Τρεις Αδελφές στο ΠΛΥΦΑ. Όταν η οικογένεια γίνεται πεδίο μάχης

Οι Τρεις Αδελφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες) δεν είναι μια ακόμη μεταφορά του Τσέχωφ. Είναι μια επιστροφή στο σπίτι και σε ότι αυτό σημαίνει όταν το σπίτι έχει πάψει να είναι καταφύγιο και γίνεται πεδίο λογαριασμών. Στη σκηνή του ΠΛΥΦΑ, από τις 20 Απριλίου και για λίγες μόνο παραστάσεις, η σκηνοθέτρια και συν-συγγραφέας Ειρήνη Λαμπρινοπούλου, μαζί με τη Δανάη-Αρσενία Φιλίδου, μεταγράφουν τον κόσμο του Άντον Τσέχωφ σε ένα απόλυτα ελληνικό παρόν — χωρίς να χάνουν τη σιωπηλή του ένταση. Αντί για τη Μόσχα, υπάρχει κάτι πιο ασαφές αλλά εξίσου επίμονο: μια υπόσχεση ότι «κάπου αλλού» τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα.

Η Όλγα, η Μαρία και η Ειρήνη επιστρέφουν στην Κεφαλονιά έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Το πατρικό σπίτι —γεμάτο παιδικά ίχνη, οικογενειακές ψευδαισθήσεις και αδιευκρίνιστες ενοχές— γίνεται ο τόπος όπου όλα επιστρέφουν: οι παλιές εντάσεις, οι μισοτελειωμένες κουβέντες, οι αποφάσεις που δεν εξηγήθηκαν ποτέ. Η αφορμή είναι πρακτική, σχεδόν ψυχρή: πρέπει να πουληθεί. Αλλά αυτό που διακυβεύεται δεν είναι το ακίνητο. Είναι η ίδια η μνήμη.

Η παράσταση δεν ενδιαφέρεται να «λύσει» τις ηρωίδες της. Αντίθετα, τις αφήνει να εκτεθούν μέσα σε μια συνθήκη αναμονής — περιμένοντας αγοραστές, περιμένοντας απαντήσεις, περιμένοντας ίσως μια εκδοχή του εαυτού τους που δεν ήρθε ποτέ. Το χιούμορ, καυστικό και αφοπλιστικό, λειτουργεί σαν άμυνα απέναντι σε κάτι βαθύτερο: την αίσθηση ότι ο χρόνος πέρασε χωρίς να ρωτήσει.

Η Λαμπρινοπούλου, περνώντας για πρώτη φορά και στη συγγραφή, συνεχίζει τη σκηνική της έρευνα πάνω στη γυναικεία ταυτότητα και την οικογένεια ως πεδίο εξουσίας και σύγκρουσης. Εδώ, η οικογένεια δεν είναι μια ασφαλής δομή, είναι ένας μηχανισμός που παράγει ρόλους, ενοχές και προσδοκίες και που τελικά σε αναγκάζει να αποφασίσεις αν θα τον αναπαράγεις ή θα τον διαρρήξεις.

Η πρώτη παρουσίαση της παράστασης στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου, στο πλαίσιο του «Όλη η Ελλάδα Ένας Πολιτισμός», άφησε την αίσθηση ενός έργου που δεν φοβάται τη σιωπή του. Στην αθηναϊκή του εκδοχή, στο ΠΛΥΦΑ, αυτή η σιωπή αποκτά άλλες διαστάσεις: πιο ασφυκτικές, πιο οικείες.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, μένει μια φράση να αιωρείται όχι ως παρηγοριά, αλλά ως ερώτημα: θα έρθουν πράγματι καλύτερες μέρες ή είναι απλώς ο τρόπος που μαθαίνουμε να αντέχουμε το τώρα;