Η Αργεντινή προσπάθησε να διαλύσει τον ρυθμό της Ισπανίας με φάουλ, προκλήσεις και διαρκή ένταση. Στο τέλος έχασε πρώτα τον έλεγχο και ύστερα το τρόπαιο. Η αποβολή του Ένσο Φερνάντες δεν ήταν η στιγμή που ο τελικός ξέφυγε. Ήταν η στιγμή που φάνηκε πόσο είχε ήδη ξεφύγει. Στο 93ο λεπτό, ο Πάου Κουμπαρσί έφτασε πρώτος σε μια διεκδικούμενη μπάλα και ο Αργεντινός μέσος μπήκε αργά και επικίνδυνα πάνω στο πόδι του. Ο νεαρός Ισπανός βρέθηκε στον αέρα, ο διαιτητής έβγαλε την κόκκινη κάρτα και η Αργεντινή έμεινε με δέκα παίκτες. Δεν είχε χάσει ακόμη τον τελικό. Είχε όμως πάψει να ελέγχει το παιχνίδι που η ίδια είχε μετατρέψει σε μάχη νεύρων.
Μέχρι τότε η Αργεντινή είχε φροντίσει να μεταφέρει τον τελικό από το ποδόσφαιρο στα νεύρα.Δεν μπορούσε να αφήσει την Ισπανία να κυκλοφορεί την μπάλα, να αλλάζει πλευρές και να επιβάλλει εκείνον τον καθαρό, σχεδόν ήρεμο ρυθμό με τον οποίο αποδιοργάνωσε τους αντιπάλους της στη διάρκεια της διοργάνωσης. Έπρεπε να σταματήσει τη κυκλοφορία, να δημιουργήσει μικρές εστίες έντασης, να βάλει τον διαιτητή στο κέντρο του αγώνα και να θυμίσει στους νεότερους Ισπανούς ότι ένας τελικός δεν κρίνεται μόνο με την μπάλα.
Αυτό δεν αποτελεί ποδοσφαιρικό έγκλημα. Οι μεγάλοι αγώνες σπάνια παίζονται σε ιδανικές συνθήκες και κανένας σοβαρός προπονητής δεν αφήνει τον αντίπαλο να αισθανθεί άνετα για χάρη του θεάματος. Η πίεση, το τακτικό φάουλ, ακόμη και μια ελεγχόμενη δόση εκφοβισμού αποτελούν μέρος του παιχνιδιού. Το πρόβλημα για την Αργεντινή ήταν ότι η επιθετικότητά της έπαψε γρήγορα να υπηρετεί το σχέδιο και άρχισε να το αντικαθιστά.
Το πρώτο μήνυμα ήρθε νωρίς. Ο Αλέξις Μακ Άλιστερ μπήκε δυνατά πάνω στον Ντάνι Όλμο και λίγο αργότερα ο Νικολάς Ταλιαφίκο επιχείρησε με κάθε διαθέσιμο τρόπο να σταματήσει τον Λαμίν Γιαμάλ. Τον τράβηξε, τον έβγαλε από την ισορροπία του και στο τέλος τον ανέτρεψε. Τα διαδοχικά αυτά μαρκαρίσματα είχαν σαφή στόχο. Η Αργεντινή δοκίμαζε τα όρια του διαιτητή και ταυτόχρονα εξηγούσε στον πιο επικίνδυνο νεαρό της Ισπανίας τι θα τον περίμενε κάθε φορά που θα επιχειρούσε να επιταχύνει.
Ο Σλάβκο Βίντσιτς κράτησε αρχικά τις κάρτες στην τσέπη. Η ανοχή του έδωσε στον τελικό χώρο να αναπνεύσει, αλλά έστειλε και ένα μήνυμα που η Αργεντινή διάβασε με τον δικό της τρόπο. Αφού οι πρώτες επεμβάσεις δεν τιμωρήθηκαν η ένταση μπορούσε να ανέβει. Στο 41ο λεπτό, όταν ο Μικέλ Ογιαρθάμπαλ προσπάθησε να φύγει στην αντεπίθεση, ο Λισάντρο Μαρτίνες τον άρπαξε από τη μέση και βλέποντας ότι αυτό δεν αρκούσε, έπεσε πάνω του. Η πρώτη κίτρινη κάρτα είχε αργήσει αλλά δεν μπορούσε πλέον να αποφευχθεί.
Η είσοδος του Λεάντρο Παρέδες στο ημίχρονο ανέβασε αμέσως τη θερμοκρασία. Δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να χτυπήσει τον Ρόδρι στην πλάτη, να δεχθεί κάρτα και να προκαλέσει την πρώτη μεγάλη σύρραξη. Ο Ισπανός συνέβαλε με μια πτώση πολύ πιο θεατρική από όσο δικαιολογούσε η επαφή. Ο τελικός είχε πλέον αποκτήσει τη δική του γλώσσα. Κάθε φάουλ ακολουθούσε μια υπερβολή, κάθε υπερβολή μια διαμαρτυρία και κάθε διαμαρτυρία έφερνε περισσότερους παίκτες γύρω από τον διαιτητή.
Η Ισπανία δεν έμεινε με τα χέρια κάτω στο αντιαθλητικό πνεύμα της Αργεντινής. Ο Εμερίκ Λαπόρτ σταμάτησε τον Μέσι χωρίς καμία πρόθεση να παίξει την μπάλα όταν ο Αργεντινός κατευθυνόταν προς την περιοχή. Ο Φεράν Τόρες έσπρωξε αντίπαλο μακριά από τη φάση. Καθυστέρησαν όταν τους συνέφερε, υπερέβαλαν σε ορισμένες φάσεις και μπήκαν κι εκείνοι στις αψιμαχίες. Το να μοιράσουμε στους δύο αντιπάλους τους ρόλους του καλού και του κακού θα ήταν εύκολο. Δεν θα ήταν όμως ακριβές.
