Στο ραντεβού μας στην πλατεία Αυδή, στο Μεταξουργείο, φτάσαμε και οι δύο με μια μικρή καθυστέρηση. Ο Δημήτρης Φιλιππίδης είναι ένας ηθοποιός που με αιφνιδίασε με την αμεσότητα του. Αρχικά είχα επιφυλάξεις για τις ερωτήσεις που είχα σκοπό να του κάνω. Υπήρχαν πράγματα που έπρεπε να ρωτήσω και πράγματα που ήθελα να μάθω. Δεν χρειάστηκε να διαλέξω. Το πήρε όλο πάνω του και από την πρώτη στιγμή το χαρτί με τη σκαλέτα των ερωτήσεων μπήκε στην άκρη. Βρεθήκαμε με αφορμή το νέο έργο του Άκη Δήμου «Τακούνια στον βάλτο», που θα κάνει πρεμιέρα στις 2 Ιουνίου στο Θέατρο Λαμπέτη, σε σκηνοθεσία Μανώλη Δούνια και Αιμίλιου Χειλάκη, και ξετυλίξαμε το κουβάρι από την αρχή. Στα καλοκαίρια της Κέρκυρας, τις μικρές εξαρτήσεις, στο θέατρο και τις μικρές και μεγάλες νίκες της ζωής του.
Ένα έργο που δεν έχει παιχτεί ξανά μοιάζει με ναρκοπέδιο για έναν νέο ηθοποιό;
Νομίζω ότι είναι και δώρο και ψιλοκατάρα η φάση με τα νέα κείμενα. Γιατί, όντως, πας λίγο στα τυφλά, δεν ξέρεις πως θα αντιδράσει το κοινό. Μπορεί να έχεις ένα αριστούργημα στα χέρια σου, το οποίο όμως να μη φτάσει στον κόσμο. Μπορεί να φταίει το ανέβασμα, μπορεί να φταίει το κείμενο, μπορεί φυσικά να φταις και εσύ ο ίδιος που είσαι λίγο μαλάκας και δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Δεν είναι κάτι που μπορείς να προβλέψεις. Το καλό με τα κείμενα που έχουν δοκιμαστεί είναι ότι υπάρχει ένας μπούσουλας, αλλιώς το ρίσκο μεγαλώνει. Εγώ όμως το γουστάρω αυτό. Με ιντριγκάρει καλλιτεχνικά η διαδικασία να ψάξω ένα έργο από την αρχή.
Στο έργο «Τακούνια στον βάλτο» τι είναι αυτό που σε ιντριγκάρει;
Ο Άκης Δήμου γράφει ένα έργο που ξεμπροστιάζει του μηχανισμούς της εξουσίας. Βλέπουμε τι συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες, προτού η είδηση φτάσει κατασκευασμένη σε εμάς. Σκέψου τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον Βόλο και κάθε λαμογιά που φτάνει στα αυτιά μας, γιατί σίγουρα υπάρχουν και πολλά που δεν θα τα μάθουμε ποτέ. Στο έργο ένας πρώην υπουργός, εκβιάζει έναν νυν υπουργό να αποχαρακτηρίσει έναν βάλτο, έτσι ώστε να χτίσει τη βίλα του. Τον κρατάει με ένα μυστικό που αφορά τη γυναίκα του. Σκέψου τώρα να χτίσει αυτό το λαμόγιο τη βίλα του καταστρέφοντας δέντρα και μπαζώνοντας ρέματα. Εάν τώρα γίνει και καμιά πλημμύρα και πνιγούν άνθρωποι ας πρόσεχαν. Το θέμα είναι να φάνε 10 – 20 άνθρωποι και όλοι οι άλλοι να πάμε να κόψουμε τον λαιμό μας. Ο Δήμου φέρνει αυτή την αλήθεια στη σκηνή μέσα από μια πολιτική κωμωδία.
Πως ορίζεται η πολιτική κωμωδία σήμερα γιατί νιώθω πως έχει χαθεί, κάπως, η έννοια της.
Στην Ελλάδα έχουμε πρόβλημα να αναγνωρίσουμε την ιστορία μας. Η κωμωδία, η σάτιρα ως είδος υπήρχε από την εποχή του Αριστοφάνη και αποτελούσε ύψιστη πολιτική πράξη. Τώρα αν κάποιοι σε αυτά τα έργα βλέπουν μόνο φαλλούς και αιδοία είναι, μάλλον δικό τους πρόβλημα. Η κωμωδία αντανακλά την πραγματικότητα. Μπορεί στην υπερβολή της αλλά αυτό είναι. Ένας καθρέπτης που πάνω του βλέπουμε τον εαυτό μας. Αν αυτό που βλέπουμε δεν μας αρέσει δεν φταίει η κωμωδία.
