίνεται κάτι βαθιά ανθρώπινο και διαχρονικό. Υπάρχει, φυσικά η ένταση των συναισθημάτων τους, αλλά με αγγίζει ιδιαίτερα εκείνο που έμεινε ανολοκλήρωτο, όσα δεν πρόλαβαν να ειπωθούν, όσα δεν βρήκαν ποτέ τον δρόμο τους προς την πραγματοποίηση. Ίσως τελικά οι ανεκπλήρωτοι έρωτες να μας σημαδεύουν τόσο, επειδή αφήνουν χώρο στη φαντασία, στη μνήμη και σε όλα τα ενδεχόμενα που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. Και νομίζω πως αυτός είναι ο λόγος που η ιστορία τους εξακολουθεί να μας αφορά: γιατί πίσω από τα ονόματα και τον μύθο δύο μεγάλων ποιητών, αναγνωρίζουμε δικές μας επιθυμίες, δικούς μας φόβους και εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα σε αυτό που αισθανόμαστε και σε αυτό που τελικά μπορούμε να ζήσουμε. Αυτό το άπιαστο, το εύθραυστο και το βαθιά ανθρώπινο είναι που με συγκινεί και που κάνει την ιστορία τους να παραμένει ζωντανή. Και μπορώ με σιγουριά να πω ότι ο Καπανδρέου, κατάφερε μέσα από τους στίχους του να αποτυπώσει όλο αυτό το απόκοσμα ερωτικό συναίσθημα.
Ο Μίλτος Πασχαλίδης, η Ρίτα Αντωνοπούλου και η Κέλλυ Βουδούρη συμμετέχουν στον δίσκο. Τι αναζητήσατε σε αυτές τις συνεργασίες; Tι μπορεί να ανακαλύψει ένας ερμηνευτής για τον εαυτό του όταν μοιράζεται ένα τραγούδι με μια άλλη φωνή;
Σε αυτές τις συνεργασίες αναζήτησα κυρίως τη διαφορετική ματιά που μπορεί να φέρει κάθε ερμηνευτής σε ένα τραγούδι. Ο Μίλτος Πασχαλίδης, η Ρίτα Αντωνοπούλου και η Κέλλυ Βουδούρη έχουν ο καθένας τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα και τη δική του ευαισθησία. Όταν μοιράζεσαι ένα τραγούδι με μια άλλη φωνή, ανακαλύπτεις πως ένα έργο δεν σου ανήκει ποτέ ολοκληρωτικά. Ο άλλος μπορεί να φωτίσει μια λέξη που εσύ δεν είχες προσέξει, να αναδείξει ένα συναίσθημα που δεν είχες συνειδητοποιήσει ή να σε οδηγήσει σε μια ερμηνευτική διαδρομή που δεν είχες φανταστεί. Κι εκεί βρίσκεται νομίζω η ομορφιά της συνεργασίας: μαθαίνεις να αφήνεις χώρο, να ακούς πραγματικά και να αποδέχεσαι πως η μουσική γίνεται πλουσιότερη όταν παύει να είναι αποκλειστικά δική σου. Τελικά, μέσα από τη συνάντηση με τον άλλον, ανακαλύπτεις καινούργιες πλευρές όχι μόνο του τραγουδιού, αλλά και του ίδιου σου του εαυτού. Επιπλέον, με αυτές τις συνεργασίες απέκτησα φοβερές εμπειρίες, φιλίες και γνώση.
Στη μουσική του δίσκου συναντιούνται παραδοσιακά όργανα, λαϊκές αναφορές και σύγχρονες ενορχηστρώσεις. Πώς αντιλαμβάνεστε τη σχέση της ελληνικής μουσικής παράδοσης με το σήμερα;
Η παραδοσιακή μουσική ήταν και θα είναι η βάση πολλών τραγουδιών στην ελληνική μουσική. Αυτή την απάντηση την έδωσε όταν ρωτήθηκε ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Είπε ότι μια μέρα δεν θα ενοχλεί τον μεγάλο η ηλεκτρική κιθάρα και τον νεαρό το μπουζούκι. Ε να λοιπόν που φτάσαμε σε αυτό και με αυτό το πάντρεμα τους φτάνουμε σε ένα όμορφο αποτέλεσμα. Είμαι χαρούμενος που στον δίσκο μας καταφέραμε να το ενώσουμε τον παραδοσιακό με τον σύγχρονο ήχο, χωρίς το άκουσμά του να ξενίζει κανέναν.
Τι είναι αυτό που σας δυσκολεύει περισσότερο στην ερμηνεία; Να εκτεθείτε συναισθηματικά μπροστά σε άλλους ή να παραμείνετε ειλικρινής απέναντι στον εαυτό σας;
Πότε μου δεν έκρυψα τα συναισθήματα μου στις ζωντανές εμφανίσεις. Θεωρώ τις εμφανίσεις μου ως μια ψυχοθεραπεία για μένα. Μπροστά στο κοινό, με μια κιθάρα, μπορώ να εκφραστώ καλύτερα από οπουδήποτε αλλού. Τραγουδώ ότι με εκφράζει και ότι νιώθω εκείνη την στιγμή. Ακόμα, όμως, και όταν τραγουδώ κάτι που μου έχει ζητήσει ο κόσμος, δημιουργείται μια μαγική αλληλεπίδραση με το κοινό την οποία δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια.
Αν μπορούσατε να συναντήσετε σήμερα τον νεότερο εαυτό σας, εκείνον που έκανε τα πρώτα του βήματα στη μουσική, τι θα του λέγατε;
Αν συναντούσα τον νεότερο εαυτό μου θα του έλεγα να μην αλλάξει τίποτα. Θα του έλεγα να δουλεύει σκληρά, να είναι ταπεινός και να τραγουδά πάντα με την καρδιά του. Να μην αλλάξει για κανέναν και ότι μια μέρα θα βρει τον δρόμο του. Θα του έλεγα επίσης να χαλαρώσει και απολαύσει τη διαδρομή.
Σου αρέσει να διαβάζεις BlackBook;