Η ουσιαστική διαφορά ήταν πόσο μακριά άφησε κάθε ομάδα την ένταση να την παρασύρει. Για την Ισπανία υπήρξαν μεμονωμένες στιγμές. Για την Αργεντινή έγινε ο τρόπος με τον οποίο έπαιξε ολόκληρο τον τελικό. Αναζητούσαν συνεχώς μια απόφαση για να αμφισβητήσουν, μια επαφή για να ανταποδώσουν, έναν αντίπαλο για να προκαλέσουν. Ο Ένσο Φερνάντες είχε ήδη δεχθεί κίτρινη κάρτα για διαμαρτυρία πριν κάνει το τάκλιν που τον έστειλε στα αποδυτήρια. Δεν ήταν μια άτυχη στιγμή που ένας ποδοσφαιριστής υπολόγισε λάθος μια φάση. Η κρίση του είχε διαβρωθεί από τον τρόπο με τον οποίο η ομάδα του βίωνε πλέον τον αγώνα.
Ακόμη και ο Μέσι ο άνθρωπος που συνήθως στέκεται λίγα εκατοστά έξω από αυτό και περιμένει να του παρουσιαστεί η επόμενη φάση, παρασύρθηκε σε διαμαρτυρίες. Μετά την αποβολή του Φερνάντες οι πάγκοι σηκώθηκαν, οι χειρονομίες πολλαπλασιάστηκαν και κάθε συνομιλία έμοιαζε έτοιμη να εξελιχθεί σε καβγά. Αργότερα ο Φακούντο Μεντίνα καθυστέρησε προκλητικά την εκτέλεση ενός πλαγίου, ο Γιαμάλ έσπευσε να του επιστρέψει την μπάλα και στο βάθος άρχισε ακόμη μία αναταραχή. Ο τελικός είχε χάσει τη ροή του και συνεχιζόταν πλέον από διακοπή σε διακοπή.
Η συναισθηματική ένταση υπήρξε βασικό μέρος της δύναμης αυτής της Αργεντινής. Οι παίκτες της λειτουργούν σαν κλειστή κοινότητα, ενωμένη από τις παλιές αποτυχίες, τις μεγάλες επιστροφές και την αφοσίωσή της στον Μέσι. Η πρόκληση, η καχυποψία και η άμεση υπεράσπιση κάθε συμπαίκτη αποτελούν σταθερά στοιχεία του τρόπου με τον οποίο αγωνίζεται αυτή η Αργεντινή. Βρίσκονται στον πυρήνα της. Για χρόνια ήξεραν να κινούνται στα όρια χωρίς να χάνουν τον έλεγχο. Ήξεραν πότε να καθυστερήσουν, πότε να εκνευρίσουν τον αντίπαλο και πότε να επιστρέψουν στο ποδόσφαιρο. Απέναντι στην Ισπανία αυτή η ισορροπία κατέρρευσε. Η ομάδα που συνήθως χειραγωγούσε τα νεύρα των άλλων κατέληξε αιχμάλωτη των δικών της.
Η Ισπανία κατάλαβε τι συνέβαινε και με λίγες εξαιρέσεις, αρνήθηκε να ακολουθήσει μέχρι το τέλος. Όταν ο Παρέδες έπιασε από τον λαιμό τον Έρικ Γκαρθία μετά τη λήξη, ο Ισπανός δεν αντέδρασε. Ο Σκαλόνι είχε ήδη μπει στον αγωνιστικό χώρο προσπαθώντας να συγκρατήσει τους παίκτες του. Ήταν μια εικόνα που έλεγε περισσότερα από οποιοδήποτε στατιστικό. Ο προπονητής που οικοδόμησε αυτή την ομάδα πάνω στη συνοχή προσπαθούσε τώρα να την προστατεύσει από τον ίδιο της τον θυμό. Ούτε μετά το τελευταίο σφύριγμα μπόρεσε η Αργεντινή να εγκαταλείψει πραγματικά τη μάχη. Την ώρα που οι Ισπανοί σήκωναν το Παγκόσμιο Κύπελλο οι Αργεντίνοι γύρισαν την πλάτη. Ήταν μια κίνηση που δύσκολα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Οι πρωταθλητές δεν κρίνονται μόνο από τον τρόπο με τον οποίο υπερασπίζονται το τρόπαιο αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο το παραδίδουν.
Το βάρος ενός ακόμη τελικού με τον Μέσι έκανε την Αργεντινή ακόμη λιγότερο πρόθυμη να δεχθεί ότι ο αγώνας της ξέφευγε. Καθώς η Ισπανία πλησίαζε στη νίκη οι Αργεντίνοι έβλεπαν μαζί με το τρόπαιο να απομακρύνεται και μια ολόκληρη εποχή. Η αγωνία να παρατείνουν αυτή την ιστορία στο τέλος τους εμπόδισε να αναγνωρίσουν ότι το παιχνίδι ζητούσε καθαρό μυαλό και όχι περισσότερη οργή.
Η Αργεντινή είχε κάθε δικαίωμα να παίξει σκληρά. Το λάθος της ήταν ότι δεν αναγνώρισε τη στιγμή που η σκληράδα έπαψε να τη βοηθά και άρχισε να την καταστρέφει. Ο άσχημος τρόπος που έπαιξε στον τελικό δεν ήταν αυτός που της κόστισε το τρόπαιο. Έχασε επειδή όταν αισθάνθηκε ότι η Ισπανία τον έπαιρνε στα χέρια της, αποφάσισε ότι έπρεπε να γίνει άσχημος για όλους.
