Τον Σεπτέμβριο του 1985 η Πόλη του Μεξικού βυθίστηκε στο χάος. Ο σεισμός που έπληξε την πρωτεύουσα άφησε πίσω του χιλιάδες νεκρούς, κατεστραμμένα κτίρια και μια κοινωνία που προσπαθούσε να σταθεί ξανά στα πόδια της. Για αρκετούς μήνες κανείς δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν η χώρα θα ήταν σε θέση να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του επόμενου καλοκαιριού. Όταν τελικά ήρθε ο Ιούνιος του 1986 το Μεξικό δεν είχε απλώς επιβιώσει. Είχε επιστρέψει στο κέντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Για δεύτερη φορά στην ιστορία φιλοξενούσε Μουντιάλ και το στάδιο Αζτέκα ετοιμαζόταν να γίνει ξανά το πιο διάσημο ποδοσφαιρικό γήπεδο του πλανήτη.
Το τουρνουά ξεκίνησε ως η ιστορία μιας χώρας που ξανασηκώθηκε μετά την καταστροφή. Κατέληξε να γίνει η ιστορία ενός ανθρώπου. Το ποδόσφαιρο είχε ήδη γνωρίσει τεράστιους πρωταγωνιστές. Ο Πελέ είχε μετατρέψει το 1970 σε προσωπικό θρίαμβο. Ο Κρόιφ είχε γίνει το πρόσωπο του Total Football το 1974. Ο Ζίκο και ο Σόκρατες είχαν κερδίσει τις καρδιές των φιλάθλων το 1982 χωρίς να σηκώσουν το τρόπαιο. Στο Μεξικό του 1986 συνέβη κάτι διαφορετικό. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη τηλεοπτική εποχή, ένας ποδοσφαιριστής έμοιαζε να μετατρέπει ολόκληρη τη διοργάνωση σε προσωπική του υπόθεση.
Η Αργεντινή δεν έφτασε στο Μεξικό ως το μεγάλο φαβορί. Η Βραζιλία διέθετε ίσως το πιο λαμπερό ρόστερ της διοργάνωσης. Η Γαλλία του Πλατινί θεωρούνταν η πιο ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή ομάδα. Η Δυτική Γερμανία παρέμενε πάντα υπολογίσιμη. Ακόμη και μέσα στην ίδια την Αργεντινή πολλοί αμφισβητούσαν τον προπονητή Κάρλος Μπιλάρδο. Ο Μπιλάρδο ήταν το αντίθετο του Σέσαρ Λουίς Μενότι, του ανθρώπου που είχε οδηγήσει τη χώρα στην κορυφή το 1978. Ο Μενότι μιλούσε για το ποδόσφαιρο σαν να ήταν φιλοσοφία. Ο Μπιλάρδο το αντιμετώπιζε σαν στρατηγική. Η μία σχολή πίστευε στην ομορφιά του παιχνιδιού. Η άλλη στην αποτελεσματικότητα. Παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος που θεωρούνταν ψυχρός πραγματιστής πήρε μια απόφαση που έμελλε να καθορίσει το τουρνουά. Έχτισε ολόκληρη την ομάδα γύρω από τον Ντιέγκο Μαραντόνα και του παραχώρησε μια ελευθερία που δύσκολα θα συναντούσε κανείς στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Η Αργεντινή είχε σαφές αγωνιστικό σχέδιο, όμως ο αρχηγός της εμφανιζόταν παντού, δημιουργώντας, οργανώνοντας και αυτοσχεδιάζοντας σαν να έπαιζε διαφορετικό παιχνίδι από όλους τους υπόλοιπους.
Η πορεία της Αργεντινής μέσα από τη φάση των ομίλων ήταν σταθερή αλλά όχι θεαματική. Το τουρνουά περίμενε ακόμη τη στιγμή που θα το καθόριζε. Αυτή ήρθε στις 22 Ιουνίου όταν η Αργεντινή αντιμετώπισε την Αγγλία στα προημιτελικά. Τέσσερα χρόνια είχαν περάσει από τον πόλεμο των Φόκλαντ και όσο κι αν οι πρωταγωνιστές προσπαθούσαν να παρουσιάσουν τον αγώνα ως μια συνηθισμένη ποδοσφαιρική αναμέτρηση, ελάχιστοι το πίστευαν πραγματικά. Για πολλούς Αργεντινούς το παιχνίδι κουβαλούσε ακόμη το βάρος μιας ανοιχτής πληγής.
Διάβασε και αυτό από το World Cup Culture:
Μέσα σε τέσσερα λεπτά γεννήθηκε ο μύθος του 1986. Στο 51ο λεπτό ο Μαραντόνα σηκώθηκε μαζί με τον Πίτερ Σίλτον και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα με το χέρι. Ο διαιτητής δεν είδε τίποτα. Το γκολ μέτρησε. Λίγες ώρες αργότερα ο ίδιος θα μιλούσε για το περίφημο «Χέρι του Θεού». Τέσσερα λεπτά μετά πήρε την μπάλα στο δικό του μισό γήπεδο και άρχισε να τρέχει. Άλλαξε κατεύθυνση, άλλαξε ρυθμό, άφησε πίσω του πέντε αντιπάλους και τον τερματοφύλακα πριν σκοράρει ένα γκολ που εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το εντυπωσιακό δεν είναι ότι σημείωσε δύο διάσημα γκολ στο ίδιο παιχνίδι. Είναι ότι τα δύο γκολ συμβολίζουν δύο εντελώς διαφορετικές όψεις της ίδιας προσωπικότητας. Από τη μία η πονηριά, η πρόκληση, η αμφιλεγόμενη πλευρά του ποδοσφαίρου. Από την άλλη η καθαρή ιδιοφυΐα. Η προσωπικότητα Μαραντόνα μέσα σε τέσσερα λεπτά αγώνα.
Η συνέχεια ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον μύθο. Στον ημιτελικό απέναντι στο Βέλγιο πέτυχε δύο γκολ και οδήγησε την Αργεντινή στον τελικό του Αζτέκα. Εκεί την περίμενε η Δυτική Γερμανία. Για μεγάλο διάστημα η Αργεντινή έδειχνε να ελέγχει πλήρως τον αγώνα και το σκορ έφτασε στο 2-0. Οι Γερμανοί όμως έκαναν αυτό που συνήθιζαν να κάνουν στις μεγάλες διοργανώσεις. Επέστρεψαν. Μέσα σε λίγα λεπτά το παιχνίδι έγινε 2-2 και το τρόπαιο έμοιαζε να γλιστρά από τα χέρια των Αργεντινών. Τότε εμφανίστηκε ξανά ο άνθρωπος που καθόριζε τη διοργάνωση από την πρώτη ημέρα. Ο Μαραντόνα δεν σκόραρε. Δεν χρειαζόταν να σκοράρει. Με μία πάσα ακριβείας διέσπασε ολόκληρη τη γερμανική άμυνα και έστειλε τον Χόρχε Μπουρουτσάγα μόνο απέναντι στον Χάραλντ Σουμάχερ. Το γκολ που ακολούθησε διαμόρφωσε το τελικό 3-2 και χάρισε στην Αργεντινή το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της.
Η εικόνα του αρχηγού να σηκώνει το τρόπαιο στον ουρανό του Αζτέκα έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στιγμιότυπα του παγκόσμιου αθλητισμού. Η σημασία εκείνου του Μουντιάλ ξεπερνά το αποτέλεσμα. Το 1970 είχε γεννηθεί το παγκόσμιο τηλεοπτικό Παγκόσμιο Κύπελλο. Εκατομμύρια άνθρωποι είχαν δει για πρώτη φορά ζωντανά τον Πελέ και τη Βραζιλία. Το 1986 η τηλεόραση είχε πλέον κατακτήσει τον πλανήτη. Οι εικόνες ταξίδευαν παντού, οι επαναλήψεις πολλαπλασιάζονταν και οι πρωταγωνιστές μετατρέπονταν σε παγκόσμια σύμβολα με ταχύτητα που δεν είχε υπάρξει ποτέ στο παρελθόν. Ο Μαραντόνα ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που αξιοποίησε πλήρως αυτή τη νέα πραγματικότητα. Από εκείνο το καλοκαίρι και μετά έπαψε να ανήκει μόνο στην Αργεντινή. Έγινε ένα από τα ελάχιστα αθλητικά πρόσωπα που αναγνωρίζονταν σχεδόν παντού στον πλανήτη.
Το μέγεθος της κυριαρχίας του φαίνεται ακόμη και σήμερα σχεδόν απίστευτο. Σύμφωνα με τα στατιστικά της διοργάνωσης, πέρασε με ντρίμπλα 53 αντιπάλους σε επτά αγώνες. Ο δεύτερος της σχετικής λίστας είχε μόλις 16. Δεν ήταν απλώς ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά. Έμοιαζε να παίζει ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο από όλους τους υπόλοιπους.
Το Μεξικό του 1986 δεν έδωσε στον κόσμο μόνο έναν παγκόσμιο πρωταθλητή. Δημιούργησε την τελευταία πραγματικά παγκόσμια ποδοσφαιρική μυθολογία της τηλεοπτικής εποχής. Γι’ αυτό το Μουντιάλ παραμένει μοναδικό μέσα στην ιστορία της διοργάνωσης. Δεν είναι η ιστορία μιας μεγάλης ομάδας όπως η Βραζιλία του 1970. Δεν είναι η ιστορία μιας ποδοσφαιρικής ιδέας όπως η Ολλανδία του 1974. Δεν είναι η ιστορία μιας ήττας που έμεινε πιο ζωντανή από τον θρίαμβο όπως η Βραζιλία του 1982. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που κατάφερε να γίνει μεγαλύτερος από την ίδια τη διοργάνωση.
Λιγότερο από έναν χρόνο μετά τον καταστροφικό σεισμό το Μεξικό παρέδωσε στον κόσμο ένα Παγκόσμιο Κύπελλο που έμελλε να συνδεθεί για πάντα με έναν άνθρωπο. Για όσους έζησαν εκείνο το καλοκαίρι ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς ένας ποδοσφαιριστής. Ήταν μια φιγούρα που ξεπέρασε τις αθλητικές σελίδες. Έγινε θέμα συζήτησης στα σπίτια, στις παρέες, στις σχολικές αυλές και στα τηλεοπτικά δελτία. Ακόμη και άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για το ποδόσφαιρο γνώριζαν το όνομά του. Αυτός είναι ίσως ο λόγος που το Μεξικό του 1986 εξακολουθεί να ασκεί τέτοια γοητεία σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα. Δεν θυμόμαστε μόνο τι έκανε ο Μαραντόνα. Θυμόμαστε πώς μας έκανε να το παρακολουθούμε. Στο τέλος εκείνου του καλοκαιριού η Αργεντινή κατέκτησε το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα κατέκτησε κάτι πολύ σπανιότερο. Μια μόνιμη θέση στη συλλογική μνήμη του πλανήτη.
