«Μικρές Ταπεινώσεις»: Η μουσική όσων δεν προλάβαμε να πούμε

Ένα από τα πράγματα που αγαπώ σε αυτή την πόλη είναι οι ιστορίες που δεν κατάφεραν να βρουν τον δρόμο τους. Μικρές προσευχές κρυμμένες σε συρτάρια και βράδια που γίνανε ξημέρωμα, προτού, προλάβουν να πουν αυτά που θέλουν. Τραγούδια που δεν γράφτηκαν για εμάς και μηνύματα μέσα στη νύχτα που μας έκαναν να κοκκινίσουμε χάνοντας την επόμενη μέρα το φανάρι.

Υπάρχουν όμως και ιστορίες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πάντα βρίσκουν τον τρόπο να ακουστούν. Όπως το ημερολόγιο του κύριου Νίκου Γεωργίου, παππού του ηθοποιού και σκηνοθέτη Πάνου Παπαδόπουλου που αποτελεί την αφορμή της μουσικοθεατρικής παράστασης «Μικρές Ταπεινώσεις». Αποσπάσματα που επιμελήθηκε η Λένα Κιτσοπούλου και αφηγούνται περιστατικά της καθημερινής ευαλωτότητά μας.

Μνήμες και ρωγμές που στιγματίζονται από τις προσδοκίες μας για πράγματα που προσπέρασαν ή εμείς δεν σταθήκαμε μπροστά τους. Ένα οδοιπορικό τρυφερότητας που ξεκινάει από τη δεκαετία του΄80 και απλώνεται έως το 2011. Δύο χρόνια αργότερα, ο κύριος Νίκος φεύγει από τη ζωή καταθέτοντας έναν ποιητικό στοχασμό πάνω στην πολυπλοκότητα της ύπαρξης μας. Η εκδημία της επί 40 χρόνια συντρόφου του, εκτός από τον πόνο, του προσφέρει ένα αναπάντεχο δώρο αυτογνωσίας. Πώς οι άνθρωποι μπορούμε να συνεχίσουμε όταν όλα όσα αγαπάμε έχουν χαθεί για πάντα; Πώς γίνεται να μάθουμε να ζούμε από την αρχή δίχως τους λόγους που μας έκαναν αυτό που είμαστε;

Οι απαντήσεις δίνονται μέσα από τη ρετρό φωνή της εκπληκτικής Νεφέλης Φασούλη που χαϊδεύει τα ακόρτα σε μια συνεχή εξομολόγηση με τον Πάνο Παπαδόπουλο που για ακόμη μια φορά αντιμετωπίζει τη θεατρική πράξη με τόση ειλικρίνεια που είναι, σχεδόν, αδύνατον, να μην κοινωνήσεις από την ευγένειά του. 

Ιρλανδικοί μύθοι, η μελαγχολία της Αρλέτας, οι φολκ κυματισμοί της Τζόνι Μίτσελ και ένας «Απόκληρος» Βαγγέλης Γερμανός λυτρώνονται μέσα στο τζαζ σκηνικό της Αλεξάνδρας – Αναστασίας Φτούλη με τα κεριά και το κατακόκκινο βελούδο και τους ήχους του κοντραμπάσου του Κίμωνα Καρούτζου και του πιάνου του Κωστή Χριστοδούλου.

Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και αφεθείτε με λίγο κρασί στην ποίηση αυτής της παράστασης που έρχεται σαν χάδι σε ένα χειμώνα που όλοι λένε πως δεν θα είναι εύκολος.

Και αν κάποιος με ρωτούσε πως μοιάζει η επιθυμία, η απάντηση μόνο για απόψε το βράδυ, θα ήταν η δύναμη που κρύβουν οι μικρές και μεγάλες ταπεινώσεις μας!

Η Ειρήνη Δρίβα είναι δημοσιογράφος και κριτικός θεάτρου, μέλος της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών.