Ο Ρούντι Φέλερ δεν κατάλαβε αμέσως τι είχε συμβεί. Γύρισε το κεφάλι του προς τα δεξιά, πέρασε το χέρι μέσα από τα σγουρά μαλλιά του και προσπάθησε να εντοπίσει αυτό που μόλις είχε νιώσει να πέφτει πάνω τους. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο Φρανκ Ράικαρντ κατευθυνόταν προς τα αποδυτήρια του Σαν Σίρο. Ήταν 24 Ιουνίου 1990 και οι κάμερες είχαν μόλις καταγράψει μία από τις πιο διάσημες στιγμές στην ιστορία των Μουντιάλ.
Όσοι θυμούνται το παιχνίδι Ολλανδία – Δυτική Γερμανία εκείνου του καλοκαιριού συνήθως θυμούνται το φτύσιμο. Οι περισσότεροι δυσκολεύονται να θυμηθούν τα γκολ, τις φάσεις ή ακόμη και το τελικό σκορ. Η εικόνα του Ράικαρντ και του Φέλερ αποδείχθηκε πιο ανθεκτική από τον ίδιο τον αγώνα. Ίσως επειδή δεν αφηγούνταν μόνο μια ποδοσφαιρική ιστορία. Η αναμέτρηση του Μιλάνου δεν ξεκίνησε πραγματικά με τη σέντρα του διαιτητή. Είχε αρχίσει πολλά χρόνια νωρίτερα. Για τους Ολλανδούς, η Γερμανία δεν ήταν απλώς ένας ισχυρός ποδοσφαιρικός αντίπαλος. Η μνήμη της κατοχής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρέμενε ζωντανή στις οικογένειες, στις αφηγήσεις και στην καθημερινή ζωή. Οι νεότερες γενιές δεν είχαν ζήσει τον πόλεμο, είχαν όμως μεγαλώσει ακούγοντας γι’ αυτόν. Το ποδόσφαιρο έγινε ο χώρος όπου αυτές οι μνήμες έβρισκαν συχνά τρόπο να επιστρέψουν.
Ο τελικός του 1974 είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα. Η Ολλανδία του Γιόχαν Κρόιφ παρουσίασε έναν τρόπο παιχνιδιού που επηρέασε ολόκληρη την ιστορία του ποδοσφαίρου. Εκείνη η ομάδα θεωρείται ακόμη και σήμερα μία από τις σημαντικότερες που δεν κατέκτησαν ποτέ Παγκόσμιο Κύπελλο. Όμως το τρόπαιο κατέληξε στα χέρια της Δυτικής Γερμανίας. Για πολλούς Ολλανδούς, η ήττα απέκτησε διαστάσεις που ξεπερνούσαν το ποδόσφαιρο. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα ήρθε η απάντηση. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1988, η Ολλανδία απέκλεισε τους Γερμανούς μέσα στο Αμβούργο. Οι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν έμοιαζαν περισσότερο με συλλογική εκτόνωση παρά με συνηθισμένη αθλητική χαρά. Η νίκη εκείνη δεν έκλεισε την πληγή. Απλώς έγραψε ένα ακόμη κεφάλαιο στην ιστορία της.
Όταν οι δύο ομάδες βρέθηκαν ξανά αντιμέτωπες στο Μουντιάλ του 1990, το κλίμα ήταν ήδη φορτισμένο. Δημοσιεύματα, δηλώσεις και συνθήματα των οπαδών είχαν φροντίσει να υπενθυμίσουν ότι επρόκειτο για κάτι περισσότερο από έναν αγώνα της φάσης των «16». Στο 22ο λεπτό ο Ράικαρντ ανέτρεψε τον Φέλερ και αντίκρισε την κίτρινη κάρτα. Ο εκνευρισμός του ήταν εμφανής. Καθώς απομακρυνόταν έφτυσε τον Γερμανό επιθετικό. Ακολούθησαν διαμαρτυρίες και νέα ένταση. Λίγα λεπτά αργότερα οι δύο ποδοσφαιριστές συγκρούστηκαν ξανά. Ο Αργεντινός διαιτητής Χουάν Κάρλος Λουστάου απέβαλε και τους δύο. Η ιστορία θα μπορούσε να σταματήσει εκεί. Δεν σταμάτησε.
Καθώς κατευθύνονταν προς τα αποδυτήρια, ο Ράικαρντ έφτυσε για δεύτερη φορά τον αντίπαλό του. Οι κάμερες κατέγραψαν τη σκηνή με τρόπο που δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας. Μέσα σε λίγες ώρες η εικόνα είχε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Το παράδοξο είναι ότι ο Ράικαρντ δεν ήταν γνωστός για βίαιη ή αντιαθλητική συμπεριφορά. Αντιθέτως, θεωρούνταν ένας από τους πιο ισορροπημένους και αξιοσέβαστους ποδοσφαιριστές της εποχής του. Χρόνια αργότερα παραδέχθηκε ότι είχε χάσει τον έλεγχο και ζήτησε δημόσια συγγνώμη. Ο Φέλερ την αποδέχθηκε.
Η ζωή συνέχισε να κυλά πολύ διαφορετικά από ό,τι θα περίμενε κανείς εκείνο το βράδυ στο Σαν Σίρο. Οι δύο άνδρες συμφιλιώθηκαν και αργότερα εμφανίστηκαν μαζί σε διαφημιστική καμπάνια χαμογελώντας μπροστά στον φακό. Τα χρήματα που έλαβαν δόθηκαν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Η εικόνα είχε κάτι σχεδόν σουρεαλιστικό. Δύο άνθρωποι που είχαν συνδεθεί με μία από τις πιο άσχημες στιγμές στην ιστορία των Μουντιάλ να μετατρέπουν το παρελθόν τους σε αστείο.
Η Δυτική Γερμανία κέρδισε τελικά τον αγώνα με 2-1 και λίγες εβδομάδες αργότερα κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Κανονικά αυτή θα έπρεπε να είναι η μεγάλη ιστορία της βραδιάς. Τριάντα έξι χρόνια αργότερα, οι περισσότεροι θυμούνται το παιχνίδι μέσα από μια φωτογραφία, ένα στιγμιότυπο και μια στιγμή απώλειας αυτοελέγχου. Όχι επειδή το φτύσιμο ήταν πιο σημαντικό από το ποδόσφαιρο, αλλά επειδή λειτούργησε σαν σύμβολο. Για μια στιγμή όλη η ιστορία, η καχυποψία και το συναισθηματικό φορτίο που συνόδευαν τις αναμετρήσεις Ολλανδίας και Γερμανίας βγήκαν στην επιφάνεια μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο
Το πιο διάσημο φτύσιμο στην ιστορία του Μουντιάλ δεν έμεινε στη μνήμη επειδή ήταν αηδιαστικό. Έμεινε επειδή αποκάλυψε κάτι που οι δύο χώρες γνώριζαν ήδη εδώ και δεκαετίες. Ότι κάθε φορά που συναντιούνταν στο γήπεδο έπαιζαν πάντα κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο.