Σνομπάρουμε την κωμωδία στην Ελλάδα;
Υπάρχει μια σοβαροφάνεια που εμένα με ενοχλεί. Λες και όλοι μεγάλωσαν με όπερα και Μέγαρο Μουσικής. Ποιοτικό θέατρο, έντεχνο τραγούδι και άλλες τέτοιες μαλακίες. Δεν τους καταλαβαίνω αυτούς τους διαχωρισμούς. Καλές δουλειές υπάρχουν και στο εμπορικό θέατρο. Το θέμα είναι να είσαι ειλικρινής με αυτό που κάνεις και να είσαι έτοιμος να δεχτείς και την ήττα σου. Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου και να ζητάς συγνώμη αν χρειαστεί. Να ξέρεις έχω βαθιά υποψία πως μέρος του κοινού που διασκεδάζει με τον Σεφερλή – και καλά κάνει – ακομπλεξάριστα θα πάει και στην Επίδαυρο. Αυτοί που κρίνουν έχουν το πρόβλημα γιατί στην πραγματικότητα είναι συντηρητικοί. Τα ίδια συνέβησαν και με την περιθωριοποίηση της παράδοσης και τώρα όλοι τρέχουν στα πανηγύρια.
Είναι κακό αυτό;
Όχι δεν είναι κακό, είναι όμως ύποπτο. Έγιναν της μόδας τα πανηγύρια και η Ικαρία και αν πάνε στο χωριό τους και ακούσουν κλαρίνο θα στραβώσουν. Επίσης, δεν είναι όλα για όλους. Εγώ που έχω καταγωγή από Ήπειρο δεν έχω σχέση με τα συγκεκριμένα ακούσματα. Τι να κάνουμε τώρα; Να το παίξω ειδήμονας; Γιατί; Για ποιο λόγο; Σέβομαι απεριόριστα αυτό που ακούω, όμως δεν το γνωρίζω.
Νόμιζα πως ήσουν από την Κέρκυρα;
Η μητέρα μου είναι από την Κέρκυρα και ο πατέρας μου από την Ήπειρο. Στην Κέρκυρα έχω τα ξαδέρφια μου και γενικά είμαστε μεγάλο σόι. Γουστάρω σαν τρελός τη φάση εκεί. Το καλοκαίρι δούλεψα σεζόν σε μπαρ και με τα ξαδέρφια μου παίζαμε μουσική. Γουστάρουμε το ρεμπέτικο, το αρχοντορεμπέτικο, υπάρχει μια σύνδεση με τη φύση που είναι πολύ σημαντική για εμένα. Αληθινή σύνδεση όχι πεζοπορίες και άλλα που ακούμε πως οργανώνονται, για παράδειγμα, στην Πάρνηθα. Ρώτησε οποιοδήποτε άνθρωπο που έχει πραγματικά σχέση με τη φύση και θα δεις πως κανείς δεν ανεβαίνει με τα πόδια στο βουνό. Πάμε να ωραιοποιήσουμε τη φύση. Να εξανθρωπίσουμε τα ζώα νομίζοντας πως έτσι γινόμαστε φιλόζωοι. Ας αφήσουμε τη φύση να κάνει τους κύκλους της, δεν μας χρειάζεται.
Το BlackBook είχε γράψει:
Πέρασε κάποιος και σε χαιρέτησε και από την αντίδρασή σου κατάλαβα πως δεν τον γνώριζες. Η αναγνωρισιμότητα είναι κάτι που σε ενοχλεί;
Δεν με ενοχλεί απλώς δεν είναι ζητούμενο. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτό το κομμάτι, άσε που δεν νομίζω πως με αναγνωρίζουν κιόλας. Ξέρω εγώ, μπορεί να τύχει αλλά και πάλι δεν με νοιάζει. Δεν θεωρώ πως είναι κομμάτι της δουλειάς μου. Καλά κάνουν όσοι το επιδιώκουν. Εγώ ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν τους ενδιαφέρει. Δεν το υποτιμώ απλά δεν είναι για εμένα.
Τι είναι για εσένα;
Μμ, κάνω Ζίου Ζίτσου και μάλιστα πονάει το σώμα μου τώρα γιατί ξεκίνησα γυμναστήριο. Μου αρέσει να παίζω ψείρες με τα ξαδέρφια μου και να βουτάω με μάσκα στο βυθό. Μου αρέσει να φροντίζω, να βρίσκομαι δίπλα σε ανθρώπους που λένε αλήθειες. Γουστάρω την αλήθεια. Θέλω στις σχέσεις μου να μπορώ να σου πω αυτό που πιστεύω χωρίς να σε πληγώσω.
Αυτό ξέρεις δεν είναι πάντα εφικτό.
Είναι επιλογή η αλήθεια. Αν ο άλλος δεν μπορεί να την ακούσει είναι δικό του θέμα. Δεν λέω να είσαι κάφρος και να προσβάλεις τον άλλον αλλά αν δεν μπορείς να είσαι ειλικρινής με τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου τι νόημα έχει; Από μικρός έτσι ήμουν. Με τραβούσε η αλήθεια και ας έσπαγα το κεφάλι μου σε τοίχο. Θα σε πιάσω και αν το θέλεις και εσύ θα κάτσω να σου μιλήσω με ειλικρίνεια.
Η τελευταία φορά που έσπασες το κεφάλι σου στον τοίχο;
Τα τελευταία πέντε χρόνια τι νομίζεις ότι κάνω; Μαζεύω αίματα και κομμάτια από παντού και ακόμα δεν έχω ξοφλήσει.
Στους γονείς σου έχεις μιλήσει με ειλικρίνεια;
Ναι, από παιδί με αλήθειες μιλούσα και θα σκεφτείς τώρα «αχ το καημένο το Δημητράκη» που μεγάλωσε δύσκολα ενώ τα είχε όλα. Ο πατέρας μου είχε πολλά όχι εγώ. Εγώ μεγάλωσα πολύ ταπεινά χάρη στη μητέρα μου και την ευχαριστώ για αυτό. Όταν έμαθα ότι κάηκε το σπίτι μας στην Αθήνα δεν με ένοιαξε και τόσο. Τα πήρε όλα η τράπεζα. Όταν όμως κάηκε το σπιτάκι μας στην Κέρκυρα διαλύθηκα. Ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει. Δεν θέλω όμως να μιλώ συνέχεια για αυτά. Ίσως κάποτε καταφέρω και φέρω τη δουλειά μου σε τέτοιο επίπεδο που να μπορώ να ζήσω χωρίς να κάνω άσχετα πράγματα και να φτιάξω κάτι δικό μου στην Κέρκυρα.
Τι θέλεις να κάνεις;
Σιγά μην σου πω. Για να μου πάρουν την ιδέα (γέλια). Όταν θα γίνει – εάν γίνει- θα χαρώ να έρθεις και θα δεις, τότε, πως είναι ο Δημήτρης που μεγάλωσε στις αλάνες με γδαρμένα γόνατα.
Πως θέλεις να κλείσουμε τη συνέντευξη;
Σαν να μην κάνουμε συνέντευξη. Σαν να ήπιαμε ένα καφέ και είπαμε τα νέα μας. Θα σου έλεγα ποτό αλλά το έχω κόψει, όπως και το τσιγάρο. Εδώ και τέσσερις ημέρες δεν καπνίζω και θα ήθελα να ανάψω τώρα αλλά θέλω να το κόψω οριστικά.
Το λες για να το ακούσω εγώ ή εσύ;
Εννοείται για να το ακούσω εγώ. Όταν στις πρόβες με βλέπει η Αθηνά (Μαξίμου) και ο Αιμίλιος (Χειλάκης) να καπνίζω τους έχω βάλει να με κυνηγούν. Δεν είναι εύκολο αλλά το έχω κάνει ξανά και με πιο ζόρικα τσιγάρα.
Να ρωτήσω λεπτομέρειες;
Δεν είναι τίποτα μωρέ. Κοντά στην εφηβεία άρχισα να πίνω καθημερινά τσιγάρα και κάπου, μάλλον, ξέφυγα. Το κατάλαβα, το μάζεψα και από τότε τέρμα. Ξέρεις πως θέλω να κλείσουμε τη συνέντευξη; Να προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση του άλλου και ας μας ξεβολεύει. Να υπερασπιζόμαστε κάθε άνθρωπο που αδικείται. Να μην πουλάμε τη ζωή μας φτηνά. Να βλέπουμε και τις ήττες και τις νίκες μας. Όποια κι αν είναι τη ζωή μας πρέπει να την υπερασπιστούμε.
INFO
Πρεμιέρα στις 2 Ιουνίου, στο Θέατρο Λαμπέτη
Συντελεστές
Κείμενο: Άκης Δήμου
Σκηνοθεσία: Μανώλης Δούνιας – Αιμίλιος Χειλάκης
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Μουσική – Ηχητικός Σχεδιασμός: Κώστας Νικολόπουλος
Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος
Ημέρες παραστάσεων : Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη & Τετάρτη
Ώρα έναρξης : 21.00
